12-10-17

de zomer van 2017

IMG_0763.JPGastor is helemaal gek van dieren, zowel in het echt als op papier als in plastiek of in karton. het maakt niet uit of ze groot, klein of amper te zien zijn, hij heeft een soort van derde oog voor dat soort zaken. zelfs als je voorbij een lege wei komt, stoot hij een oerkreet uit waardoor je weet:"hier zit iets verborgen." en dan scheelt het amper enkele minuten voor er een paard, koe, ezel, pauw, kalkoen, kip of geit komt aangelopen. hij geeft ook alle dieren graag te eten, of ze nu echt, van plastiek of van karton zijn. als we ons buiten bevinden, beperkt het eten zich tot grasjes en bloemen, maar eens binnen worden zijn dieren gevoed IMG_0824.JPGmet echte soep of valt er al eens een snuit van een stokstaartje in de spaghetti. 'wat doet de koe, astor?' 'moeeeee'. 'goed, zo'. 'wat doet het paard, astor?' mooeeee'. 'nee liefje, een paard doet hihihihi.' 'wat doet het paardje?' 'moooooeee'. 'ok, er zullen vast wel paarden zijn die mooeee doen.'

naast kindervriend is astor ook een lijfjesvriend. hij houdt van fysiek contact en doet niets liever dan met zijn kleine handjes frotten aan je lichaamshaar, zoals daar is: hoofdhaar, snorhaar, baardhaar, oorhaar en neushaar. die fijne motoriek komt ook goed van pas bij zijn andere favoriete bezigheid: eten. ik verzeker je: als je astor een IMG_0809.JPGpiepkleine erwt zonder vallen in zijn mond ziet IMG_0882.JPGsteken, smelt je ter plekke. die perfecte pengreep. jiehaa! het doet hem goed wat groter te zijn. je voelt dat hij zich beter in zijn vel voelt nu hij kan stappen en veel meer kan dan enkele maanden geleden. gelukkig is hij ook minder eigen en is hij zelfs best sociaal. als hij lacht, lijkt hij op een kruising tussen een chinees en een konijn. 

ik ga op vakantie en ik neem mee: een regelnicht, een driftige kleuter en een hevige peuter. binnen de 15 minuten na aankomst op onze charmante camping in de vogezen, hebben gloria en pablo twee vriendinnen waarmee ze de hele tijd optrekken. eigenlijk is het: heeft gloria twee vriendinnen waarmee ook pablo de hele tijd optrekt. want eigen vriendjes maken op vakantie, dat zit er niet in. dan mist hij kostbare ogenblikken met zijn zus. maar die zus wil natuurlijk niet altijd achtervolgd worden door een kleine broer. dus komt pablito regelmatig aanrennen met tranen in zijn ogen of een verbeten blik: 'gloria zegt dat ik te klein ben om mee te spelen. gloria heeft mij gepitst. gloria heeft mij geduwd.' terwijl gloria haar verhaal natuurlijk net andersom is: 'pablo heeft mij gepitst. pablo valt mij lastig. pablo zit aan het uiteinde van de glijbaan en wil daar niet weg. pablo wil altijd meespelen en we doen nu echt iets waar hij te klein voor is.' dan proberen we de potten te lijmen en zeggen we dat ze terug vrienden moeten worden want dat broers en zussen voor elkaar door het vuur gaan. maar het is wel zo dat gloria (op onze vraag) regelmatig toegeeft omdat niemand zin heeft in pablo zijn gepiep. ('pablo, we spelen een gezelschapspel. let op het woord. het is de bedoeling DAT HET GEZEL-LIG IS.) we spreken met pablo af dat hij mag piepen als hij pijn heeft of als hij verdrietig is. maar niet: omdat hij moet gaan slapen, omdat zijn croissant in twee gesneden is, omdat hij zijn tekening niet mooi vindt, omdat hij denkt dat hij minder krijgt dan gloria, omdat hij zijn zelfgemaakt lied - dat hij net met veel overtuiging luidkeels verkondigde - dan toch plots niet meer goed genoeg vindt. met (letterlijke) vallen en opstaan proberen we de rust zoveel mogelijk te bewaren en te genieten van IMG_0964.JPGIMG_1071.JPGhet buitenleven. eigenlijk heb je ook op vakantie een soort van structuur. en het vreemde is dat die structuur ook wel rust geeft. astor rond 6u30 wakker. ik vertrek met hem voor een wandeling naar de bakker die om 6u opent. onderweg zien we koeien, honden, paarden, kippen, kalkoenen, pony's, pauwen en boskabouters. elke ochtend passeren we langs dezelfde weg en elke ochtend stoot astor op dezelfde plek een keelklank uit. elke ochtend zeggen de paarden en de koeien hem goeiedag en elke ochtend geeft hij hen wat grasjes te eten. op zonnige ochtenden vind ik niets heerlijk dan vroeg op stap te gaan met mijne jongste. op bewolkte en regenachtige ochtenden vraag ik mij af wat ik daar doe. maar soit. rond den achten zijn we terug en staat de koffie klaar. we ontbijten onder de grote boom terwijl een half slapende pablo mee aan tafel schuift. gloria trekt het vaak tot 9 uur. 9 uur, wat zou het een zaligheid zijn om elke dag te kunnen slapen tot 9u en vooral ononderbroken te kunnen slapen. dat is ons helaas nog niet gegund. 

het meer van de camping doet dienst als zwem-, vaar- en hangplek. het strandje erbij is piepklein, maar volstaat prima voor wanneer de zon erdoor komt. het is niet echt slecht weer, maar ook niet echt hoogzomer. dat heeft beide voor- en nadelen. je moet je kindekes niet de hele tijd uit de zon houden uit angst voor zonnebrand, maar het koelt ook snel af dus je kan niet echt buiten hangen wanneer het donker wordt en - laten we eerlijk zijn - de binnenkant van een gehuurde caravan is niet echt inspirerend. de sfeer is gemoedelijk en familiaal. gloria en pablo kennen iedereen op de camping. en iedereen kent pablo en gloria. wanneer de ochtendknutselclub wegens ziekte van de begeleidster niet doorgaat, nemen gloria en haar vriendinnen dat over. ze zetten op het krijtbord een streep door de 'vandaag geen' van 'vandaag geen knutselclub' en veranderen het in 'toch'. ze verzamelen materiaal en verwelkomen elk kind alsof het hun dagelijkse bezigheid is. 'wil jij mee komen knutselen? fijn zo. neem alvast een schaar en een stukje papier ...' zo vervliegen de ochtenden in herpelmont. terwijl de groten hun knutselclub runnen, dobberen dominique, astor en ik wat rond in een kano en gaan op zoek naar de bevers. astor vindt het allemaal prima zolang hij zijn plastieken glijbaan en zijn modderbadje heeft. het is een ondernemend ventje. veel zegt hij nog niet, maar hij maakt zich ook zonder woorden zeer duidelijk en hij begrijpt alles. zijn blik hangt ergens tussen deugnieterij en opmerkzaamheid. dat blijft wonderschoon aan zo'n minimenske en dat vervaagt niet - ook al is het je derde in de rij. ik blijf zelf ook kinderlijk enthousiast wanneer astor duidelijk maakt dat hij een duif heeft gezien. of wanneer hij een vliegtuig hoort overliegen. of wanneer hij 's ochtends vroeg gloria en pablo begroet met de meest mooie glimlach die je je kan indenken. 

IMG_0974.JPGals astor 's middags slaapt, profiteer ik daarvan om met een boekje naar het meer te trekken en mij even te verdiepen in taal en zinnen in plaats van te cateren en te zorgen. soms glipt pablo met me mee en zet hij zich naast mij neer met zijn tekenboek. het klinkt misschien een beetje raar - gezien zijn naam - maar hij heeft echt talent. hij tekent situaties die getuigen van veel fantasie en van veel inzicht in verhoudingen op grafisch vlak. het is ook onwaarschijnlijk mooi om te zien hoe geconcentreerd hij kan werken aan een tekening. dat is veruit het enige moment dat hij kan stilzitten. de resterende tijd blijft hij zich gedragen als een duracellkonijn dat een botsbal heeft ingeslikt. en gloria wordt maar langer en langer. plots merk ik dat ze bijna tot aan mijn kin komt. ze heeft een prachtig lijfje, alhoewel ze nu al vindt dat haar billen te dik zijn. 'mama, bij pablo is dat allemaal zo recht en ik heb precies te veel vel aan mijn billen. da's echt niet mooi.' terwijl het kind zo rank en slank is als je je maar kan inbeelden. hopelijk wordt dat later geen issue. naast mooi is gloria vooral ook heldhaftig. in épinal gingen we naar een klim- en klauterpark waarbij ze zich zelf moest zekeren. het eerste parcours viel relatief mee, het tweede ook. maar vanaf het derde parcours bengelde ze tientallen meters boven de grond. dominique kon het natuurlijk niet meer aanzien en ging wat achter astor aanhollen. ik kreeg het stilletjes aan toch ook wat benauwd en begon te vaak hetzelfde te roepen: 'gloria, goed zekeren hé. gloria, zeker zorgen dat je twee clipskes vast hangen hé. gloria, eerst zekeren en dan pas klimmen hé. gloria, pas op hé want dat is een moeilijk stuk hé.' mijn hart ging tekeer toen ze op één van die 'tyroliennes' in het midden bleef steken omdat ze omwille van haar laag gewicht niet de kracht had om naar het platform toe te kruipen. ze hing vast en er kon niets gebeuren, maar ze hing daar ook wel heel alleen in het midden van niets op twintig meter te bengelen. en de begeleidster bleek dan uiteindelijk zelf toch niet zo ervaren om dit op te lossen. de b.a. van dienst klom toen naar boven om gloria op te pikken en samen naar het andere parcours te klimmen. toen ze een uur laten fris en goedgemutst aan het eindpunt van dat parcours stond en duidelijk kontent en fier was, ben ik beginnen huilen omdat ik zo blij was haar terug te zien. tja. gloria stond er bij en keek naar mij alsof ik een soort van halve gare was. 
IMG_1025.JPGen zo gingen de dagen in de vogezen voorbij: een marktje hier, een dorpke daar, een bergske hier, een meertje daar. rekening houden met iedereens gevoeligheden en toch wel altijd zoeken naar de beste verhoudingen binnen een bepaalde situatie. maar vooral dankbaar om samen te zijn.

14:16 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-09-17

brief aan mijn achtjarige dochter (31 augustus 2017)

lieve gloria,

IMG_1363.JPG

IMG_1336.JPGals er iemand ambassadeur moet worden van het woord 'stralen', ga ik jouw kandidatuur stiekem bovenaan leggen. toegegeven, je hebt je mindere dagen en je kan een stukske zagen, maar als je maar enigszins enthousiast bent, geef je licht. zeker als je mogelijk in het middelpunt van de belangstelling kan staan, zoals daar zijn: spreekbeurten, sportwedstrijden, feestjes en met stip op nummer 1: verjaardagen. hoe fijn kan het zijn om te jarig te zijn. het blijft één van de hoogtepunten van het jaar: mogelijke verjaardagskadootjes, soorten taarten, genodigden voor je klasfeest, genodigden voor het familiefeest, extra activiteiten voor het klasfeest, locatie voor het familiefeest, keuze van de jurk en zo kunnen we nog wel even doorgaan. het valt op dat je gigantisch gegroeid bent. fysiek natuurlijk, je bent nog langer en smaller geworden, maar vooral psychisch ben je gegroeid. na een moeilijk eerste leerjaar, ging het afgelopen schooljaar veel beter. je klas werd gemixt waardoor je je beter op je plek voelde, je kreeg logopedie om je rekenmoeilijkheden aan te pakken en je mocht tijdens je uren naar de 'groene' juf. de frustraties rond het rekenen blijven, je weigert met momenten nog altijd om je aangeboden hulpmiddelen te gebruiken en je reageert toch nog regelmatig overdreven emotioneel als er iets niet van de eerste keer lukt, maar je gaat opnieuw graag naar school en je geniet van de positieve stimulans van je IMG_0824.JPGjuf en de andere leerkrachten die je omringen. wat een verschil met een jaar geleden, toen je 's ochtends meermaals huilend aan de schoolpoort stond. terwijl iedereen je super graag heeft. je springt er wel wat uit. je neemt graag de leiding en je organiseert graag, maar je hebt ook echt wel goede ideeën en organisatietalent. de laatste maanden ben je ook heel erg met astor bezig. dat is altijd al geweest, maar sinds astor groter wordt is het voor jou ook makkelijker om écht met hem bezig te zijn. 'ik zet hem wel op de glijbaan hoor. ik zal hem wel duwen in de schommel. ik smeer wel een boterham voor hem. ik zal zijn jas wel aandoen. ik maak zijn mond wel proper.' ik zorg ervoor dat ik jou zeker niet de hele tijd opzadel met de zorg voor astor, maar ik vertrouw jou er volledig in. en je helpt me ook echt. voor pablo moet je niet mee echt zorgen. die zorgt wel voor zichzelf. en geeft jou tips wanneer je iets niet weet. vooral vestimentaire tips dan. wanneer je twijfelt over de jurk die je aan wil voor je feest, zegt pablo: "misschien moet je die met de eekhoorns aandoen." en dan moet jij al goed nadenken over welke jurk hij bedoelt. pablo weet perfect wat er in jouw kast hangt, welke activiteiten jij wanneer en met wie hebt gepland en wie er in jouw klas zit. en wanneer jij glundert op de première van je kortfilm, plakt pablo naast jou met dezelfde rode wangen van opwinding. betrokkenheid noemen ze dat. en diep vanbinnen vind je dat wel schattig. maar het laatste jaar viel het je ook vaker zwaarder om de oudste te zijn. te meer omdat pablo en astor zo naar jou opkijken en aan jou hangen. dan vlucht je al eens naar je kamer om even alleen te zijn. waarna pablo binnen de minuut onderaan de trap naar boven roept: 'glo-ri-aaaaa. waar ben je?' wat je vooral helemaal gehad hebt, is pablo's lijfelijkheid. hij wil nog altijd niets liever dan samen in bad, samen in bed, samen in de zetel. jij zit duidelijk in een andere fase. soms misbruik je het feit van die 'drukke broers' ook wel eens. dan eis je een avond met ons alleen want 'ik moet al-tijd toegeven aan die kleintjes en ik heb nooit eens rust en als ik naar mijn kamer ga dan staat pablo weer aan de deur. ik wil NU met jullie op restaurant.' en dan liefst op indisch restaurant, want dat is je lievelingseten, vooral dan de indische kaasjes in tomatensaus.
je voorste tanden zijn nu helemaal doorgegroeid, maar nog niet helemaal in verhouding met de rest van je gebit waardoor die tanden redelijk groot uitvallen. je gebit is niet je sterkste kant. eind vorig jaar moest je onder volledige narcose om een tand te trekken met een te diepe wortel, een overbodige tand te trekken en een paar gaatjes te vullen. hopelijk doet dentalia binnen een paar jaar zijn werk. het grootste deel van je groei het afgelopen jaar is dat je je veel bewuster bent geworden van de wereld rond jou. je stelt je vragen over afval, over armoede, over oorlog, over milieu, over liefde. ik heb enorm genoten van onze gesprekken tijdens de vakantie. al wandelend passeerde de hele santeboetiek. je stelt je pertinente vragen over het leven an sich. en dat kan ik alleen maar toejuichen. het maakt niet uit hoe lang je nu weer semi-vegetariër zal blijven - van mij mag je natuurlijk gewoon vlees blijven eten - maar ik vind het wel fijn dat je nadenkt over waar dat vlees vandaan komt en in welke omstandigheden bepaalde kledingstukken gemaakt worden. IMG_0875.JPG
IMG_1301.JPGIMG_0776.JPGje bent heel creatief in je hoofd en bezorgd om andere mensen, lees: ramptoerist. toen er enkele weken geleden een vrouw met een helikopter uit de zee werd gehesen, kreeg dat jouw meer dan volle aandacht. je staat graag op de eerste rij bij dat soort situaties. je staat gewoon graag op de eerste rij. maar je bent ook bezorgd om een meisje dat van de glijbaan valt. het moet niet altijd even spectaculair zijn. het is heerlijk om met jou te koken, kruiden te plukken, te fietsen, te soezen, confituur te maken. je eigen engels is geweldig grappig om te horen. en je zelfgemaakte filmpjes zijn een kopie van de vlogs van zita wauters: beetje tuitmondje en gespeeld volwassen. je droomt ervan om mee te spelen in een ketnet musical of om een stemmetje in te spreken op een cd van het geluidshuis. je zit bijna in split. je leeft op wanneer ik een schattentocht maak voor jou en je vrienden en je bent ten alle tijden kritisch ('mama, die pinata lijkt nu toch echt niet op een acht.' 'ja, liefje ik weet het. sorry. ik heb het geprobeerd.' 'misschien moeten we er een eend van maken.' 'ok, doen we.'). begrijp me niet verkeerd, onze discussies gaan niet altijd zo snel naar een happy end. we kunnen allebei serieus doordraven. papa noemt ons vaak 'de zussen', omdat we zo op elkaars kap kunnen zitten. want jij weet het altijd beter. en ik weet het ook altijd beter. dus wie bindt er in? 

 

IMG_0964.JPG 

lieve gloria, het is fantastisch hoe je bent geworden tot wie je nu bent.
ik zou geen andere dochter willen.
jij bent mijn absoluut lievelingsmeisje met de mooiste zomersproeten.
ik hou van je.
ook als je een briefje met 'fok' op je deur hangt.

(morgen eens vragen wat dat wil zeggen)

kus, mama

 

22:55 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-06-17

brief aan mijn vijfjarige zoon (17 juni 2017)

mijn lieve vriend,

IMG_0671.JPGwekenlang heb je er naar uitgekeken, wekenlang schreef je samen met je zus allerlei scenario's op voor jouw ideale verjaardag, wekenlang veranderde je van idee over waarmee je zou trakteren in de klas, wekenlang maakte je verlanglijstjes voor je ideale verjaardagskado's, wekenlang heb je afgeteld naar 'jouw' dag. want zeg nu zelf, wat is er mooier dan vieren dat je vijf jaar geleden op de wereld bent gekomen. dat is pas een reden om feest te vieren. we prijzen ons gelukkig dat we om deze reden feest kunnen vieren en dat iedereen die ons lief is, ons omringt.

IMG_0586.JPGmet stip op nummer één staat gloria, jouw heldin, jouw steun en toeverlaat, jouw maatje, jouw alles. jouw meest gestelde vraag ever luidt dan ook: 'waar is gloria?' eigenlijk heb je nauwelijks een eigen mening. jij deelt de hare. als gloria akkoord gaat, ga jij ook akkoord. als jij niet weet wat te antwoorden, vraag je wat gloria heeft gedaan of hoe gloria daarover denkt ... en antwoord je hetzelfde. als je zonder haar op stap bent, heb je geen last van haar afwezigheid, maar als ze er is hang je aan haar als een baby-aapje aan haar/zijn moeder. de laatste tijd heb je zelfs de onweerstaanbare drang om haar te kussen. nog niet zo lang geleden hoorde ik je zelfs vragen aan haar: 'zullen we verliefdje spelen?' maar dat was voor gloria een stap te ver. 'mama, pablo wil mij weer kussen.''ja, liefje, dat is omdat hij u graag ziet.' 'hij moet van mijn lijf blijven.' 'pablo, gloria vindt het niet zo leuk dat je haar kust.' 'pffff, ik doe toch wat ik wil.' niet dat je andere meisjes overlaadt met kussen. je focust nog steeds op hiske, de beauty van de klas. het was een tijdje minder intens ('mama, ik heb slecht nieuws. hiske en ik zijn geen koppel meer. 'oei, pablo, ben je nu verdrietig?' 'nee hoor.') maar plots hing er terug liefde in de lucht ('hiske kwam naar mij en zei: zullen we dan terug liefjes zijn? en ik heb dan maar 'ja' gezegd want anders werd ze misschien kwaad.') je neigt in de klas trouwens sowieso vaker naar de meisjes. je speelt ook graag in de poppenhoek en in het keukentje, terwijl je vrienden liever over de grond rollen met een speelgoedauto. maar het vrouwelijk verkleden is achter de rug. geen sneeuwwitje meer aan mijn tafel, geen doornroosje meer op de wc, geen ballerina meer in bed ... je gedraagt je IMG_0527.JPGtegenwoordig als een echte kerel en je kijkt op naar cowboys, indianen en piloten. je hebt nog steeds een olifantengeheugen en je poep is nog altijd het mooiste pistoletje van de wereld. je sleutelbeen is iets breder geworden en je schouders zijn nog altijd perfect in proportie. o, wat ben je mooi in je lichtkleurig marcelleke dat afsteekt tegen je bruine huid. o, wat smelt ik als je 's morgens weer zelf je kleren hebt gekozen en je aangekleed beneden aankomt met de hese woorden: 'goeiemorgen, mama.' of dat hese echt met je stembanden te maken heeft of met je te hard roepen, weten we nog niet. je bent nogal enthousiast en je laat je ten alle tijden gelden ... door hard te roepen. heel hard te roepen. het was een opmerking van je klasjuf van vorig jaar én van die van dit jaar. alleen maar superlatieven over jou, maar 'hij roept wel hard hé mama'. je stond duidelijk vooraan toen het potje met enthousiasme werd opengedaan. dat is heerlijk. maar soms extreem vermoeiend. je maakt dat ik vaak helemaal bekaf ben. nooit moe, jij. ik droom van de dag dat je van pure oververmoeidheid in slaap zou vallen in de zetel. of zou zeggen: 'mama, ik ben moe. mag ik gaan slapen?' je wordt natuurlijk getriggerd door gloria. die heeft de laatste vijf jaar ook niet meer gegeeuwd denk ik. 

ik geniet heel erg van de momenten dat we samen aan tafel zitten en een nieuwe lego-auto ineen zetten (waar ik zelf ook rustig van word) of samen een tekening maken. op dat vlak heb je een paar jaar overgeslagen denk ik. van kopvoeters een jaar geleden, teken je nu hele IMG_0582.JPGtaferelen bijeen die je dan nog eens weet te becommentariëren. 'dat is een octopus op een podium, mama, die de samba danst. of: dat is een elf die voortgetrokken wordt door een luchtballon met een piloot met een rode neus. of: hier zie je een grasveld met een halve dinosaurus die wandelt met een ooievaar.' volgens mij ben je slim (je bent zeker niet dom). je schrijft je eigen naam; de P noem je de PA. ik heb je al proberen uit te leggen dat de P je eerste letter is en de A de tweede en dat die twee samen PA zijn, maar dat lijkt niet door te dringen. je gaat graag naar de bibliotheek (maar vooral voor de dvd's), je kent natuurlijk veel meer mogelijkheden van de i-pad dan ik en je hebt nog altijd een pasta-teen, een teen naast je grote teen die groter is dan je grote teen en er daardoor een beetje achterhaakt. je motoriek kent nog altijd hoogten en laagten, er wordt nog steeds al eens over een stoeptegel gestruikeld, over een steentje gevallen, achter een tak gehangen. allemaal niet zo erg, ware het niet dat je van al die pietluttigheden serieuze drama's kan maken. 'piepen', noemen wij het: een drama maken om niks. 'begin niet te piepen hé pablo', wanneer ik je lip al zie bewegen richting gepruil en geblèt. er zijn piep-loze dagen, maar er zijn er ook heel veel piep-vol. en daar krijg ik het soms wreed benauwd van. 

door je taalvaardigheid  lijk je ouder dan je bent. en daardoor denk ik soms dat je ook daadwerkelijk meer kan dan een jongen van vijf. als jij maar kan zingen of bewegen. het moet gezegd: je hebt de moves en sinds je een tweedehandse fender hebt aangeschaft, stromen de songteksten uit je kleine brein. dan spring je op de trampoline en begin je eraan: liedjes over het IMG_0455.JPGleven zoals het is, een lach en een traan dus, die vaak best wel stand houden - zowel tekstueel als melodisch.

je hebt veel talenten, lieve pablo. je bent een wervelwind, een rouwdouwer, een lieverik, een prima grote broer voor astor, een knuffelaar en een heethoofd.

je zal altijd mijn eerstgeboren zoon blijven.
en dat koester ik met heel mijn hart.

dikke kus en proficiat
xmama

23:03 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-05-17

paniek (mei 2017)

IMG_0473.JPGwanneer astor aan pablo's haren wil trekken, gilt hij 'paniek'. wanneer astor onderweg is naar pablo's net gemaakte puzzel, gilt hij 'paniek'. wanneer astor de playmobilboot omver kapt, gilt pablo 'paniek'. soms gilt pablo ook 'paniek' terwijl astor gewoon naar de hoek van de kamer kruipt om met zijn playmobildieren te spelen. kruipen, ja. want het kindeke stapt nog niet alleen. achter zijn karretje gaat dat formidabel snel. aan twee andermans handen ook. aan één andermans hand afhankelijk van het evenwicht. twee maanden geleden dacht ik dat astor zeker zou stappen op zijn eerste verjaardag, maar het laat nog even op zich wachten. wat natuurlijk totaal geen probleem is, maar koning boemibol begint met zijn ronde tien kilo's al wat te wegen dus op sommige momenten zou het handig zijn mocht hij op zijn eigen benen staan. kruipen daarentegen gaat als een speer. en sinds enkele weken ook de trap op. 'paniek'dus. zijn alle deuren dicht? ja. in het slot? ja. want een deur die niet in het slot zit, krijgt astor open. astor krijgt alles open. of kapot. één week na de aankoop van mijn nieuwe laptop staat die open op een laag naaitafeltje aan de zijkant van de kamer. ik ga snel even naar de wc. alle deuren zijn in het slot. enkele luttele minuten later arriveer ik opnieuw beneden en zie ik negen (9!) letters op de grond onder het naaitafeltje liggen. wtf? allee, zo van die bovenstukjes van een nieuw geïntegreerd toetsenbord. je moet als volwassene wreed veel moeite doen om die er af te krijgen. maar astor met zijn worstenpollekes dus niet. n-e-g-e-n letters begot. mijn paniek was van korte duur want die kapkes bleken heel makkelijk opnieuw in te klikken. tot ik al mijn kapkes had ingeklikt en ik nog een wit vierkantje over had. dedju. de 'u'. nergens te vinden. dan maar zonder kapke. maar dat typt niet zo makkelijk. in de computerwinkel konden ze mij niet helpen met een extra 'u'. ik zou een heel nieuw toetsenbord moeten kopen. ik had zelfs het gevoel dat ze mij een beetje aan het uitlachen waren. nu ga ik dus door het leven zonder kapke van de 'u'. mocht er iemand een 'u' van een acer aspire f15 op overschot hebben, je weet me te vinden.

IMG_0368.JPGIMG_0463.JPGgloria blijft iets rustiger onder astors hardhandigheid. 'bij mij doet dat geen pijn hoor, mama'. terwijl hij toch uit alle macht aan haar haren trekt. gloria stelt ook voor om hem te verschonen, te voeden en hem uit bed te halen en de trap af te brengen. ondernemende meid, die gloria. pablo wordt in juni vijf. voor zijn vriendjesfeest wil hij in het park een sprookjespad organiseren. dat wordt ook elk jaar vanuit de school georganiseerd waarbij elk klasje op drie verschillende plekken in het park naar een verhaal rond een bepaald thema luistert. pablo wil voor zijn feest dus een mini-versie van dit fijne evenement. gloria zit daar al dagen mee in haar hoofd. elke dag stelt ze tientallen vragen over dat verjaardagsfeest. 'dan hebben we wel extra hulp nodig, hé mama. astor moet dan zeker gaan logeren bij opa en oma. dat is anders veel te moeilijk met die kleine erbij. ik heb met pablo afgesproken dat we als thema dan 'feest' nemen. we moeten dus zeker drie verhalen zoeken die over feesten gaan. we kunnen dan best op voorhand een plannetje maken zodat de kinderen moeten zoeken waar ze naartoe moeten om het verhaaltje te horen. pauline en oemayma willen al meedoen. en misschien moeten we opa ook nog vragen. ah nee, dat gaat niet want die moet voor astor zorgen. papa kan de groep dan misschien begeleiden. en we moeten dan op elke plek een puzzelstuk geven zodat de kinderen op het einde van alle verhalen een puzzel kunnen maken waarop de plek staat waar de schat verborgen is.' ja, gloria. dat is goed, gloria. ga jij dat organiseren, gloria? dan zal ik de taarten bakken.'

hoe bepalend is het om op te groeien in een gezin met drie? hoe bepalend is het om de oudste te zijn? hoe bepalend is het om als middelste jongen op te groeien met een oudere zus? hoe anders zou de energie in ons gezin zijn als gloria een jongen was geweest? hoe schattig vindt gloria haar kleinste broer wanneer ze zelf vijftien is? voorlopig is het best druk, in de zin van 'aandacht-druk' wanneer iedereen op hetzelfde moment thuis is. en slagen we er niet (altijd) in om een soort van zondagochtendrust uit te stralen (buiten de momenten dat ze tv kijken of op de ipad ziten). ze zijn nog altijd niet helemaal getraind in het elkaar laten uitpraten. laten we het voorlopig maar steken op 'enthousiasme'. en de noden van een 13-maander zijn anders dan de noden van een bijna 5-jarige. als het triumviraat plots herleid wordt tot een duo, is alles anders. heel vreemd is het: astor vraagt de meeste aandacht en is het meest bepalend, maar gloria en pablo maken het meeste ruzie zodat ook dat weer heel vermoeiend is. daarbij komt dat pablo een copycat is van zijn zus en alles wil wat zij ook wil of doet waardoor daar zich ook weer wat spanningen situeren. maar het is heel fijn om met de twee grootsten op restaurant te gaan - dan gedragen ze zich wel - en enkele weken geleden gingen we zelfs met ons allen eten bij de indiër. fiere moeder; mijn kind van 13 maanden eet graag indisch (lees: propt rijst, indische kibbelingen en indisch brood in zijn mond en laat de helft ervan op de grond vallen.) ik blijf alles graag onder controle hebben en ik vind het fijn dat we kunnen kiezen voor kwaliteit op alle vlakken, maar af en toe mag de boog voor mezelf wat minder gespannen staan. ik geniet mateloos van de energie van mijn drie wezens. ik besef dat we rijk zijn omdat we gezond zijn en we elkaar hebben. waarom kan ik dat dan niet meer uiten naar mijn kinderen én naar mijn partners. toen ik full speed aan het werken was, was ik vaak kattig omwille van het vele werk en de combinatie met mijn gezin. nu ik (nog) niet aan het werk ben, ben ik vaak kattig omwille van het feit dat ik nog geen werk heb waar ik ten volle voor wil gaan. maar ik prijs me meer dan honderd procent gelukkig met de mensen die mij omringen; stuk voor stuk slimme, grappige en betrouwbare vrienden. vaak mensen die ik al mijn halve leven ken. het maakt me altijd blij te weten dat je samen een deel van je levenswandel hebt afgelegd; dat er iemand is die jou 20 jaar geleden ook al heeft meegemaakt. langs de andere kant zijn er ook nieuwere vrienden waar je op dit moment een gigantische klik mee hebt omdat je in dezelfde fase van je leven zit: kinders, slapeloze nachten, gehos en getrek, evenwicht ...

IMG_0427.JPGde bloesems ruiken heerlijk in de zon. het gras voelt zacht en sappig. zoon één slaapt al twee nachten met zijn echte fender die hij op de rommelmarkt heeft gekocht en waardoor hij zelfgemaakte liedjes ten berde brengt. maar o wee als je lacht (zelfs al je zegt dat je hem toe-lacht, want dan begint hij te piepen- de zoon, niet de gitaar.) zoon twee smeert broccolipuree in zijn haar en lijkt op een mix tussen een konijn en een chinees als hij lacht. en mijn dochter wenst mij slaapwel met de woorden: 'i love you, bitch.' 'euh, excuseer gloria? wat zei je daarnet?' 'i love you bitch'. 'weet je wat dat wil zeggen, liefje?' 'ja, dat ik je heel graag zie.' 'ok, ik zie jou ook graag.'

omg.

22:37 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-03-17

brief aan mijn 1-jarige zoon (29 maart 2017)

lieve astor,

IMG_0265.JPGtradities zijn er om voortgezet te worden. elk van mijn kinderen krijgt op zijn of haar verjaardag een brief. jij dus ook, want jij bent mijn laatstgeboren zoon. en jij bent vandaag jarig. ik herinner me mijn moeder die elke keer op mijn eigen verjaardag haar bevallingsverhaal doet. vroeger dacht ik: ja, het is al goed. nu begrijp ik hoe diep die mijlpaal in haar leven geworteld zit. zoals ook mijn bevallingen als een rode draad in mijn leven zitten. en jij maakt daar natuurlijk onmiskenbaar deel van uit, want jij was het onderwerp van bevalling nummer drie. 'één uit de boekskes', zoals ze zeggen. de bevalling welteverstaan. helemaal vlot zonder knipjes of extra bloedverlies. om 2u 's nachts ben je geboren, om 3u30 lagen we samen op onze kamer te soezen, om 8u30 nam ik een douche terwijl jij in je doorschijnend hokje lag te slapen en om 9u dacht ik: 'ok, kunnen we dan nu naar huis vertrekken?'

deze ochtend lagen we opnieuw verstrengeld, bijna op dezelfde manier als een jaar geleden. toen was je een pasgeboren baby. nu ben je behoorlijk geëvolueerd, maar op gebied van slapen lijk je met momenten nog maar net op de wereld. je wordt nog steeds heel vaak wakker, slaapt dus langs geen kanten door. dat is vooral 's nachts behoorlijk lastig, maar ook overdag gun je ons niet echt veel rust. jouw dutjes duren dan gemiddeld 31 minuten. tja. en daarna kan je er weer een paar uur tegen. of je moet in de kinderwagen in slaap vallen. dan kan het al eens gebeuren dat je een dut doet die de naam dut waardig is. maar o wee als ik je kinderwagen dan ergens binnenrijd. nee, je wil rondgereden worden in de buitenlucht. soms lukt het om je - eens thuis aangekomen - buiten op het terras te zetten zonder dat je wakker wordt. maar dat gebeurt niet zo vaak. het zal wel een familietrek zijn. je broer en zus waren ook slechte slapers. maar ik merk dat het me nu zwaarder valt omdat ik natuurlijk ook wat ouder ben. ik heb het afgelopen jaar dus vooral al wandelend doorgebracht. laat het nu een chance zijn dat wandelen zeer gezond is voor lijf en geest. en dat we in een groene buurt wonen. ik ken ondertussen elke kromming van elke tak van elke boom op elk klein en groter paadje van het boelaerpark en het boekenbergpark. ik weet welke namen er op de brievenbussen staan in de straten die ik dagelijks bewandel. het lijkt alsof ik vrienden ben geworden met deze mensen, maar ik ken hen niet. enkel in mijn fantasie picknicken we samen aan de magnolia die nu prachtig in bloei staat en wisselen we ideeën en tips uit over het leven.

IMG_0233.JPGen dat we dankbaar zijn voor jouw leven, dat staat vast. ook al is het best wel zwaar om alle ballen in de lucht te houden en iedereen aandacht te geven. jij bent de kleinste en hebt nog de meeste zorg nodig. je bent geen moeilijk kindje - we zijn het afgelopen jaar amper twee keer naar de dokter moeten gaan -, maar ook geen echt heel makkelijk. je bent vooral heel erg eigen en het liefst bij ons. dat is fijn, maar soms ook heel bepalend waardoor er weinig extra opvangmogelijkheden zijn buiten oma en opa, 't is te zeggen: opa, want oma zie je ook liever enkel vanop afstand. al die lieve mensen rondom jou mogen je niet pakken of knuffelen. binnen de kortste keren wring je je met je kleine lijfje uit hun knuffelgreep. gloria en pablo zijn wel je allerbeste vrienden. als je hen 's morgens ziet, verschijnt er onmiddellijk een glimlach op je gezicht. soms lijkt het dat je hen mist wanneer ze er niet zijn. dan kreun en zeur je om niks en kruip je naar alle hoeken van de kamer om hen te zoeken. ze sleuren de hele tijd rond met jou, proberen je op je nieuwe houten speelauto te zetten, geven je eten - soms ook uit hun eigen bord wat ze zelf niet willen, wassen je, troosten je wanneer je verdrietig bent en brengen je aan het lachen. jullie zien elkaar oprecht graag, ook al klaagt gloria dat 'het altijd over astor gaat', 'dat hij altijd alle aandacht krijgt'. pablo heeft het vooral moeilijk met je directe aanpak: dat je altijd aan zijn haren trekt, dat je zijn puzzels door elkaar haalt en dat je zijn net gemaakte kermisoptocht kapot maakt. maar jouw liefde voor hen is onvoorwaardelijk.


IMG_0225.JPGIMG_0205.JPGop je geboortekaartje hadden we geschreven 'zonder jou geen wij'. en dat grijpt de hele essentie van jouw eerste twaalf maanden. onwaarschijnlijk hoe snel je onvervangbaar bent. hoe fragiel je was als pasgeboren baby - wel al heel sterk van in het begin; de vroedman slaagde er bijna niet in om je eerste bloedprik uit te voeren omdat je zoveel weerwerk bood. hoe aanwezig je nu bent. met je eigen willen en grillen. hoe snel je groot ben geworden. je stapt al alleen achter je karretje en bijna aan één hand, je zegt nog geen woorden maar je stoot keelklanken uit als de beste. je vreet jezelf een indigestie aan alles wat in je handbereik ligt. niets is veilig voor je. alles verdwijnt in je mond. we moeten je de hele tijd in het oog houden. er is geen enkele plek waar je veilig bent. je box is al weg - tja astor, je bent de laatste van ons gezin en ik ben er nu volledig klaar mee dus ik wil zo snel mogelijk van alle babyspullen af - en ik kan je niet alleen laten omdat je dan waarschijnlijk ergens op kruipt of af valt. als we alleen thuis zijn en ik moet naar de wc, neem ik je dus mee. de kans dat je dan met je hand in de pot zit, is groot. want je denkt dat er werkelijk in elk gat iets te beleven valt.

lieve vriend van mij, ik denk nu al met veel weemoed terug aan onze eerste maanden samen. wat hou ik toch van platte baby's. jij was het mooiste babydiertje van de hele wereld. met je pientere kraaloogjes en je perfecte mond sliep je uren in de draagdoek. hoe hard hebben wij wel niet genoten van vorig voorjaar en zomer! die zon bleef maar schijnen, dat gras bleef maar groeien. eindeloze dagen in het park en jouw mooie snoet.

vanop afstand lach je al je zeven tanden bloot en zwaai je alsof je leven ervan afhangt. je doet mensen lachen. ook al lijk je dan een beetje op een kleine chinees. maar dat is niet erg.
het is goed dat je mensen aan het lachen brengt, kleine held.

ik hou van je.

proficiat met je eerste verjaardag.

xmama

 

22:05 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-02-17

2017, jaar van verandering

IMG_0191.JPGIMG_0193.JPGIMG_0134.JPGastor kruipt alsof zijn leven ervan afhangt, helemaal zoals het moet. ergonomisch en elegant. hij trekt zich recht aan elke tafel of stoel die hij tegenkomt en wandelt zo op zijn gemak de living rond terwijl hij zich vasthoudt aan tafelpoten, stoelpoten, kasten en bureaus. hij knabbelt gezellig met zijn zes tanden alles tot moes en houdt zich niet aan de regels van kind en gezin wat betreft voeding. hij likt lekker mee van een frambozensorbet, hij durft al eens een stukje pannenkoek binnen te spelen en hij slurpt van tomatensoep met balletjes. als hij eten ziet, wil hij mee-eten. anders begint hij een soort van klaagzang die je liever niet aanhoort.  hij geeft zonder problemen een voorwerp van zijn ene hand door naar zijn andere hand. hij kijkt je aan wanneer je tegen hem praat. hij heeft een charmante glimlach en pientere oogjes. so far so good. spijtig genoeg bleit hij wanneer iemand anders dan ikzelf, dominique, gloria, pablo, opa of ingrid-van-de-crèche hem vastpakt. vanop een afstand is het prima. dan doet hij menig vrouwenhart sneller kloppen, maar o wee als je te dichtbij komt. ook zijn nachtelijke slaaphygiëne zou beter kunnen. er zijn avonden waarop we alleen maar bezig zijn met hem: bed uit, bed in, bed uit, armen in, bed in, bed uit, armen in ... als hij alsnog snel inslaapt, kan ik het enigszins aan. maar helaas pindakaas vindt hij het 's nachts ook best lollig om een stapke in de wereld te zetten. echt crimineel. ik word daar vreselijk ambetant van (maar hou me natuurlijk in). ik wil al mijn tijd en energie in mij kind(eren) steken, maar vanaf 20u 's avonds is er een time-out. hij krijgt nog tot aan zijn eerste verjaardag! nog vijf weken dus.
astor zorgt voor extra animo (en er is al zoveel animo!). hij beweegt met zijn hoofd wanneer je hem vraagt om te dansen. hij zegt je gedag met zijn minihanden en hij zevert je onder wanneer je vraagt om een kus. af en toe verkleden pablo en gloria hem. dat lijkt hem niet te deren. hij wordt van hier naar daar gesleurd waarbij zijn benen onder de gekruiste armen van pablo en gloria bengelen. dat lijkt hem niet te deren. er wordt tegen hem gepraat alsof hij achterlijk is. dat lijkt astor niet te deren. er wordt luid en veel tegen hem gepraat. ook geen probleem. een gemakkelijk kind dus zou je zeggen. weet ik niet. soms wel, soms niet. maar dat is overal natuurlijk. alles valt of staat met een gevoel, een gewaarwording, een aanvoelen tussen ieder van ons. alhoewel ik sterk het gevoel heb dat astor zich de laatste weken echt beter in zijn vel voelt. hij slaagt erin om langere tijd te spelen en hij geniet ook veel langer van de shows van g. en p. er is echt wel evolutie want we zijn zelfs opnieuw in staat om met zijn allen te fietsen. wat een vrijheid! wat een voorrecht: gloria supercool op haar koersfiets. we wilden niet opzettelijk hip doen, maar het was een erfstuk uit de familie en het moet gezegd: het staat haar beeldig. pablo maakt nu ook de boelaerbuurt onveilig met zijn gepimpte oranje-groene fiets (met dank aan michiel). hij en zijn fiets gaan supersnel. ik moet echt niet express trager fietsen. we houden ongeveer hetzelfde tempo aan. en astor voelt zich prima in het fietsstoeltje. met zijn vijven een heuse karavaan vormen, dat zijn de momenten van klein geluk.

alles valt of staat met structuur: kleren op voorhand klaarleggen, schoenen op voorhand poetsen (gelukkig niet elke dag), prioritaire dingen op de prioriteitenlijst zetten. klinkt wat burgerlijk, maar dat helpt. samen met natuurlijk een man die überproper en opgeruimd (in de zin van: alles moet opgeruimd zijn - ook in de zin van: opgewekt, maar dat bedoel ik hier niet) is. hij sleurt vakkundig volle vuile wasmanden naar beneden en volle propere naar boven. als hij erg opgeruimd is, wordt de inhoud van die wasmanden dan ook nog eens gesorteerd per lid van onze familie en per onderdeel van de garderobe. er durft al eens een onderbroek van mij in de lade van gloria terechtkomen - onze poepen verschillen natuurlijk niet zo veel - en er zit al eens een broek van pablo bij astor, maar gemiddeld gezien komen we er goed uit. enkel wanneer de man vindt dat een bepaalde lade (waar een bepaald kledingstuk hoort) te vol zit, steekt hij het in een andere lade waardoor het kledingstuk niet meer matcht met zijn soortgenoten. en ik helemaal flip omdat ik die bepaalde kousenbroek niet meer vind. of ik gloria's jeansshort al weken kwijt ben. die lag uitendelijk in de lade van de t-shirts met korte mouwen. tja, dat is niet het seizoen natuurlijk. in die lade kom ik alleen maar als de lentezon al wat warmte begint te geven.


IMG_0125.JPG
maar over naar de zaken in het leven die er echt toe doen: het vinden van een nieuwe job bijvoorbeeld. dat valt toch tegen. niet dat ik ooit had gedacht dat het makkelijk zou zijn om na zeventien jaar HETPALEIS meteen iets anders te vinden waar ik me helemaal in zou kunnen verliezen. maar toch. mijn oude job zit sowieso nog heel erg onder mijn vel, maar het is meer dan dat. wanneer je geen werk hebt, valt je hele identificatie ermee ook weg. want er is niets meer om je mee te identificeren. er is enkel nog je gezin. en jezelf natuurlijk. en dat is confronterend. heel confronterend. ik probeer heel eerlijk te zijn tegenover mezelf. ik probeer mijn kinderen en partner te behandelen zoals ik zelf graag behandeld wil worden. maar de realiteit gooit al eens roet in het eten. omdat ik een koppige ezel ben die weinig of geen hulp of goede raad verdraagt. omdat ik al eens durf om alle zwaarte van de wereld op mijn schouders te torsen en mijzelf doe geloven dat ik de enige op de wereld ben die al die zwaarte moet dragen. werk aan de winkel dus. letterlijk en figuurlijk.
om dit bericht met een knipoog te laten eindigen, vertel ik nog graag even een avondlijke conversatie na van enkele dagen geleden.
- mama, waarom ziet de wc-pot helemaal rood.
- oh, gloria, dat is ....euh .... in je buik zitten er een aantal eitjes die ervoor zorgen dat je baby's kan krijgen. en daardoor krijg je één keer per maand bloed.
- bweuh, (zegt pablo), ik moet daar echt bijna van overgeven.
IMG_0089.JPG- eitjes? (zegt gloria)
- eitjes voor in de pan? (zegt pablo)
- nee, niet om op te eten. dat is iets dat in je buik zit en waardoor er een baby groeit in je buik. (en toen gaf ik iets te veel informatie ....) meisjes hebben eitjes en jongens hebben zaadjes en als het zaadje in het eitje komt, dan groeit er een baby.
(waarop pablo ontroostbaar begint te huilen): ik wil geen zaadjes. ik wil ook eitjes!
(waarop ik zeg): ja maar pablo, dat kunnen we niet veranderen. jongens hebben nu eenmaal zaadjes.
(waarop hij nog luider brult): Ik wil ook eitjes.
(waarop gloria zegt - die ondertussen weet dat haar IMG_0084.JPGbroer om pietluttige redenen hysterisch kan worden en niet stopt vooraleer hij zijn goesting krijgt): je mag wel een eitje van mij hebben hoor, pablo.
ok. 
opgelost.
- mama
- ja, gloria
- maar komt dat zaadje en dat eitje dan samen?
- dat moet je aan papa vragen.
- waarom?
- papa is heel slim.

21:54 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-01-17

hij heeft het toch warm genoeg?

De kop is eraf. De eerste weken waarin ik werk en gezin opnieuw combineerde zijn een feit. toegegeven, na een week of twee krijg je die routine best wel terug in je vingers. met dank aan opa en oma en natuurlijk aan dominique die door zijn flexibele werktijden veel opvangt qua opvang en catering. op maandag en dinsdag doe ik astor redelijk vroeg naar de crèche zodat ik ook wat vroeger kan stoppen. woensdag ben ik thuis. donderdag zorgt dominique voor de babymossel en op vrijdag doen mijn ouders dat. best wel ontroerend om te zien hoe mijn vader elke vrijdagochtend om 8u30 (mét fluohesje) aan pablo's schoolpoort staat om van daaruit de gevulde kinderwagen met de mini over te nemen. 'hij heeft het toch warm genoeg?', vraagt opa dan steevast. elke vrijdagochtend vraagt hij dat. 'hij heeft het toch warm genoeg?' ik kan er mijn klok op gelijk zetten. hij is dus erg bezorgd, ook al is het zijn derde kleinkind. niet slecht geboerd, al zeg ik het zelf: één dochter, drie kleinkinderen. oma en opa hebben best wel lang moeten investeren om astors vertrouwen te winnen. hij was/is namelijk nogal gehecht aan ons en durft al eens te blèren als het niet naar zijn zin is. maar hun doorzettingsvermogen is beloond, want sinds enkele weken gaat hij er ook al eens logeren. dan krijg ik 's morgens de mededeling dat hij heeft doorgeslapen van 20 tot 7u. wtf? en hier slaagt hij er amper in om drie uur aan een stuk te slapen. elke nacht opnieuw wordt hij meermaals wakker en moet hij getroost worden. waaraan ligt dat toch? vorige logeerpartij bij mijn ouders heeft astor 's ochtends zelfs nog tot 10u30 gesoesd bij opa. 10u30! de geschiedenis herhaalt zich. gloria en pablo gingen ook altijd bij opa en oma logeren om eens goed uit te rusten. soit. ik ben vooral blij dat astor een plekje heeft waar hij af en toe eens kan logeren. dat scheelt in onze nachtrust, want soms ben ik echt wel helemaal kapot. ik blijf erbij dat ik dat derde kind onderschat heb. maar ik ben waarschijnlijk vergeten hoe moe ik was bij gloria, toen was er zelf maar één kiddo in the picture. het blijft gewoon een echte onderneming, zo'n huishouden. altijd checken of er eten is, altijd is er wel was - en die vergroot exponentieel met het aantal nachtelijke kots- en kakbuien, altijd is er wel een schoolagenda die moet getekend worden of een klasactiviteit waarvoor geld moet gesponsord worden, altijd is er wel een kindeke met honger, dorst of fundamentele problemen: lees - gloria haar code van haar dagboek moet dringend aangepast worden, want pablo kent haar oude code en gloria wil niet dat hij haar geheimen kent. pablo heeft pijn aan zijn binnenwang. astor krijgt tegelijkertijd drie tanden door. gloria heeft het moeilijk met rekenen en moet voor extra zorg naar de logopedist. astor eet baby jezus op (astor! blijf van baby jezus af!). astor sabbelt op jozef (astor! zet jozef terug in de stal). gelukkig is moeder maria vastgeplakt. andere evenwaardige problemen: pablo is meer verliefd op een meisje uit zijn klas dan op mij. (sorry mama, vergeef je het me?). pablo is boos omdat hij denkt dat er meer pakjes voor gloria onder de kerstboom liggen. gloria heeft ruzie met oemayma en kan daardoor niet meer met franka en helena spelen. pablo wordt uitgelachen door de jongens uit zijn klas omdat hij in de poppenhoek heeft gespeeld. het leven zoals het is. iedereen zorgt voor iedereen. iedereen houdt van iedereen. dat is wat telt.

22:47 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-11-16

het einde van een tijdperk (november 2016)

IMG_0623.JPGhet is een historisch moment. dit is de allerlaatste dag van mijn allerlaatste zwangerschapsverlof. nooit of te nimmer zal ik nog in zwangerschapsverlof zijn, nooit of te nimmer zal ik nog vrolijk en vrij van de arbeid ontslagen worden terwijl ik in dienst ben van een werkgever. bij ziekteverlof word je verondersteld ziek in je bed te liggen (of toch in elk geval op de zetel) en ben je meestal niet echt helemaal in je goede doen. wettelijk verlof is meestal voorbij vooraleer je het beseft. onbetaald verlof is onbetaald. zwangerschapsverlof dus. ook al wordt het iets te rooskleurig voorgesteld omdat er uitgegaan wordt van een baby die slaapt, kakt en eet op de momenten dat jij het wil en zich voor de rest koest houdt. toch blijft het een onwaarschijnlijk voorrecht om de eerste maanden full-time bij de mini te zijn. in mijn geval: bij mijn laatstgeborene; mijn zoon astor. het was een intense zoektocht naar elkaar, maar ook naar het nieuwe evenwicht in ons gezin. door de vlotte bevalling zonder al te veel bloedverlies ben ik erin geslaagd om maanden lang borstvoeding te geven want natuurlijk alleen het allerbeste is goed genoeg voor hem. maar dat maakte dat ik ook maanden lang bijna enkel gefocust was op astor zijn eetpatroon en er veel op de schouders van dominique terechtkwam. het maakte me rustiger toen ik opnieuw voelde hoe het voor de komst van astor was want - hoe je het ook draait of keert - een baby vraagt heel veel aandacht. en ik miste heel erg de momenten met gloria en pablo. ik herinner me nog een avond toen ik één van de eerste keren alleen thuis was met hen alle drie. astor sliep in zijn bedje boven en ik zat met pablo en gloria aan de tafel buiten op onze koer. het was een warme avond. we hadden verse ijsthee gemaakt en iedereen was goed gezind. we speelden een spelletje en IMG_0698.JPGIMG_0793.JPGIMG_0820.JPGwe discussieerden over de spelregels. pablo was natuurlijk weer aan het herzakken en gloria deed alsof ze het niet merkte. we aten nog een koekje en de vogels maakten zich op voor hun avondlied. een grote last viel van mijn schouders want er was even niet meer de zorg voor astor en ik kon weer even moeder zijn voor mijn twee oudsten. ik werd er spontaan emotioneel van. tot de babymossel weer wakker schrok en ik opnieuw begon te huilen. 'waarom ben je verdrietig?', vroeg gloria. 'ik ben niet verdrietig, liefje, ik ben eigenlijk heel blij maar toch huil ik niet alleen van contentement.' ik beschrijf het nu iets te zwart-wit maar het allesoverheersende van dat moederschap voor mijn hulpeloos wezentje vond ik toch wel pittig met momenten. heeft natuurlijk ook te maken met mijn controlefreakheid. door astor verloor ik soms de controle over pablo en gloria, gingen ze al eens met ongekamde haren de straat op of hadden ze een kleurcombinatie aan die ze beter niet hadden gecombineerd. loslaten dus. gelukkig zijn kleurcombinaties te belachelijk om me druk over te maken en is astor ondertussen zo geëvolueerd dat hij bijna overtuigend kan zitten, bijna kan kruipen, twee scherpe tanden heeft, zich bewust wordt van zijn eigen handen, beseft dat het mannetje in de spiegel hijzelf is en hij met veel smaak alles opeet wat hem wordt voorgeschoteld. wat wel is, is dat een derde kind je nog meer in vraag doet stellen. nee, ik weet niet of het komt door mijn derde kind of door de situatie tout court. ik merk dat ik de afgelopen maanden veel heb nagedacht, gepeinsd, getwijfeld, gemijmerd .... ik heb mezelf heel erg in vraag gesteld omdat ik meer wil zijn dan de moeder van mijn kinderen. terwijl ik heel blij ben met die rol, die tegelijkertijd ook heel erg confronterend is. want hun leven begint (voor de helft) bij mij. zal ik hen genoeg kunnen gidsen? ben ik niet te streng? hoe gaan ze later terugkijken op hun jeugd? hoe reageer ik wanneer gloria zegt dat ik altijd met astor bezig ben? en hoe gaan ze later reageren als ik hen vertel dat astor het beste sliep wanneer hij gloria en pablo op de achtergrond hoorde kibbelen? en dat hij altijd lachte als hij hen zag?
ik moet in elk geval vertrouwen op de talenten van mijn kinderen en de talenten van ons als gezin. nv schelfort hebben we het enkele weken geleden gedoopt: 'investeren in de toekomst'. gelukkig worden we er allemaal rijker van, hoe intens en intensief het ook is. zowel fysiek als psychisch. ik prijs mezelf gelukkig met al mijn prijsbeesten, klein en groot. hopelijk zijn de nachtelijke strapatsen van de kleinste van den hoop stilletjes aan achter de rug. met zijn dikke zeven maanden en dikke 8,5 kilo wordt het tijd dat hij eens een pozeke van langer dan een uur of drie doet. het is moeilijk om niet te smelten wanneer hij om twee uur 's nachts zijn mooiste glimlach tevoorschijn haalt, maar de ratio haalt het de laatste weken van het gevoel. ik wil gewoon sla-pen. dominique heeft zijn lesje al geleerd en zoekt regelmatig andere bedden op (in hetzelfde huis welteverstaan) zodat er tenminste één van ons kan IMG_0831.JPGdoorslapen. en dan rekenen we daar natuurlijk nog niet de nachtelijke buikgriepjes, slechte dromen of natgeplaste matrassen bij. blijven lachen dus. als je op zo'n moment geen onderdeel bent van een geoliede machine, vergeet het dan maar.
zeven maanden dus: kind gekregen, kind gevoed, veel bezoek ontvangen, fijne gesprekken met fijne mensen, koffie gedronken, geluncht, lunch gemaakt, eten op het terras, samen koken met de vrienden, veeeeeeel gewandeld met de kinderwagen (de meest efficiënte plek voor astor zijn dutjes), draagdoek opnieuw ontdekt, veeeeeeeeeeel onderweg geweest met het kerngezin (lees: juli en augustus bijna ononderbroken op reis of uitstap), af en toe eens naar een huis gaan kijken met de bedoeling over te gaan tot een nieuwe aankoop, genoten van de relatieve rust op vrijdagavond wanneer gloria en pablo al eens bij opa en oma bleven slapen, verslaafd zijn aan de knuffels van een babymens, broeder- en zusterliefde en het schateren der lachen van de kleinste, alle dagen, avonden en uren in het boelaerpark (met dank aan de boelaer zomerbar), het park omwille van de schoonheid van de bomen en het licht dat er al eens tussen valt maar vooral omwille van de schoonheid van de mensen die het bevolken. heerlijk is het om je daar te laten leiden door de kracht van de toevallige ontmoeting (al dan niet gecombineerd met een prettige picknick of een glaasje of twee, drie, vier ...). ik heb uren gepraat met oude vrienden die ik al lang ken en vaak zie, met oude vrienden die ik al lang ken maar niet zo vaak zie, met nieuwe vrienden die ik nog niet zo lang ken en met mensen die gaandeweg vrienden zijn geworden. toch vreemd hoe het leven loopt wanneer je veel tijd hebt. maar eigenlijk komt het vaak op hetzelfde neer. soms euforie en allesoverheersende rust. soms chaos en paniek om niks. één ding dat ik meer dan ooit geleerd heb is om mijn kracht vanuit mezelf te halen en beslissingen te durven nemen. ik dank iedereen die er de afgelopen maanden geweest is, om er te zijn. mijn kerngezin gecombineerd met de mensen die mij omringen, maken mij het allergelukkigst. op naar het echte leven nu!

16:54 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-10-16

over het kindeke astor

IMG_9691.JPGin alle drukte zou ik nog vergeten om een apart item te wijden aan mijn laatstgeborene. stel je voor dat astor binnen een aantal decennia mijn schrijfsels in handen krijgt en merkt dat ik na gloria's geboorte eerst dagelijks, daarna wekelijks en daarna maandelijks schreef. en dat ik na zijn geboorte amper twee keer heb geblogd. laat me duidelijk zijn, lieve astor, dat heeft niets met jou te maken, eerder met de omstandigheden.

dus, lieveling astor:
je bent ondertussen een half jaar  en één week. vorige week vierden we dus je zesde vermaanddag. dat doen we consequent elke maand. tot je binnen vijf maanden en drie weken één jaar oud zal worden. vanaf dan krijg je elk jaar een feest. een groot feest want verjaardagsfeesten zijn de fijnste feesten van de hele wereld. zoveel liefde, plezier en levensvreugde verpakt in één moment. ik weet nog dat ik me vroeger een beetje ergerde aan mijn eigen moeder die tijdens elk verjaardagsfeest begon te mijmeren over mijn geboortedag: '27 jaar geleden was het een stikhete zomer ... en toen dit ... en toen dat ...., of '35 jaar geleden was het echt een hele warme zomer ... zo warm dat ge niet kon buiten komen ... zo warm'. maar nu merk ik dat ik datzelfde fenomeen heb als de geboortedag van mijn kinderen dichterbij komt. en dat gaat ook gebeuren wanneer 29 maart nadert. en die datum nadert met rasse schreden. onwaarschijnlijk hoe snel die eerste maanden zijn voorbij gevlogen. mijn zwangerschapsverlof is zwaar over de helft. nee, beter om te zeggen is dat er nog zo'n 5 weken over zijn. 7 november zit het erop. mijn plan qua verdeling (eerste drie maanden volledig in functie van astor, twee lange zomermaanden in functie van het gezin en de laatste twee maanden in functie van astor én mezelf) is nog niet helemaal rond, maar feit is dat jij geen platte baby meer bent. je hebt nu echt wel je structuur. ochtendflesje, beetje spelen, wandeling, dutje, patatten, spelen, dutje, fruitpap, spelen, avondflesje en bed in. alleen is het woord 'dutje' sneller uit te spreken dan uit te voeren. als je onderweg bent, allemaal geen probleem. dan slaap je in je kinderwagen (waar je al meer dan een maand rechtop in zit - dat bakske is echt voor baby's joeng) of in de auto. maar o wee als er iemand probeert om je in bed te leggen. dan krijs je moord en brand en hou je niet op. overdag zie je het niet zitten om in je bed te slapen, 's avonds ook niet. niets kan je troosten, tenzij mijn tiet. dat is je favoriete tut want tutten vind je ook voor baby's. ik heb ze in alle maten en kleuren (die tutten, niet de baby's): halve kersentutjes, volle kersentutjes, latex tutten die ze ook in de neonatologie gebruiken en 'naturstutten', helemaal in latex ook de houder en het ringetje. die laatste tut lijkt het allermeeste op een tepel en vond ik in een speciaalzaak voor ecologische en dat soort spullen, maar jij sluit weerbarstig je lippen. er komt geen tut in. op zich niet zo'n probleem, maar het zou met momenten wel handig zijn. op de twee momenten dat ik de afgelopen zes maanden alleen op stap ben gegaan, bijvoorbeeld. één concert in het openluchttheater (vertrek om 19u30 - terugkeer om 21u20) en één feestje in de roma (vertrek om 21u10 - terugkeer om 22u30) werden verstoord omdat little mister a. zo van zijn oren aan het maken was en door niets getroost kon/wou worden dan door zijn moesje. er is dus nog werk aan de winkel. maar je doet het voor de rest prima hoor. je zit ook al behoorlijk recht in je kinderstoel, dat geeft je een groter gevoel van vrijheid en het is goddelijk om te zien hoe je het overzicht over de tafel probeert te bewaren. je brabbelt de hele tijd door, zeveren ook natuurlijk en je oog-handcoördinatie staat nu al helemaal op punt, lijkt me. je bent het liefst in de buurt van je broer en je zus en je doet niets liever dan naar hun theater- en dansshows kijken. je bent een echte mini-piedfort. iedereen zegt dat je op je broer lijkt, maar voor mij ben je een mini-gloria. je hebt nog steeds erg veel kracht en je draait op een bijzondere manier met je polsen. danser in spé? schrijnwerker? kok? pianist? we mogen echt niet klagen met jou als baby, we zijn nog geen enkele keer naar de dokter gemoeten, er is nog nooit niets onoverkomelijks gebeurd, maar het blijft natuurlijk wel erg druk. en vooral als jij het moeilijk hebt, loopt alles (of toch veel) mis. als jij huilt of het lastig hebt, dan valt pablo gegarandeerd over een stoel en zeurt gloria gegarandeerd over haar eten. ik geef toe dat ik blij ben dat je 's avonds in bed ligt (al is het maar voor even). omdat je overdag zoveel aandacht opeist. en ik dan even aandacht kan geven aan gloria en pablo. want die hebben dat ook nodig. heel erg zelfs. maar het zal altijd schipperen blijven: beetje aandacht hier, beetje aandacht daar, beetje aandacht ginder. maar daar worden jullie groot van, om af en toe jullie plan te trekken. jouw broer en zus gaan in elk geval door het vuur voor jou.
IMG_9628.JPGIMG_9635.JPGIMG_9653.JPGIMG_9588.JPG

 

21:50 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-08-16

brief aan mijn zevenjarige dochter (31 augustus 2016)

lieve gloria,

IMG_9571.JPGIMG_9572.JPGIMG_9573.JPGIMG_9525.JPGIMG_9301.JPGwat ben je een onwaarschijnlijk bijzondere meid (geworden). toegegeven, het afgelopen jaar is niet het meest makkelijke geweest. zo enthousiast je was om aan het eerste leerjaar te beginnen, zo moeilijk was het voor jou om te aarden in die nieuwe structuur. 'er is nog zo weinig tijd om te spelen, mama', of 'iedereen is zo streng op school.' het viel je best zwaar in je nieuwe, grote school. je kloeg over het lawaai op de speelplaats en het lawaai in de klas. je voelde je niet lekker in je vel. maar wat er juist scheelde, was niet altijd duidelijk. want volgens de juffen was je een vrolijke, sympathieke en sociale leerling. en op je rapporten stonden vaak heel nobele omschrijvingen over jou neergepend, maar telkens je thuis kwam, volgde het ene moeilijke verhaal op het andere. het maakte je onzeker en ons ook. je hele kleuterloopbaan was je een echte bloem die door de school fladderde en die iedereen op handen droeg. plots sloeg alles om en droeg je een soort van tristesse in je die met momenten moeilijk te verklaren was. begrijp me niet verkeerd, gloria, ik wil zeker niet gaan dramatiseren maar afgelopen jaar was duidelijk een schakeljaar in je tot hiertoe jonge leventje. lezen ging trager dan je had gedacht. tegen de krokusvakantie voelde je de klik en kwamen de zinnen vlotter uit je mond. af en toe waagde je je aan een voorleesverhaaltje voor je broer, maar ik kan niet zeggen dat je gebeten bent door het leesvirus. ik moet je vaak aansporen om een boekje vast te nemen maar de laatste maanden ben je wel veel alerter voor de woorden en de zinnen die rondom jou leven. het rekenverhaal is een ander paar mouwen. dat ging van in het begin niet echt makkelijk en is nog altijd een pijnlijke angel. laten we hopen dat je daar de volgende maanden een systeem voor vindt. het hele schoolverhaal zorgde voor een grote onzekerheid bij jou, beetje faalangst zelfs. ik kocht een speciale steen om je kracht te geven voor je moeilijke schoolmomenten. volgens je juf werkte dat prima. zo prima dat je helemaal in paniek was toen we op een zondagavond niet meer wisten waar die steen was. 'nu gaan mijn sommen morgen niet meer lukken', zei je. en het kostte me best wat moeite om je tot bedaren te brengen. dan werd je plots weer zo'n minimensje van enkele jaren geleden; zo'n mensje dat nog niet zoveel kan maar wel heel veel in zich heeft zitten. dan probeer ik je te troosten, streel ik over je neusbeentje en haal ik mijn vingers door je haren in de hoop dat je rustig wordt. los van het moeilijkere schoolverhaal ben je natuurlijk nog altijd een heel aanwezige, sociale, meelevende en (soms op het randje van een) dominante meid. met je broer heb je vaker ruzie. jij wil je gelijk halen en hij wordt ook mondiger en doortastender. de wet van de sterkste lijkt hier een dagelijkse strijd. we noemen jullie vaak 'kibbelingen', naar de kibbelingen die jullie allebei graag lusten maar ook naar jullie gekibbel. als er ooit een trofee voor moet uitgereikt worden, winnen jullie met glans. pablo wordt groter en laat niet meer over zich heenlopen. en jij hebt de doortastendheid van een vrouw met pit. terwijl je met momenten ook echt wel beseft dat jij groter bent, en dus meer weet en beter situaties kan inschatten. dan lijk je plots een moederke wanneer je tegen mij zegt: 'pablo mag nu even kiezen hoor mama. ik heb nog alle tijd.' dat gebeurt wel vaker, dat je ouder lijkt dan je bent omdat je soms zo wijs uit de hoek kan komen of althans toch wijs uit je ogen kan kijken. het meest wereldschokkende voorbeeld is natuurlijk de geboorte van je kleinste broer astor. ik zal nooit vergeten hoe je naar mij keek toen ik in barensnood verkeerde en mij zei: 'komt wel goed hoor mama, gewoon blijven ademen.' of toen je astor voor de eerste keer in je armen nam; je blik toonde een mix tussen fierheid, blijheid en bezorgdheid. heel grappig om die foto's te zien: jij zit daar als een klein moederke en pablo hangt de clown uit. je bent dus heel verantwoordelijk en weet heel goed wat er zich rondom jou afspeelt. maar je staat zelf ook heel graag in de belangstelling. zo graag dat je ons de oren van onze kop zeurt over het alles en nog wat en ons soms geen minuut rust gunt. maar je straalt als je weer één van je zoveelste shows in de living brengt en je kan zingen en dansen. (en je mag binnenkort ook meedoen in een kortfilm, daar ben je echt blij mee.) ondertussen ben je je ook veel meer bewust van je lichaam en hoe je eruit ziet want de helft van je kleerkast wil je niet aandoen. 'echt mama, dat doe ik niet aan hoor'. over bepaalde dingen kan ik dat begrijpen, maar zelfs echte mooie kleedjes die jij niet ziet zitten, wil je niet aan. zelfs niet wanneer ik aandring. zelfs niet wanneer ik boos word. en dat is het afgelopen jaar spijtig genoeg ook veel vaker gebeurd: onze discussies. dat belooft voor binnenkort. je papa zegt dat wij soms klinken als zussen. de ene houdt niet af, de andere ook niet. ik weet dat ik soms misschien te veel doordraaf maar ik wil gewoon dat jij je bewust bent van al het moois dat je omringt en van al de kansen die je krijgt.
een perfecte gastvrouw ben je al. je hebt het graag gezellig en lekker. en je houdt nog steeds van receptie-tjes. 'ja, mama, zo met allemaal potjes op de tafel en zo en dan maken we zelf houmous ...'. je vindt het nog steeds fijn om vriendjes uit te nodigen en appeltaart te bakken. 'met slagroom hé mama'. en je zou ons huis het liefste inrichten als een soort van permanente camping. 'is toch gezellig, mama, als er dan nog andere kindjes komen slapen ...". als beroep zou je volgens mij het liefst professionele schattentochtmaakster worden. werkelijk op elke plek zie je mogelijkheden tot een schattentocht. meestal zeg ik tegen jou om die zelf ineen te steken, maar als ik er dan toch één voor jou (en je vriendjes) maak, ben je de hemel te rijk. en zooooo enthousiast dat je vrienden je een beetje raar bekijken. van opwinding struikel je dan bijna over je woorden en val je over je voeten. want je wil toch zo graag dat iedereen meedoet met 'jouw' schattentocht. je hebt nog steeds een open blik, die valt nog altijd op. jouw guitige ogen openen éénieders hart.
lieve gloria, het is me een jaar geweest: een nieuwe school, een nieuwe baby, nieuwe verhoudingen binnen hetzelfde gezin. we zijn nu een kroostrijk gezin, gloria. je hebt een kleine broer en een nog kleinere broer. jij bent hun grote zus, de zus die hen altijd zal sturen en zal liefhebben. want dat is het allermooiste aan jou, je empathie. en die gaat volgens mij nooit weg. 
ik hoop dat je je weg kan vervolgen met levensvreugde, nieuwsgierigheid en fantasie.
je bent niet altijd een makkelijke maar ik zou je voor geen geld van de wereld willen ruilen. je bent mij miesje, mijn meisje, mijn miesjemeisje. veel te groot voor een 7-jarige, veel te emotioneel slim ook. hopelijk kunnen we nog lang soezen en graag zien.

slaapwel, lieve koningszus
xmama

 

23:08 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-08-16

op stap met familie sterke voet (juli 2016)

op vakantie met drie kinderen (en een man): dolle pret! of nee: topsport! ik zeg het u: topsport. er is altijd wel iemand met honger, dorst, pijn of een ander wereldschokkend probleem. toen de prijzen voor rustige, ingetogen en stabiele kinderen werden uitgereikt, stonden we blijkbaar niet vooraan. soms lijkt het hier wel een deurenkomedie. kind 1 heeft honger en moet aan de borst, kind 2 zit op de wc - hoorbaar - te kakken en luidkeels te roepen dat iemand zijn poep moet komen afvegen. ondertussen merkt kind 3 dat er bloed op haar voet zit. kind 2 - met afgekuiste poep - merkt dat zijn poep toch nog een beetje pikt en roept luidkeels: 'mijn poep pikt'. en dit maal tien. kind 1 laat een vloeibaar boertje. kind 3 wil toch liever 1 vlecht in plaats van 2 ('is echt niet mooi, mama, zo'n 2 vlechten). kind 2 heeft nog altijd een pikkepoep. kind 1 is ondertussen helemaal verschoond en heeft nog honger. ondertussen vliegen kind 2 en kind 3 in elkaars haren omwille van bijzaken die voor hen hoofdzaken zijn en spelen ze het 'wellens-nietes' spelletje. kind 1 heeft last van gas in de darmen. kind 3 is boos maar weet niet waarom of wil het niet zeggen. kind 2 valt over zijn eigen voeten en trapt in een glasscherf. soms voel ik mij een jongleur in een circus die al zijn ballen in de lucht wil houden. (wat natuurlijk niet altijd lukt). ik blijf er wel jong van en aan beweging ook geen gebrek.

IMG_8952.JPGIMG_8961.JPGIMG_8978.JPGIMG_8984.JPGIMG_9003.JPGen op vakantie, wanneer je vierentwintig op vierentwintig samen bent, werkt dat niet ietsje meer door. op het terras van een strandpaviljoen op het strand van texel (het ibiza van de toekomst volgens de t-shirts die de diensters dragen) liggen we heerlijk languit in de zetels. astor slaapt. we besluiten om er te blijven eten. net op het moment dat het eten geserveerd wordt, schiet astor natuurlijk in een huilbui waar hij niet uit geraakt. ik probeer hem aan de borst te leggen, maar dat lukt niet. ik ga naar binnen, zet me aan een tafeltje daar en probeer opnieuw mijn krijsende baby stil te krijgen. hij hapt en drinkt. ondertussen ben ik serieus aan het zweten en ziet mijn hoofd helemaal rood van de stress (en het wijntje dat ik mij enkele uren daarvoor had gegund). dominique brengt mijn bord met halfkoud eten. ik eet met één hand. na enkele seconden komt pablo binnen. hij moet - zoals altijd wanneer hij net aan het eten is - naar het toilet. na zijn toiletbezoek gilt hij luidkeels door het restaurant: "mama, mama, mama, ik heb slecht nieuws. mama, mama, mama, ik heb slecht nieuws, wil je het het horen?"(één van pablo's eigenschappen is dat hij altijd roept én meestal ook alles drie of vier keer zegt). 'nee, pablo, ik ben nog even bezig met astor'. 'ik ga het toch zeggen, mama. ik had keiharde diarree. slecht nieuws hé. maar echt keihard hé.' wanneer hij zijn rug naar mij omdraait, denk ik nog wat resten te zien.

of gloria die op een moment dat het verkeer wat drukker is dan normaal met de meest onmogelijke vragen afkomt. 'waarom gaat sinterklaas nooit dood?' 'kom ik uit uw buik of uit uw spleetje?' 'maar wat is die hemel dan, hoe geraak je daar als je dood bent?' gloria denkt nogal veel na over het leven. ze is de laatste tijd wat piekerig en worstelt af en toe met zichzelf en daardoor ook met de mensen rond haar. nu al discussiëren wij. dat belooft voor later. mamezel doet aan wat ze zelf wil, is boos als ze op vakantie merkt dat er alleen maar 'lelijke kleedjes' in de koffer zitten. 'dat doe ik niet aan, hoor...'. en ze weet het altijd beter. maar dat kan ik haar niet kwalijk nemen, dat heeft ze namelijk niet van vreemden. 

maar het ging over vakantie. we deden de tour van 'olland': eerst een weekje zeeland, dan een week friesland en om af te sluiten een week texel. ging eigenlijk helemaal prima. babymossel astor zorgde voor andere spanningsbogen, maar gedroeg zich zoals het een kind van dikke 3 maanden betaamt: veel lachen, veel kijken, veel fronsen, af en toe blèren, kotsen, kakken en niet goed slapen. hij is graag bij zijn broer en zus, dat gevoel is fel geëvolueerd. en zeker ook bij zijn pappie. als gloria over astor zijn neusbeentje streelt en voor hem zingt, is hij helemaal blij. pablo overlaadt hem met kussen die zo hard zijn dat astor er een halve whiplash aan over houdt. we hielden natuurlijk wel rekening met astor, achteraf meer dan dat je op dat moment beseft. maar door met twee volwassenen te zorgen voor drie kinderen, krijg je wel een systeem. het grootste deel van de zorg voor astor komt bij mij terecht, niet helemaal onlogisch als je weet dat mijn kleine makreel nog aan de borst drinkt. niet full-time, want dan zou ik de hele dag aan mijn stoel gekluisterd zijn, hij krijgt flesjes bij. maar we hebben er beiden deugd van, dus waarom niet? vooral 's morgens, 's avonds en 's nachts drinkt hij 'borstenmelk' ('maar hoe komt die melk er dan in, mama?' 'dat komt automatisch door mijn lichaam, pablo. als er een baby in je buik zit, krijg je automatisch melk'; 'o, ik moet daar bijna van overgeven, mama. ik vind dat echt supervies.'). vooral 's nachts heeft vooral astor deugd van zijn eten, want ik vrees dat hij de halve nacht aan mijn tiet hangt. vermits ik een goeie slaper ben, merk ik daar dus bitter weinig van. maar de realiteit is dat astor praktisch naast mij ligt (in plaats van in zijn cosleeperke) en rustig slaapt doordat hij mij ruikt en hoort ademen. voorlopig ben ik ook de enige die hem kan troosten als hij echt groot verdriet heeft (lees: troost staat gelijk aan tepeltut). werk aan de winkel dus om het kindeke tegen begin november crècheklaar te maken. maar dat zijn zorgen voor later.

IMG_9036.JPGIMG_9044.JPGIMG_9060.JPGIMG_9070.JPGIMG_9088.JPGIMG_9108.JPGIMG_9121.JPGIMG_9133.JPGIMG_9172.JPGIMG_9181.JPGIMG_9198.JPGIMG_9215.JPGIMG_9361.JPGzeeland kennen we ondertussen. het blijft fijn om daar thuis te komen tussen de kreekjes en schorren en slibben en de mooie duinen. friesland was een echte meevaller. overal natuurlijk water om te zwemmen, te pootjebaden, te varen en we hadden de chance dat het extreem warm was voor de tijd van het jaar. op de camping waren er vele vriendjes dus dat maakte het voor ons net iets gemakkelijker. kon je na het ontbijt toch even op het gemak opruimen of wakker worden en 's avonds een poging doen om een boek te lezen. we hadden een ingerichte tent op een werkende boerderij (lees: lawaai, koeien en mest), maar het uitzicht op het slootje waarlangs de boten als het ware voorbij 'schreden' maakte alles goed. buiten leven, dat is vakantie. van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. laatste stop was in texel, het eerste en grootste waddeneiland. ook een meevaller: door de kleine oppervlakte ben je natuurlijk overal zo bij. veel kindvriendelijke doch niet-commerciële activiteiten die ook door ouders gesmaakt kunnen worden (het zeehondenasiel natuurlijk waar we meteen ook een zeehond hebben geadopteerd, zelfpluktuin waar je betaalt voor aardbeien, frambozen en bessen de kilo, een belevingsboerderij waar ze kaarsen, zeepjes, brood en papier kunnen maken ...) en mooie, uitgestrekte, rustige stranden. vooral paal 12 is geweldig. beetje hip chic, vintage strandpaviljoen met biodrankjes, hoeveijs en groenten van de boer. heerlijke golven en zacht water. we waanden ons op het toppunt van een zon-dag in ibiza. moet kunnen, niet? 

als alles goed gaat, dan zijn pablo en gloria dikke vrienden, is astor rustig (aan het slapen) en hebben dominique en ik geen discussie over bijzaken. als het wat minder gaat, zitten pablo en gloria duchtig op elkaars kap (veel meer dan enkele maanden geleden of vorige zomer. het verschil is dat pablo nu veel meer van zich afbijt en dat is natuurlijk niet helemaal naar de zin van zijn zus), heeft astor het wat lastiger en ben ik kort van stof. omdat iedereen aan mijn en dominiques hoofd zeurt, omdat de kinderen zooooooveel aandacht willen, eisen (en ook wel krijgen), omdat er geen seconde rust is, omdat gloria tegenspreekt, omdat ze allebei zeuren omdat ze twee kilometer moeten wandelen in een prachtig natuurgebied. maar alles valt opnieuw in zijn plooi als die pasgewassen kinderlijfjes door elkaar kronkelen vlak voor het slapengaan en ze verdrinken in elkaars armen. als er later ooit iemand van mijn kinderen durft zeggen dat wij geen tijd hadden voor hen, doe ik hen iets.

22:55 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-07-16

brief aan mijn vierjarige zoon

lieve pablo,

GetAttachment.jpgof moet ik zeggen: boris botsbal, fred flinstone, bambam, johnny turbo ... allemaal namen die we voor jou gebruiken al naargelang jouw toestand en de situatie. maar het basisverhaal is dat je veel energie hebt en overal brokken maakt. geen echte grote brokken in de zin dat je dingen echt kapot maakt. het gaat eerder over je prominente aanwezigheid die ervoor zorgt dat je al eens ergens afvalt, ergens tegenloopt, iets laat vallen, iets ondermorst, iets van tafel stoot (per ongeluk natuurlijk), ergens tegen fietst, ergens blijft tussenzitten ... dat gaat dan natuurlijk ook gepaard met geroep en/of luid gesnik omdat je ergens tussenzit, ergens van bent afgevallen, ergens bent tegengelopen, iets hebt laten vallen. 'luid' is wel je woord. stond ook prominent onderstreept in de notities van juf joëlle tijdens het oudercontact: pablo is erg lief en levendig, maar wel heel aanwezig en 'luid'. altijd roept hij, zelfs als hij gewoon iets moet vragen.

wat gaat het snel. geruisloos groeit jouw lijfje uit tot een echt jongenslijf. je armen en benen worden langer, je wordt zwaarder, maar vooral je blik groeit. het is niet meer de blik van een peuter/kleuter. nee, jij kijkt alsof je veel ouder lijkt dan je werkelijk bent. het is me een jaar geweest. je hebt zo'n gigantische sprong gemaakt. je moet voor niets of niemand onderdoen. nee jij praat iedereen onder tafel en hebt het geheugen van een olifant. bijna nooit zal iemand je iets wijsmaken, want je houdt voet bij stuk wanneer je zeker bent van je gelijk. op school doe je het prima. binnen enkele dagen ontvang je je eerste diploma dat je groen licht geeft voor de tweede kleuterklas. elke ochtend ga je blijgezind je klasje binnen, zeker wanneer hiske er al is, je liefje die geen seconde van je zijde wijkt. jouw relatie blijft nu toch al ettelijke maanden duren en het lijkt alsof er voorlopig geen einde aan komt, want je bent vastberaden om met hiske te trouwen. jullie zijn zelfs al bezig over het scenario van jullie trouwfeest. eerst hapjes en dan hotdogs en dan ijsjes en dan een dansfeest. en jij draagt een blauw pak, want blauw is jouw lievelingskleur. en hiske heeft natuurlijk een prinsessenjurk aan. ook bij je schoonfamilie val je in de smaak. jullie zijn al zelfs op uitstap geweest, én dat in het buitenland. één keer naar de efteling en één keer naar blijdorp in rotterdam. en elke keer heb je je prima gedragen en luidt het unanieme credo van je schoonouders: 'heerlijk ventje om erbij te hebben'. en ik natuurlijk fier dat jij je zo goed gedraagt op een ander. toch straf vind ik dat. dat je met quasi wildvreemde mensen mee de auto induikt en de hele dag op exploratie gaat. je bent dus een gemakkelijk kind .... op een ander. dat is niet helemaal waar. je bent makkelijk omdat je een klein hartje hebt en een grote mond. je zegt dus heel snel wat er aan de hand is of waar je mee worstelt of wat je bezighoudt. maar je zegt dat zo veel en zo uitgesproken en zo aanwezig dat het lijkt alsof je nooit je mond houdt. soms hoor ik je in mijn slaap nog praten. je vraagt waar je schaar is, terwijl die vlak voor je neus ligt. je maakt een scène over het beleg van je boterhammen. je wil dàt bepaalde bord om op te eten, je wil dàt bepaalde glas om uit te drinken, je wil dàt bepaalde t-shirt om aan te doen. aanwezig dus, en bepalend en koppig. maar o zo schattig wanneer je in je meisjesjaponnetje gaat slapen. je hebt al meer dan zes maanden geen pyjama meer aangedaan. nee, steevast slaap je in een meisjes-outfit. net zoals je je nog steeds graag tooit met pluimen, ballet- en prinsessenpakjes en je graag je nagels lakt. maar je hebt niet de ambitie om in vrouwenkleren naar school te gaan of om roze sandalen aan te doen. je voorkeur voor roze blijft dus binnenskamers. maar dat kan de pret niet drukken. jouw en gloria's favoriete tijdverdrijf blijft jullie verkleden en shows ineen steken. die zitten wonderwel vol met grappige stukjes en mooie liedjes. het is - en dat zeg ik compleet onbevooroordeeld - echt heel straf wat voor liedjes je verzint. met hele verhalen over wat je hebt meegemaakt. vooral de mimiek en de bijhorende bewegingen die doen denken aan een bekroonde choreografie van sidi larbi cherkaoui oogsten veel bijval.
gloria is nog steeds jouw grote heldin, maar ik voel dat er meer en regelmatiger barstjes komen in jullie verstandhouding. jullie blijven voor elkaar door het vuur gaan, maar jij wordt natuurlijk mondiger en biedt al eens tegenwerk waardoor gloria gaat mopperen en het hek van de dam is. jullie blijven voor elkaar zorgen, maar jullie zijn ook allebei sterke persoonlijkheden dus het kan serieus kletteren. en dan is er die kleine astor nog. jouw lieve minibroer. apetrots was je toen je grote broer werd want ja, jij wilde absoluut een broer en geen zus. de eerste dagen was je niet echt geïnteresseerd, maar wel lief en zacht voor hem. gaandeweg groeide je broergevoel voor dat kleine hummeltje. je aapt gloria na in bepaalde handelingen die zij doet bij astor 'koetchi koetchi koetchi ... wie heeft daar lekker gedronken?  wie is daar zo'n flinke jongen?' en je bent vaak veel te wild wanneer je probeert om vanaf de zetel in de box te springen of astor in zijn wipperke te catapulteren naar de maan. maar ik voel wel aan dat je astors aanwezigheid 'aanvaardt'. je houdt rekening met hem en probeert te helpen waar je kan.
ik heb het soms helemaal gehad wanneer ik voor de tiende keer moet vragen om je kleren uit te doen om in bad te gaan en je maar blijft ronddansen met je onderbroek op je hoofd. of wanneer je aan mijn hoofd blijft zeuren om dat koekje of dat snoepje of die frisdrank. of omdat je moord en brand schreeuwt omdat het eten niet snel genoeg op tafel staat. temperament, ja wadde. terwijl ik af en toe ook eens dingen moet laten gebeuren.
op dit moment wil je brandweerman, ijsjesman en kok worden; allemaal tegelijk dus. je bent een goede helper in de keuken en hebt de ontbijtijsjes uitgevonden: een smoothiemix van yoghurt, sinaasappelsap, vers fruit en diepvriesfruit. door het diepvriesfruit krijg het de textuur van een ijsje en dat eet jij maar al te graag. ook als ontbijt dus. benieuwd wat je de volgende jaren nog gaat uitvinden. misschien zou het handig zijn dat je een autopotje uitvindt, lees: autokakstoel, waar je in kan kakken of plassen tijdens het rijden. je hebt namelijk een zeer kleine blaas en je slaagt er dan ook in om ons - bijna altijd - te laten stoppen tijdens het autorijden. het scenario gaat als volgt. we stappen de auto in. 'pablo, moet je plassen?' 'nee' we zijn tien minuten aan het rijden. 'o-ooooo' 'pablo, wat is er?' 'pipi doen' 'ok, ik zal stoppen wanneer ik kan maar ik zit nu op de autostrade.' en dan stopt dominique langs de kant van de weg, op een park + ride of aan een afrit om mister p. zijn behoefte te laten doen. dat gebeurt zo vaak dat jij soms opmerkt: 'hier ben ik precies al eens geweest.' misschien moet ik van al die plaatsen eens een foto nemen en bundelen: 'plaatsen in de vrije (stads)natuur waar mijn zoon heeft gepist en gekakt'.

lieve lieveling. benieuwd wat er het volgende jaar gaat gebeuren. of je zo'n taterwater en hartenveroveraar blijft.

dikke kus

ik hou van jou

xmama

21:55 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-06-16

voor de derde keer de eerste keer (april 2016)

IMG_9986.JPGmet astor is alles opnieuw de eerste keer. de eerste keer met de kinderwagen op stap, de eerste keer opnieuw de draagdoek omwikkelen, de eerste keer een pasgeborene in bad steken, de eerste keer op bezoek bij oma en opa, de eerste keer naar de bibliotheek, naar de (super)markt, met de tram naar de dierentuin ... het lijkt allemaal vertrouwd maar het is toch even wennen wanneer je dat kleine wezen voor jou ziet. astor is 'ne smalle': hij zit nog steeds onder de curve, maar hij komt bij dus op zich is er niets aan de hand. ik blijf duchtig volharden dat mijn borsten hem voldoende voeding geven- wat ook is, anders zou hij afvallen - maar het is wel een pittige klus. vooral wanneer hij beslist om niet te stoppen met eten (lees: brullen wanneer ik hem van de borst haal). ik troost me met de gedachte dat hij nog zo klein is en hij binnen de kortste keren zelf van een flesje drinkt. laten we dan nu nog maar even vieren dat astor helemaal afhankelijk is van mij. dat klinkt misschien vreemd, maar op een bepaalde manier vind ik dat ook wel fijn, die afhankelijkheid. dat ik, en alleen ik, hem van voedsel kan voorzien. vreemd dat ik daarvan rustig word. ik las net dat één van de triggers voor een burn-out 'multitasking' is. te veel dingen tegelijkertijd willen doen. het antwoord hierop is om je te focussen op één ding. dat ben ik nu aan het doen wanneer ik me over astor ontferm. omdat ik dat graag doe, omdat ik weet dat het de laatste keer is dat ik een pasgeboren hummeltje dag en nacht aan mijn zij zal hebben, omdat het de enige momenten in mijn leven zijn dat ik totaal geen nood heb om mij te bewijzen. ik volg het ritme van mijn jongste zoon en koester mijn andere twee kinderen. die zijn al groter en trekken hun plan voor een groot deel, maar elk op hun manier trekken en vragen ze aandacht.

IMG_9951.JPG

na één dag uit het ziekenhuis, waag ik het erop om met mijn drie koters via het boelaerpark naar het boekenbergpark te trekken. 'peanuts', zal je denken, maar ik vond dat best al spannend. net aan het einde van de straat is pablo al 3 keer van zijn step gevallen. op het moment dat astor moet eten, moet pablo kakken en valt gloria van de glijbaan. first things first. wie heeft mij het meeste nodig? of zoals die eerste avond alleen met al mijn kinders: gloria is helemaal over haar toeren omdat ze 'die' bepaalde tekening niet meer vindt, pablo maakt een soort van driedubbele koprol in bad en verzuipt bijna en astor kotst de halve koer onder. wie heeft mij het meeste nodig? het zal altijd zoeken zijn naar het juiste evenwicht. misschien nog meer wanneer ze ouder zijn. waarschijnlijk tot het einde van mijn dagen.
met mensen die beweren dat je er een derde gewoon bijneemt ga ik niet akkoord. ik geef toe dat ik de constructie van drie kinders wel heel erg ontroerend en boeiend vind. pablo begint zich stilaan meer en meer grote broer te voelen. hij laat zich met momenten gelden, maar houdt zich nog altijd eerder op de achtergrond wat astor betreft. gloria manifesteert zich natuurlijk als echt moederke en overlaadt haar kleinste broer met tonnen liefde, maar vraagt langs de andere kant wel de meeste aandacht. door haar vreemd gedrag op bepaalde situaties of door haar gigantische mood swings valt het op dat ze met een aantal dingen worstelt. twee volwassenen voor drie kinderen (lees: twee kinders en een mini) vind ik ideaal; dominique ontfermt zich dan vooral over onze twee eerstgeborenen, ik focus op astor. en dan zijn de momenten dat alles peis en vree is echt heerlijk. 
dat nest toch, amehoela, ik heb nu een echt nest. dat had ik ervoor ook al, maar nu is het compleet. wat ben ik benieuwd naar de toekomst. hoe groeien ze alle drie op? zal pablo het ook lastig hebben in het eerste leerjaar? gaat astor ook graag naar school gaan? wordt gloria de juf die ze altijd al wilde zijn? of gaat ze toch voor een leidinggevende functie in de verpleging? hoe gaat mijn relatie met dominique evolueren? hoe sterk zal onze band zijn/blijven? 
IMG_0479.JPGveel vragen. mijn grootste schrik is om in november opnieuw aan het werk te gaan. let wel: ik wil altijd blijven werken, ik zie me nooit fulltime huismoeder zijn, maar het evenwicht met drie zal geen sinecure worden. want ik heb natuurlijk nog veel plannen, ideeën, wensen en goestingskes. maar nu even terug over naar de orde van de dag: het eten des kindeken. derde keer, goede keer: zeggen ze altijd. de borstvoeding lukt bij astor dus wel behoorlijk. pijnloos en gemakkelijk, maar veel o zo veel. soms lijkt het of hij de hele dag aan mijn tiet hangt. 's nachts heb ik daar weinig last van. dan tuttert hij een paar minuten, valt in slaap en knor ik ook lekker verder. 's morgens weet ik bijgot niet meer hoeveel en wanneer hij gedronken heeft. overdag valt dat natuurlijk wel te monitoren. elke dag is anders. er is nog steeds totaal geen ritme in te vinden. wat overblijft is: veel en lang. en hij lijkt nooit voldaan. dat begint op den duur wel te spelen. vooral tussen 17u en 22u, wanneer gloria en pablo ook hun aandacht willen. ik kan veel terwijl ik borstvoeding geef (voorlezen, spelletjes spelen, nagels lakken ..) maar ik bevind me natuurlijk niet in een supermobiele positie. en dat voelen ze wel. dus stellen ze me de meest idiote vragen waar je net supermobiel voor moet zijn. maar ik wil ook niet altijd zeggen: 'sorry, het gaat nu even niet, ik ben astor aan het voeden ...'. dilemma .... maar voor de rest geen klagen over onze jongste. hij begint na 9 weken goed te reageren. hij lacht en kijkt en schatert het uit wanneer je hem liedjes voorzingt. hij probeert af en toe zelf al eens te praten. dan komt er een heus lachje-met-geluid uit. smelt smelt. zo'ne goeie hebben wij nog niet gehad. danku godje of wie er ook over ons waakt om van astor nu al een topkerel te maken.

IMG_0127.JPG

22:04 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-05-16

(het) nieuw(e) leven (maart 2016)

om klokslag 2u 's nachts is astor geboren. om klokslag 3u30 arriveren we in onze kamer. 30 minuten later vallen we samen in slaap. en blijven we verstrengeld liggen tot om klokslag 8u de verpleegster het ontbijt (lees: witte boterhammen met gele kaas in een plastiekske) de kamer binnenbrengt. meteen krijg ik de opdracht om mijn zoon wakker te maken, want 'anders slaapt hij de hele dag door'. ik dacht dat bij een pasgeboren baby hoorde, veel slapen. maar naar het schijnt worden ze toch niet vanzelf wakker van de honger. astor blijkt niet echt geïnteresseerd in mijn tepeltuin. wel om er zich lekker tegen aan te schurken, niet om zichzelf te voorzien van voedsel. maar alle begin is moeilijk. ik wil deze derde borstvoeding een eerlijke kans geven. het is een ander begin dan de vorige keren: geen keizersnede, geen liters bloedverlies ... dus wie weet.

om klokslag 11u volgt het tweede meest emotionele moment van de dag: gloria en pablo komen de kamer binnen. pablo lijkt plots jaren ouder, gloria kijkt met haar meest liefdevolle gezicht ooit. haar blik houdt het midden tussen blijdschap, bezorgdheid en fierheid. 'wat is hij mooi. mag ik hem vastpakken, mama?' pablo vraagt of hij televisie mag kijken. met enige overredingskracht krijgen we pablo toch in het ziekenhuisbed voor de obligate fotosessie van 'het nest'. gloria durft bijna niet te bougeren met haar kleinste broer. pablo hangt zoals altijd de clown uit. maar in zijn ogen zie ik toch een fierheid wanneer hij wordt aangesproken over zijn nieuwe rol. voor gloria is het haar tweede keer natuurlijk, maar nu is ze veel bewuster bezig met wat zo'n baby allemaal teweeg brengt. en gelukkig krijgen zij ook kadootjes. want: 'zijn al die kadootjes alleen maar voor astor, mama?', dat begrijpt pablo toch niet echt. het wordt een intense dag met enthousiast bezoek dat de moeite neemt om ons te komen feliciteren. de cava vloeit, de temperatuur stijgt, de baby drinkt ... astor is perfect. zijn lijfje helemaal in balans met zijn mooie armen en benen en een snoetje op om te fretten. hij ruikt naar koekjes en ademt als een pasgeboren diertje. stilaan dringt er tot mij door wat er zich de afgelopen uren heeft afgespeeld. ik blijf het onwaarschijnlijk vinden: het feit dat er een kind in mijn buik zit/zat dat er dan ook daadwerkelijk uit gekomen is. en dat ik mij - amper enkele uren later - helemaal fit genoeg voel om er opnieuw aan te beginnen. aan het grootbrengen van mijn derde, welteverstaan. niet om een nieuwe foetus in mijn buik te jagen. ik zou perfect naar huis kunnen gaan, deze eerste dag. maar omwille van het borstvoedingsverhaal lijkt het mij beter om mij toch even te laten assisteren door de vroedvrouwen van dienst tijdens de eerste cruciale dagen. en ja, het is natuurlijk paasvakantie dus iedereen in volle energie thuis. (ocharme dominique, hij pendelt van hier naar daar en terug). erg veel rust zou ik thuis niet krijgen. ik verkies dus nog twee nachten in hotel vincentius.

IMG_9564.JPG

woensdag 30 maart blijkt astor wat te veel afgevallen te zijn. het kolfmachien wenkt .... een nieuw model op wieltjes (computergestuurd!) duwt me een dag in de rol van melkkoe: eten geven, kolven langs de linkerborst, de rechterborst, opnieuw langs links en opnieuw langs rechts (28 minuten in totaal) en de kostbaar opgespaarde druppeltjes bewaren in een potje dat ik de volgende voeding met een plastieken lepeltje (?) aan mijn pasgeborene moet geven. 's nachts slapen astor en ik opnieuw ineengestrengeld in elkaar. ik besnuffel hem en wil dat dit altijd blijft duren.

donderdagochtend is astors gewicht stabiel. het kolven heeft geholpen. groen licht voor een afscheid van hotel vincentius. om 10u10 staan dominique, gloria en pablo in mijn kamer met de mededeling dat ze mij en astor komen halen. helemaal prima, maar ik had niet verwacht dat ze er zo vroeg zouden zijn. ik zit nog in mijne japon. ik dacht rond de middag te vertrekken ... maar daar is geen tijd meer voor want mijn huisgenoten staan te popelen om astor in de maxi-cosi te sjorren en huiswaarts te keren. de bloemen worden bijeengebonden, kadootjes in een zak gestoken, mijn toiletspullen in mijn koffer, het schilderij waarop astors geboortekaartje is gebaseerd, opnieuw ingepakt. binnen de 50 minuten staan we met zijn vijven op de gang mét volle kar. een paar minuten later krijgt mijne jongste zijn warme welkom in deze woeste wereld: de ondergrondse parkeergarage van hotel vincentius. maken dat we hier weg komen, maar dat is gerekend buiten het installeren van drie kinderen op de achterbank (de ruimte is het probleem niet maar probeer de veiligheidsgordels maar eens vast te krijgen als er drie zitjes ingenomen zijn), IMG_9596.JPGhet vullen van de koffer met heel ons hebben en houden en erover te waken dat het schilderij niet beschadigd raakt. 

de thuiskomst is iets minder romantisch dan toen ik pablo op de wereld heb gezet. toen was het een gewone schooldag, zat gloria op school, had dominique het ook minder druk (lees: geen andere kinderen te entertainen) en kwam ik binnen in een extreem proper en versierd huis met gevulde ijskast. nu is het een lichtjes aangepast scenario. het is paasvakantie dus full-time kinders in huis die moeten gevoed, gekleed en entertaind worden en geen tijd voor versiering of catering. maar het belangrijkste is dat astor gezond en wel in ons midden is. al de rest is van geen belang. waarmee ik niet wil zeggen dat dominique aan het slabakken is. integendeel: hij werkt zich de naad uit zijn lijf en heeft geen tijd om uit te blazen.

vrijdag rijden we naar het toonmoment van gloria die een paar dagen heeft doorgebracht in HETSTEEN. het is aandoenlijk om te zien hoe enthousiast ze op ons komt afgelopen, hoe fier ze pablo meetroont naar haar nieuwe vriendjes en hoe ze astor natuurlijk wil laten zien aan iedereen. we zijn nog wat vroeg, ik besluit een wandeling te maken over de wandelbrug richting zuiderterras. het is vrijdag 1 april, in de kinderwagen die ik de helling opduw ligt mijn jongste zoon te slapen. de zon doet haar best om warmte te geven. links van mij een jong, verliefd koppel, rechts een amateurfotograaf. het lijkt alsof ik zweef, alsof dit niet echt is. wIMG_9688.JPGie knijpt er IMG_9679.JPGin mijn arm?

IMG_9638.JPG

21:44 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-04-16

astor: de puntjes op de i

we krijgen fijne reacties op astors naam en zijn kaartje.
dat is hartverwarmend.
zeker omdat we er zelf ook erg blij mee zijn.
allereerst zijn naam: we wisten dat het een jongen zou zijn. dat maakt de keuze al iets makkelijker. we wilden opnieuw een naam met een 'o' en een 'a' in. ergens lang geleden heb ik eens gelezen dat dat soort namen je aan het lachen brengt. en vermits die twee klinkers prominent aanwezig zijn in 'gloria' en 'pablo' zou onze derde naam die klinkers ook krijgen. het moest opnieuw een eenvoudige doch bijzondere naam zijn die niet te veel voorkomt (lees: maximum 10 keer per jaar - raadpleeg de website van kind en gezin om te weten hoe vaak jouw eigen naam voorkomt). en ik wilde niet dat de naam zou eindigen op een 'o'. anders zou die te veel lijken op 'pablo'. erg lang hebben we niet moeten zoeken. astor stond al snel op nummer 1. oscar had ook nog gekunnen, maar niet weerhouden wegens te veel geborenen. nelson vonden we ook wel fijn, maar niet weerhouden wegens een 'e' en een 'o', rocco ook maar niet weerhouden wegens eindigen op o. 
astor dus. het is een engelse naam die 'havik' betekent, maar bij ons eerder bekend door de argentijnse bandoneon-speler astor piazzola. en ook bekend door de twee astors in onze omgeving: astor judong en astor noviello; twee knappe gasten uit de regio berchem-borgerhout.
voor het kaartje deden we opnieuw beroep op reinardus van ewijk, een beeldend kunstenaar/graficus die ook de twee vorige kaartjes ontwierp. hij maakte telkens eerst een schilderij, waardoor we nu beschikken over een prachtige triptiek gloria (blauw), pablo (groen) en astor (geel). op eenvoudige aanvraag zijn de schilderijen bij ons thuis te bewonderen.
peter en meter van dienst zijn vakkundig gekozen door gloria en pablo. peter is de immer goedlachse guy proost, grote kindervriend en alleproblemenoplosser, en schoonbroer van dominique. als meter kozen ze voor assunta (ook bekend als suzy), vriendin van cien met een uitstraling om 'u' tegen te zeggen die elk kind rond haar vinger draait en een hart zo groot als de grootste meren van het westelijk halfrond.
en dan nog zijn twee extra namen. gloria had er maar één. dat vonden we op dat moment voldoende. pablo heeft er één extra gekregen: emmanuel. naar dominiques tweede naam en zijn grootmoeder emma. het idee om astor twee extra namen gekregen kwam eerder toevallig. maar hoe meer we er over nadachten, hoe meer we voor het idee gewonnen waren. ben en johannes dus, naar astors twee grootvaders. opa ben waakt over astor vanop de aarde. paps johannes doet dat vanuit de hemel.
zo. de puntjes op de i van astor.Astor kaartje definitiefkopie.jpg

22:18 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-04-16

29 maart 2016: welkom astor ben johannes piedfort!

vrijdag 25 maart werk ik mijn laatste dag in HETPALEIS. het is een emotionele dag. naast de emoties die een nakende geboorte met zich meebrengt komt er deze keer nog bij dat barbara, mijn directeur sinds 16 jaar, eind juni met pensioen gaat. vermits ik plan tot begin november met zwangerschapsverlof te gaan, is de realiteit dus dat we nooit meer zullen samenwerken. en dat zorgt voor een terugblik op vele jaren die niet altijd eenvoudig zijn geweest, maar waarin ik altijd met hart en ziel heb gewerkt voor datgene wat mij bezighoudt: het kindertheater en het recht op cultuur voor elk kind in elke familie. alle voorstellingen, alle producties, alle projecten, alle collega's, feestjes .... het zijn er teveel om op te noemen. maar ik ken ze nog allemaal stuk voor stuk uit mijn hoofd. een levend archief ben ik. privéleven en professioneel leven heeft al die jaren door elkaar gelopen. collega's worden vrienden, verdwijnen als collega's maar blijven vrienden. 
er is nog zoveel te doen. ik heb mij de afgelopen weken zotgewerkt in het maken van lijstjes en het voorbereiden van alles wat er nog te wachten staat, maar ik slaag er niet in om alles helemaal af te ronden. het is gewoon te veel. om 19u trek ik de deur achter mij dicht en fiets ik voor een (voorlopig) laatste keer naar huis. dominique heeft gekookt. ik ga lang in bad en we kijken samen naar d'ardennen. 
IMG_8361.JPGzaterdagochtend halen we de kinderen op bij oma en opa en rijden we verder richting nieuwvliet, onze tweede thuis. nog even genieten van de strandpaviljoenen, de zorgboerderij, de zee, de speelboerderij en de verse lucht daar. we maken een bakkerstoog van zand en vullen die met de beste zandtaartjes van de wereld, ik eet een salade met extra veel garnalen, we filosoferen over hoe het zal zijn wanneer onze baby er zal zijn. ik hoop dat ik nog een paar dagen krijg voor de geboorte. het meeste is geregeld maar het zou fijn zijn om nog even alles op een rijtje te kunnen zetten en nog een paar dagen met mijn geboren kinderen door te brengen. ik voel dat ze nu al op zoek zijn naar hun nieuwe plek in het gezin. ik voel me nog altijd relatief fit, ben ondertussen zo'n 10 kilo bijgekomen denk ik en ik kan nog altijd een duin op- en afrennen. ervan afrollen gaat iets moeilijkers. niets om mij zorgen over te maken. gloria en pablo zijn superflink. dat is de afgelopen weken met momenten anders geweest: veel onderlinge spanningen tussen hen, veel ruzies, veel discussies. gloria die té veel moet toegeven tegenover haar broer. pablo die flipt op details en daardoor een megascène creëert. maar hij blijft ook nog maar 3 jaar. terwijl je denkt dat hij dubbel zo oud is wanneer je hem hoort praten en redeneren.IMG_8417.JPG

IMG_8401.JPG

IMG_8364.JPG

IMG_8369.JPG

het is dus peis en vree in zeeuws-vlaanderen en dat geeft een nieuwe adem. op paaszondag nemen we uitgebreid de tijd om te ontbijten en passeren we langs onze favoriete adresjes. zondagavond richting huis krijg ik wat krampen, maar ik kan niet onderscheiden of het beginnende weeën zijn of een gevolg van een overdaad aan eten (lees: vader en moeder eten alle overgebleven restjes op van de kinderen (hun eten)). een stukje regenboog verschijnt aan de rand van de autostrade. enkele regendruppels plensen op de ramen. iets verder verschijnt een volledige regenboog van de ene kant van de weg naar de andere kant. ik word er zowaar emotioneel van. ondertussen priemt de zon door de voorruit. alsof de elementen buiten ons ons iets willen zeggen. ik kan niet echt goed inschatten hoe de mini-weeën gaan evolueren. maar dominique wil het zekere voor het onzekere nemen. we zetten de kinders af bij oma en opa, vuil en vies maar moe en gelukkig, en rijden zelf even door naar het ziekenhuis. pitstop thuis om mijn modderbottinnen te verruilen voor een eenvoudige, doch elegante, schoen. je weet maar nooit. stel dat ik moet blijven, dan heb ik tenminste propere schoenen aan.

het is loos alarm. er is wel degelijk 'beweging', maar te weinig om te blijven logeren in hotel vincentius. zondagavond ga ik opnieuw in bad en blijf ik nog uren in de weer om prullen in orde te krijgen: bloemzakjes sorteren, koffer checken, dagboek bijhouden, batterij van het fototoestel checken, kleren sorteren, wasmachine laten draaien .... zou ik dan toch iets aanvoelen?
maandag 28 maart is zoals paasmaandag hoort te zijn: eieren in alle kleuren van de regenboog, hard en zacht, koud en warm. ik loop om de haverklap naar de wc. ik heb de hele tijd het gevoel dat ik het niet ben die hier rondloop. alsof mijn geest ergens anders is. we ronden de dag af met een paar uurtjes spel en sport op de lilse bergen. het wordt friskes. tijd om naar huis te gaan. we flansen snel een avondmaal in elkaar met restjes uit de ijskast en de diepvries. af en toe moet ik even stilstaan om wat dieper te kunnen ademen. ik ga met mijn kinderen absoluut echt wel op. in het bad leg ik aan gloria uit wat een 'wee' is: zoals een golf, gloria, het begint zachtjes, wordt heviger en heviger, en wordt dan terug minder sterk. enkele seconden later krijg ik er één. ademen ademen ademen. 'gaat het mama,', vraagt ze op de bezorgde manier die haar zo eigen is. 'moet ik papa roepen?' 'nee, lukt wel'. ik krijg ze nog net uit bad en afgedroogd. dominique steekt pablo in bed. ik zit met gloria in de zetel en we prullen wat op de computer. ik installeer een weeën-app (oh my god!) op mijn telefoon. om klokslag 20u30 begin ik te timen: start wee - stop wee, start wee- stop wee, start wee- stop wee ... een uurtje later (om 21u30) zie ik toch een duidelijke 'continuïteit'. om de 7 à 8 minuten heb ik weeën, niet altijd even pijnlijk en goed onder controle te houden, maar ze zijn wel degelijk aanwezig. 'gaat het mama', vraagt gloria opnieuw op de bezorgde manier die haar zo eigen is. 'ja hoor, lukt wel'. dominique stelt voor om oma en opa te bellen zodat we opnieuw naar het ziekenhuis kunnen. IMG_8404.JPGmaar ik wil dat liever nog uitstellen. het is begonnen, ja dat is waar. maar wie weet, hoe lang duurt het nog? en dan liever thuis rustig op adem komen dan in een steriele ziekenhuiskamer. maar ik krijg d. niet op andere gedachten. 'ofwel bel ik nu naar opa en oma, ofwel ga je alleen naar het ziekenhuis.' opa en oma arriveren om iets voor 22u. gloria ligt ondertussen bij haar broer in bed maar slaapt nog niet. ik ga hun kamer binnen voor propere sokken. stel dat ik moet blijven, dan heb ik tenminste propere sokken aan. ze zit rechtop in bed. 'papa en ik gaan even naar het ziekenhuis, schat.' 'ga je bevallen?' 'nee, ik denk het niet. maar we moeten even checken of alles ok is met de baby'. 
om 22u10 hang ik aan de monitor. om 22u40 zegt de vroedvrouw dat ik moet blijven. om 23u heb ik 4 centimeter opening. om 23u30 heb ik er al 5. de stagiaire vertelt me dat ik niet in bad mag bevallen omwille van een eerdere keizersnede. dat is blijkbaar een nieuwe regel sinds enkele maanden. en dat ik de hele tijd moet gemonitord worden. ook omwille van die eerdere keizersnede. ook een nieuwe regel sinds enkele maanden. en ik ben blijkbaar positief getest op streptokokken waardoor ik preventief antibiotica moet krijgen omwille van de gezondheid van mijn ongeboren kind. en waardoor ik dus ook niet in bad kan bevallen. veel tijd om na te denken over alternatieve bevallingswijzen is er niet, want het gaat hard. de weeën volgen elkaar in ijltempo op. rond middernacht zegt de vroedvrouw dat het snel kan gaan. of ik een verdoving wens? moeilijk onderwerp. ik ben van het idee: 'hoe natuurlijker, hoe beter' en wil (na pablo) opnieuw gaan voor een bevalling zonder verdoving. maar in mijn hoofd zou zich dat opnieuw in bad afspelen. en dat mag/kan nu niet. en ik weet dat dominique een verdoving verkiest (voor mij). hij heeft al twee horrorbevallingen meegemaakt, hij wil nu niet dat ik meer moet afzien dan nodig. terwijl de ene wee na de andere wegpuf en ik bijna 7 centimeter opening heb, arriveert de anesthist in de verloskamer. hij lijkt zo weggelopen zijn uit de abdij van averbode, beetje rare man die mij berispend toespreekt: 'mevrouw moet zich wel ontspannen hé, anders gaat het niet lukken'. makkelijker gezegd dan gedaan wanneer je al zittend met je rug voorover gebogen een wee probeert te ontwijken terwijl er iemand een prik geeft in je ruggenmerg. ik knijp dominiques hand tot moes en heb het ijskoud. maar daarna begint het feest. in plaats van een bevalling lijkt het tafereel in verloskamer één eerder op een gezellige theevisite. de verdoving werkt. ik voel mijn weeën nog, maar de 'top van de golf' is eraf. en ik babbel honderduit met de vroedvrouw over gloria en pablo en alles wat er zich aandient om over te babbelen. dominique houdt ondertussen de monitor in het oog. 'weer een wee', zegt hij terwijl de computer piekt naar 140. en dan breekt mijn water en zegt de stagiaire dat ze alles gaat klaarmaken voor 'sebiet'. 'hoe bedoel je?', vraag ik. want ik mijn hoofd zou ik hier de hele nacht liggen. 'ik denk dat we niet moeten treuzelen'. om 1u30 zegt de vroedvrouw dat ze de gynaecoloog gaat bellen. om 1u45 zegt ze dat we het ook wel zonder hem kunnen doen als hij niet op tijd is. om 1u53 komt de gynaecoloog van wacht binnen (het is nog steeds paasweekend waardoor mijn eigen gynaecoloog niet van wacht is.) hij zegt me onmiddellijk om te persen. dat zegt hij 3 minuten later nog eens. om klokslag 2u wordt hij geboren: astor ben johannes piedfort - 3kg070 en 50,5 cm. helemaal perfect. helemaal af. helemaal prima zoals hij is.
astor wordt op mijn borst gelegd en is blijkbaar zelf ook nog onder de indruk van zijn snelle uittocht. hij huilt en jammert en vindt zijn plekje niet meteen. ik probeer hem te sussen en zing de liedjes die ik ook voor zijn broer en zus heb gezongen: omdat ik van je hou(d)/omdat ik van je hou(d)/krijg ik het zo ontzettend kou(d)/als jij niet bij me bent. of: o je bent de mooiste/de allermooiste/je bent de beste/de bovenste beste/o je bent de mooiste/de allermooiste/kijk eens je neus krult ervan. dominique wrijft over zijn hoofdje en vertelt aan astor wie er nog allemaal deel uitmaakt van ons gezin. hij beschrijft gloria en pablo zoals ze echt zijn. ik blijf sussen en zingen en hoop dat hij stilletjes aan kan genieten van zijn eerste huid-op-huidcontact. na een uurtje wordt hij gemeten en gewogen en zijn we klaar voor 'de koninginnentocht' naar onze kamer op de tweede verdieping. vroedvrouw marijke en de stagiaire begeleiden ons mee naar den 212. en dan is deze nieuwe start al afgerond. 3u40: tussen nacht en bijna-ochtend. een klein nieuw diertje dat naar koekjes ruikt en wiens huid zo zacht is als de allerzachtste abrikoos. mijn kleine, lieve astor. nooit gedacht dat jij in mijn armen zou liggen. nooit gedacht dat ik jou zou kunnen kussen en overladen met liedjes. welkom kleine held. welkom. 

IMG_8420zonder tepel.jpg

21:00 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-02-16

aan de vooravond van een groot gezin ... (februari 2016)

IMG_8160.JPGhet is niet meer ver. het duurt niet meer lang. binnen iets minder dan 6 (?) weken wordt de kleinste (en laatste) mini-piedfort geboren. onwaarschijnlijk hallucinant vind ik dat. hoe snel zo'n embryo evolueert tot 'affe' baby. zelfs nu, op bijna 34 weken, heeft dit creatuur alle overlevingskansen: 2,2 kg en 42 cm. binnen vier dagen zijn de longen ook 'rijp'. en dan te beseffen dat dat eigenlijk vanzelf gaat. toegegeven, ik heb het echt wel gehad met die slapeloze nachten omwille van mijn spierspasmen en harde buiken. en ik zou graag iets gezwinder de helling over de vijver van het stadspark willen oprijden. én mijn hormonen af en toe wat beter onder controle hebben (o, zoveel tranen tijdens 'neverland' en o, zo boos wanneer pablo voor het schoolgaan als een raket over de zetel danst weigert te eten en zijn kleren aan te doen) maar voor de rest mag ik absoluut niet klagen. probleem - als je dat een probleem kunt noemen - is dat ik mij tijdens elke zwangerschap eigenlijk heel hard op mijn gemak voel. alsof de projecten die ik vaak buitenshuis zoek omwille van het noodzakelijke gevoel nodig te zijn, zich nu in mijn lijf afspelen. ik ben dus - compleet zou overdreven zijn - maar toch relatief zen. ik slaag erin om 's avonds een boek te lezen of om gewoon in de zetel te zitten en wat te schrijven. waar ik niet zen over ben ik dat ik momenteel te dicht op mijn kinderen zit. ik denk aan de aandacht die de mini binnen enkele weken gaat opeisen. en daarom wil ik dat gloria en pablo hun leven zo efficiënt mogelijk organiseren. lees: jas meteen uit en meteen aan de kapstok, schoenen meteen uit en meteen in het juiste schoenenvak, ijskastdeur dicht wanneer er iets uitgenomen wordt en het uitgenomen ding meteen terug in de ijskast, kleurtjes die niet meer gebruikt worden meteen terug in de kleurdoos, kleren die niet meer aangedaan worden meteen terug naar boven ... tja. nobele ideeën, maar voorlopig is het enige resultaat dat ik ongelukkig word omwille van het effect 'ene oor in, andere uit'.
IMG_8210.JPGik voel dat ik het rustiger aan ga moeten doen dan de vorige twee zwangerschappen. de harde buiken worden aanweziger en de krampen veelvuldiger. blijkbaar ook wat bekkeninstabiliteit. maar mini zelf doet het prima. helemaal klaar al voor de grote uittocht: hoofd naar beneden, benen lekker in een knoop over het hoofd en de navelstreng tussen de benen. gloria weet perfect hoe lang het nog zal duren. 'nog 6 weken hé mama? ooooo, ik ga zo zenuwachtig zijn om de baby voor de eerste keer te zien en ik hoop dat je niet lang in het ziekenhuis moet blijven en dat je lekker eten krijgt.' 'ja, en als die teveel huilt, dan verkopen we de baby', voegt pablo toe. 'maar nee pablo, de baby blijft bij ons.' 'maar als die huilt, niet. dan brengen we die naar oma en opa.', pablo says. het gaat hem vooral een pakske varen, lijkt me. gloria ziet zichzelf al helemaal in de (vernieuwde) rol van grote zus. pablo weet natuurlijk niet wat hem te wachten staat. en wij eigenlijk ook niet. de ene zegt dat je er een derde gewoon bijneemt alsof er niets aan de hand is. de andere geeft toe dat het toch wel zwaar is. ik zou graag nog wat fitter worden tegen 'de werpdatum'. maar de nachten zijn toch weer wisselvallig. door mijn slapeloosheid hou ik ook dominique wakker, waardoor hij al eens van bed verandert. gloria op haar beurt heeft meer dan eens last van ene zekere 'karbonkel' die ook voorkomt in 'ik, mik, loreland', een educatieve reeks over letters die dateert van begin jaren '90 (?) en waar ze met de klas wekelijks naar kijken. en waar ze bang van is. of haar teen doet pijn. of haar rechtermondhoek. pablo komt regelmatig uit zijn bed om te gaan plassen: prinsessenjurk naar boven, mini-piemel naar voren en plassen maar (liefst in de pot), beetje schudden met de poep om de laatste druppels goed te laten terechtkomen, jurk naar beneden en hopla, bed in. dat van hemzelf. of dat van ons. of dat van gloria ... ja, er wordt al eens een scheet afgelachen tijdens die beddendans, slik. en binnenkort kan er nog harder gelachen worden ... of geblèt. dat hangt van het kind af. maar niet getreurd: tegen begin april heeft elk lid van ons gezin zijn of haar slaaphygiëne volledig onder de knie.
IMG_8252.JPGwe hebben dus nog enkele weken om pablo ook nog wat basisregels der opvoeding bij te brengen. het is een absolute lieverd, maar hij is erg vermoeiend. we hebben - laten we een kat een kat noemen -  twee aanwezige kinderen, maar pablo spant op dit moment de kroon. hij doet vooral gewoon zijn goesting. op zich siert het hem dat hij weet wat hij wil, maar indien dat overhelt naar de andere kant van de weegschaal wordt dat gewoon vermoeiend. op bepaalde ogenblikken is alles een strijd: aankleden, ontbijten, jas aandoen, eten, tanden poetsen, gaan slapen ... op school steelt hij alle harten en is hij zijn liefdevolle zelve. voelt hij aan dat er grote dingen gaan veranderen? is hij nu al bezig met zijn bedreigde positie van kleinste uk? en natuurlijk is hij mondig en schattig en bijdehand. en gaat hij een hele dag alleen met zijn toekomstige schoonouders en hun dochter naar de winterefteling en krijgen we na afloop te horen: 'totaal geen last mee gehad, echt een voorbeeldkind ...' en ik koester hem met heel mijn hart. maar die constante strijd over onbenulligheden valt me zwaar(der) dan een tijd geleden. het zou zo fijn zijn mochten ze (want dit stukje gaat ook over gloria) 's avonds eens gewoon gezwind naar boven trekken richting slaapkamer zonder: 'oooo, ik wou echt zo graag nog een tasje thee', 'o, ik heb een splinter in mijn voet.' 'o, ik denk dat er een wolf in de badkamer zit, ik kan echt niet naar boven. dat is supergevaarlijk.' 'o, ik denk dat ik tegen morgen nog iets moest lezen'. dat is dan alleen nog maar de sectie: 'trappenlopen'. fase 2 speelt zich af in bed. 'ik wil nog een tutje. mijn kersenpitje is niet warm genoeg. ik heb zo'n dorst. ik wil nog een verhaaltje. waarvan worden vluchtelingen gemaakt? gelooft iedereen in god? kan je met een raket naar de maan?'
IMG_8227.JPGhet ontwerp voor het geboortekaartje is klaar. de stickers zijn geprint. de kleren gesorteerd per maat, per onderwerp en per mouwlengte. de lakens voor de kinderwagen, het kinderbed en de box zijn gewassen, de eenzame babyweessokken zijn herenigd met hun afstammelingen, de geboortekadootjes zijn bijna ingepakt. soit. het kind is sinds enkele dagen ook officieel erkend door dominique ('eerste kindje', vroeg de sympathieke russische tatyana aan ons toen we daar voor haar zaten in het districtshuis ... 'nee', zei d. stoer - half glimlachend, half aarzelend - 'het is ons derde kind'.) slik. dankuwel. daarvoor.

IMG_8154.JPGIMG_8151.JPG

22:12 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-12-15

groot nieuws!

het hangt al een tijdje in de lucht, maar het is nu meer dan officieel: gloria en pablo krijgen er in april een broer of zus bij. 38 willekeurige letters (- die van: gloria en pablo krijgen er een broer of zus bij-) die ons leven gaan veranderen. ik kan het met momenten zelf nog niet geloven. maar de signalen uit mijn buik wijzen me erop dat het wel degelijk realiteit is: kerngezonde babykool met alles erop en eraan. pablo is - letterlijk - sinds enkele weken ook 's nachts uit de pampers en wij kunnen beginnen sparen voor de luiers van nummer drie. slechte timing? nee. welkom? ja natuurlijk. niet helemaal gepland? mmmmmmmmmmmmnmnnmnmnmm laten we zeggen dat we gepakt zijn in snelheid.nieuwjaarskaart 2016 defkopie.jpg

gloria was echt 'over the moon' toen we het haar vertelde. ze kon het niet geloven, ze was in alle staten maar na enkele seconden was haar eerste reactie:'ik ben vooral blij voor pablo, dat hij grote broer wordt'. dat typeert voor een groot deel gloria's zijn. dat ze eerst aan de ander denkt, en dan aan zichzelf. het leek ook alsof ze al haar energie stak om pablo te enthousiasmeren. natuurlijk weer op haar schooljuftoon:'ja, pablo. dat wordt echt superfijn hoor. want vorige keer was je zelf kleine baby, maar nu ben je groot en kan je voelen wat het is om een kleine baby te krijgen ...' ondertussen zijn we ettelijke weken verder en gaat het leven in volle vitesse verder. maar de baby is nu al een onlosmakelijk deel van ons gezin. we kennen het geslacht (gloria wil graag een zus, pablo wil graag een broer), we zijn het in principe eens over de naam en we kunnen concrete plannen beginnen maken over de kleur van het geboortekaartje en de binnenkant van de wieg. pablo vergeet het af en toe, denk ik. gloria staat ermee op en gaat ermee slapen. elke ochtend een extra kus, elke avond ook. natuurlijk piekeren we met momenten over slapeloosheid, drukte, (ontbrekende) me-time, organisatie en financiële situatie. maar heel eerlijk: de grootste overgang lijkt me die van 0 naar 1 kind. of die van 1 naar 2. we beginnen opnieuw met voeden, troosten, koesteren en rusten. maar het feit dat er al twee kiddo's zijn, verandert de hele situatie. ja, het maakt het natuurlijk nog drukker, maar het maakt ook dat er een andere focus is. toen pablo geboren werd vond ik het heel fijn om te voelen hoe gloria daar op reageerde, maar toen was zij nog geen 3 jaar. nu zal gloria bij de geboorte bijna 7 zijn waardoor ze deze zwangerschap natuurlijk op een totaal andere manier beleeft. veel intenser. diep vanbinnen is pablo ook wel blij, denk ik. hij wordt natuurlijk meegenomen door het enthousiasme van zijn zus, maar af en toe maakt hij toch opmerkingen die wijzen op betrokkenheid met de ongeborene. hij heeft zo'n klein hartje. hij lijkt superstoer en kan onwaarschijnlijk van zijn oren maken. hij is met momenten zo druk en zo wispelturig. hij kan za-gen dat het geen naam heeft, maar hij heeft een hart van peperkoek. én een vrouwelijke kant.

IMG_0056_bewerkt-1.jpg

9 van de 10 keer heeft hij zich verkleed in een prinses wanneer ik thuis kom na het werk. hij schrijdt graag rond op hakkeschoenen en tuit zijn lippen als een volleerd fotomodel wanneer gloria hem schminkt. tegenwoordig wil hij ook geen pyjama meer aan, maar slaapt hij in een nachtjaponnetje van gloria of in iets vanuit de verkleedkoffer. met stip op nummer één staat de roze satijn-polyestere jurk van prinsessia die de sint voor gloria bij tante chris heeft gebracht. na het bad volgt het aankleedritueel waarbij pablo eerst alle potentiële slaapkleedjes op de grond keilt. daar kiest hij er eentje uit. hij maakt zich mooi, draait een aantal keer in de spiegel rond terwijl hij zegt: 'mooi hé, mama' of 'mooi he, gloria'. waarop gloria zegt: 'ja, erg mooi' en ze mij een knipoog geeft met een blik die veel te volwassen is voor een 6-jarige. maar ze zal nooit ingaan tegen pablo's verkleedzucht of wens te veranderen in een prinses, ballerina of indische koningin. ze blijft hem trouw en liefhebben met heel haar hart. 'als hij dat graag wil, mama .....', vergoelijkt ze het vreemde gedrag van haar broer. langs de andere kant merk je ook dat gloria heel erg geniet om eens alleen met ons te zijn: samen naar een voorstelling, samen hapje eten ... dan zie je haar glunderen en zeggen: 'het is toch ook eens fijn zonder die boris botsbal, hé papa en mama'. en 's avonds wanneer hij slaapt (pablo wil alleen maar in slaap vallen met zijn zus aan zijn zij), trippelt gloria uit haar bed de trap af om nog even een 'theetje' te drinken met een - 'ik wil nog iets vragen, mama, maar je gaat er vast en zeker boos om zijn - koekje. gloria maakt het graag gezellig: ze is de eerste om de kaarsen aan te steken (pablo de eerste om ze uit te blazen). ze schikt haar gevulde tomaatjes graag op een mooi bord. ze denkt graag na over waar de kerstlichtjes moeten komen en met welke kleuren ze haar slinger zal maken. over school vertelt ze niet zo veel. het gaat allemaal behoorlijk goed, al heb ik het gevoel dat cijfers niet haar ding zijn. hopelijk komt die 'klik' later in het schooljaar. en ik kijk uit naar het moment dat ze op eigen initiatief een boekje uit de boekenkast pikt om zelf te lezen. nu gebeurt dat enkel wanneer er taken in de agenda staan. pablo neemt veel op van haar. hij is zo talig en spraakwatervallig dat je hem bijna niet kan betrappen op foute zinsconstructies. 'mama, wil je voortaan (?) niet meer zoveel boterhammen in mijn brooddoos steken, alsjeblief.' of 'mama, ik heb eens nagedacht: ik denk we misschien best een boek van elvis kopen voor tante chris. daar gaat ze vast blij mee zijn.' of 'ik heb jozef op de trap gezet. daar staat hij beter dan op de grond.' gloria begrijpt het 'concept' kerstmis nog steeds niet helemaal en ik haar geen ongelijk geven. 'hoe kan dat nu mama? elk jaar gaat baby jezus opnieuw in de buik en dan eruit? en dat is dezelfde baby? die is dan toch te groot om er opnieuw in te gaan?' ook sinterklaas zorgde voor existentiële vragen dit jaar. het begrip 'hulpsint' is ingeburgerd en opgenomen, maar los daarvan ... 'is dat speelgoed dan gebracht door de hulp-sint of de echte sint? als de echte sint dan langs ons koertje moet komen, kan hij toch nooit over die muur wandelen. dat stuk is toch veel te hoog voor de poten van slecht weer vandaag? en gaat dan met alle kadootjes voor alle kinderen in één keer in een zak op de daken? dat kan hij toch niet allemaal dragen?' soit. die existentiële vragen verdwenen natuurlijk als sneeuw voor de zon toen ze zagen dat de goedheilige man zijn lading geschenken in de living had gedeponeerd. enige teleurstelling toen bleek dat hij geen kleedje van de nieuwe K3 had gekocht. het kan niet altijd feest zijn natuurlijk. fijne feesten voor iedereen.

IMG_9234.JPGIMG_9242.JPG

IMG_9205.JPG

18:34 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-10-15

aan het begin van het nieuwe schooljaar

IMG_7613.JPGbeetje onwennig schuifelt ze de grote speelplaats op. maar we kunnen haar nog omarmen tot aan de klas, want de eerste week is de 'overdrachtplek' aan de deur van de klas in plaats van aan de schoolpoort. kwestie van de overgang niet té bruusk te maken. ik voel gloria's hart bonzen tot in mijn borstkas, maar ze laat niets merken van haar nervositeit. ze zegt luidop haar naam, krijgt een etiketje met haar naam opgeplakt en wandelt zo goed als loodrecht naar haar bank (waar hetzelfde stickertje opplakt). vier banken staan in een soort van eiland. haar andere eilandbewoners zijn wiktoria en iori van haar vroegere klas en oemeyma, een nieuw meisje. gloria opent haar plastieken pennendoosje en inspecteert de inhoud ervan. met opgeheven hoofd zwaait ze ons gedag. bye bye kleuterschool. gloria is een scholier geworden .... ik probeer rustig de speelplaats over te steken en verbijt mijn tranen. bijna letterlijk: verbijten. ik bijt op mijn tanden. de wereld rond mijn heen wordt wazig van de emoties. die gloria toch: huppelend door het leven, deinst voor niets terug. zit nu aan haar schoolbank in de eerste klas.
pablo aan de andere kant van de speelplaats start op zijn eigen botsbal-manier aan zijn eerste dag van zijn eerste kleuterklasje. hij vliegt de klas bijna binnen, gaat als een speer naar de doos waaruit hij zijn foto moet halen, en zwaait naar ons alsof zijn leven ervan afhangt. tijdens het zwaaien valt hij bijna over een tafel.
little miss g. en boris botsbel overleven hun eerste schooldagen zonder problemen. ze vertellen niet veel, maar aan hun lichaamstaal zie ik dat ze het naar hun zin hebben. pablo is 's ochtends een echte IMG_7615.JPGzeurkeus-met-ochtendhumeur: niet willen eten, geen kleren willen aandoen, niet aan tafel willen komen - maar eens op de fiets lacht zijn vrolijke gezicht je toe. gloria doet haar uiterste best, maar ze stelt met momenten cruciale vragen als: 'moet ik nu echt elke dag van mijn leven naar school vanaf nu?' 'mag ik dan nooit meer alleen spelen?' 'ik wil niet de hele dag stilzitten. ik wil buiten spelen.' dat wringt toch een beetje bij mij als moeder dan. maar ze heeft gelijk. amper zes jaar geleden kwam ze als een onbeholpen wezen uit mijn buik en nu is ze verplicht om elke dag aan haar schoolbank te zitten. natuurlijk is het geweldig dat zij de mogelijkheid krijgt om naar school te mogen gaan maar ik begrijp dat de draagwijdte van haar hele schoolcarrière nu nog iets te ontastbaar is. 'er is nog altijd veel tijd om te spelen hoor, gloria. er zijn nu gewoon iets meer regels.' ondanks het feit dat ze supergemotiveerd is en dat haar juf-allures ook nu nog duidelijk naar voor komen, moeten we haar wel aanmanen om te lezen. ik probeer haar mijn fascinatie voor letters en taal door te geven en overenthousiast te vertellen over de boeken die ik ooit allemaal heb gelezen. ik denk dat gloria hoopte dat het allemaal veel sneller zou gaan, dat ze - bij wijze van spreken - na één week zou kunnen lezen. maar het is bloed, zweet en tranen. wanneer ze zich achter haar leesboekje zet en met haar leespijl haar te lezen woorden aanduidt, hoor je haar concentratie en zie je haar wangen kleuren. wat een ontlading wanneer ze haar eerste zinnen zonder fouten uitspreekt. de tweeklanken zijn niet gemakkelijk, het verschil tussen de 'd' en de 'b': ook niet simpel ... gelukkig blijft het huiswerk beperkt tot lezen en af en toe een invulblaadje. probleem van dienst is pablo botsbal: op het moment dat gloria wil beginnen lezen, begint hij luidkeels te zingen of onozel te doen. gloria zit dan gevangen tussen de twee moeilijke keuzes: zich concentreren en verder lezen of lachen om haar gekke broer. want hoe je het ook draait of keert, als gloria zou mogen kiezen, zou ze kiezen om te spelen in plaats van te lezen. al spelend lezen, dat zou een oplossing zijn.

FullSizeRender9.jpg

 

FullSizeRender 2.jpggelukkig blijft er nog veel tijd over om te spelen. of om verjaardagsfeestjes te organiseren. de eerste week van het nieuwe schooljaar deelt gloria uitnodigingskaartje uit voor haar feestje. ik schrijf er zo'n 25-tal voor met alle gegevens, gloria vult de naam van de genodigde en haar eigen naam aan. we steken er 12 in een enveloppe. de rest is overschot en kan ze gebruiken om winkeltje mee te spelen. tot ik plots 23 bevestigingen krijg van kinderen die allemaal naar haar feestje komen. 'gloria, heb jij suleyman ook uitgenodigd?' 'ja' 'en zaineb?' 'ja' 'en noah?' 'ja' 'en helder?' 'ja' 'en felix' 'ja' ... 'maar liefje, die kaartjes hadden we toch niet in een enveloppe gestoken?' 'nee, maar ik heb die kaartjes gewoon van de kast genomen.' ok dan. 25 kinders op gloria's 6de verjaardagsfeestje. gelukkig was het niet in onze living en waren er genoeg volwassenen om dat kleine grut te temmen. met dank aan de geweldig pinata van peter michiel. het werd een heerlijke middag, met een voorstelling in HETPALEIS, live schmink van ex-verzorgster-van-pablo janne, verse appeltaart, vanillewafeltjes en veeeeeel kadootjes. gloria blonk van trots en kontement. boris botsbal (aka pablo) hadden we voor de gelegenheid in bewaring gegeven bij zijn meter zodat gloria, dominique en ik konden genieten van een papa-mama-dag. met als afsluiting een etentje bij de lokale indiër. yeah! mijn dochter die zonder verpozen een 'vegetarische thali' bestelt. want ja, sinds enkele weken is ze vegetariër. als het haar uitkomt. want hotdogs en preparé eet ze nog wel. maar ze wil geen vlees meer tussen haar boterham (groot gelijk) en geen grote stukken vlees. en als ze kan kiezen tussen lasagne mét of zonder vlees, kiest ze voor de veggie versie. en daar heb ik helemaal niets mee te maken. ze ziet natuurlijk dat ik geen vlees eet en we eten thuis ook vaak vegetarisch maar ik heb haar nooit op één of andere manier verplicht om mee in mijn eetpatroon te stappen. toegegeven, ik vind het natuurlijk wel erg aandoenlijk, haar nieuwe overtuiging. terwijl gloria veggie balletjes naar binnen slokt, roept - met de nadruk op het vorige werkwoord - pablo: 'ik eet wel nog vlees hoor. zoals een tijger. ham.' waarna ze allebei in de lach schieten. eigenlijk typeert deze kleine anekdote heel gloria's en pablo's relatie. allebei wat gekjes, maar gloria bewust van de wereld rondom haar en pablo een ongeleid projectiel. dit weekend gaan we hem leren fietsen, liefst zonder wieltjes. met zijn loopfiets steekt hij iedereen voorbij, maar kracht zetten op de trappers ... nee, daar doet hij niet aan mee. waarom moeilijk als het makkelijk ook kan?

gelukkig fietst hiske, zijn lief, wel al zonder wieltjes. en dat fascineert hem wel. misschien hadden ze het daarover toen dominique hen al kussend opmerkte onder de klimboom? galant is pablo wel, dat moet je hem nageven. toen zijn lief een middagje kwam spelen, stond hij zonder zeuren zijn keukenkrukje af zodat ze de appelen beter in de kom met kaneel kon doen en maakte hij voor haar boven een 'liefdesbed' met witte lakens en neprozen. tja. gloria is er nog niet helemaal uit. ze was lang verliefd op twee jongens, maar nu lijkt er een derde kaper op de kust te zijn. en toen ik gisteren opmerkte dat h. uit haar klas haar wel heel enthousiast begroette, antwoordde ze na enige overpeinzing: 'ja, misschien ben ik ook wel verliefd op hém'.FullSizeRender11.jpgFullSizeRender8.jpg

FullSizeRender7.jpg

22:25 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-08-15

brief aan mijn zesjarige dochter (30 augustus 2015)

allerliefste gloria, 
gloria 6! zonder tekst.jpg

jouw zesde verjaardag luidt een totaal nieuw tijdperk in: het tijdperk van lezen en schrijven. aan de vooravond van jouw nieuw leeravontuur ben je gezond zenuwachtig voor al die letters en cijfers. je bent blij dat je bij juf sofie gaat zitten, want naar het schijnt is dat 'een lieve'. en grote gloria van de overkant van de straat heeft daar ook bij gezeten. je bent gezegend met een absoluut prachtige nieuwe boekentas en pennenzak in dezelfde stijl. zo hebben we het graag: dat alles een beetje assorti is. jij hebt oog voor details. soms weet ik niet waar je het haalt, maar je merkt zaken op die ik al lang over het hoofd zou zien of waar ik domweg niet aan zou denken. je ziet wanneer je kleren mooi bijeen passen. je weet dat ik twee weken geleden fishsticks heb gekocht ('anders kunnen we die fishsticks opeten die nog in de vriezer zitten?'). je herhaalt perfect wat jouw juffen jouw voorschrijven ('één kleine handdoek om met de voeten op te staan, één grote handdoek om mij af te drogen en makkelijke kleren en schoenen, mama, voor het zwemmen') en je hebt supergoeie ideeën ('anders moeten we die pistachenootjes in kleine stukjes hakken voor op de taart?'). tja. je gaat heel snel. fysiek gezien lijk je eerder 8 dan 6. en soms moet ik zelfs kleedjes van 10 jaar kopen. voor de lengte dan, want je blijft een smalle deerne. volgens je papa heb je de fysiek om aan sport en atletiek te doen. je bent inderdaad rank en kan snel lopen met je lange benen. fietsen kan je ook snel. afgelopen tour de france koerste je in het boelaerpark mee met de kinderkoers en werd je tweede. het was een afvallingsrace van 6 ronden, waar bij elke ronde de laatste afviel. vijf rondes lang was je elke keer eerst. tijdens de finale haalde jouw tegenstander het nipt van jou. die slimmerd had zijn krachten gespaard en zorgde er elke keer voor dat hij niet laatst was. jij ging echter elke keer voor de eerste plaats waardoor je op het einde stikkapot was. maar glunderde van trots. opa en papa konden hun geluk niet op. kwam daarbij nog dat jij fietste met je sandalen en je zomerjurkje terwijl de rest van je tegenstanders getooid waren met koerstruien en helmen. hoogdag dus, 4 juli.
IMG_7557.JPG
je kan heel geconcentreerd zijn en je helemaal verliezen in een film of een televisieprogramma. dan zit je veel te dicht tegen de tv, je mond halfopen, en is er geen enkele stem die je uit je trance kan halen. je houdt van herhaling: twintig keer 'sien van sellingen' na elkaar, telkens dezelfde aflevering van 'pippi langkous', de theaterversie van 'woezel en pip'... je zingt luidkeels mee met alle liedjes of tunes, letterlijk woord voor woord. je geheugen is onmetelijk lijkt me.
de enige die je uit je trance kan halen is pablo natuurlijk. omdat hij niet alleen luid praat, maar je ook nog eens fysiek benadert. en dat kan je natuurlijk niet negeren. gelukkig ben jij ook fysiek ingesteld: knuffelen, dicht bij elkaar hangen, strelen, masseren ... je vindt het allemaal geweldig. maar het zotte geweld van je broer tart alle verbeelding. hij is zoooo aanwezig. meestal lijkt jou dat niet te deren. meestal vind je dat wel 'koddig' zoals je dat zelf benoemt. je houdt van hem met heel je hart en ziel (terwijl hij slaapt zeg je tegen mij: 'mama, ik hou echt zoveel van hem dat het soms pijn doet.) jullie fokken elkaar vaak op, maar net zozeer troost jij hem of bescherm jij hem. je bent echt zijn gids en je raakt niet van hem af. je wil al maandenlang een papa-mama-gloriadag, maar elke keer we iets afspreken komt pablo er weer tussen. dan wil hij mee op stap, of heeft hij geen zin om naar de oppas te gaan of wil hij doen wat jij gaat doen. en dan zeg je zelf: 'ok, kom dan maar mee.', want je wil niet dat hij ongelukkig is. maar gloria, die papa-mama-gloriadag komt er snel van, ik beloof het je. 

IMG_7550.JPG
de afgelopen weken ben je zwaar aan het oefenen op het hele oeuvre van 'kinderen voor kinderen'. sinds je afgelopen zomer in frankrijk met je hollandse vriendinnen die liedjes hebt ingestudeerd, ben je helemaal gewonnen voor hun muziek en ambiance. toegegeven, in de loop van de jaren is de muzikale onderstroom wat meer hipper en flashier geworden. maar ik ben blij dat een 'goeie ouwe' zoals 'meidengroep' het ook anno 2015 prima doet bij een 6-jarige. wanneer ik het vandaag de dag meezing, jij een beetje raar uit je ogen kijkt bij mijn gezang en ik zeg 'ik kon dat liedje vroeger goed meezingen hoor gloria', antwoord jij: 'vroeger ja.' (met de nadruk op vroeger), dan doe ik even alsof er een vuiltje in mijn oog zit. maar dus ook toegegeven: 'meidengroep' was in mijn tijd mijn absolute lievelingsnummer. net zoals het mijn grootste droom was om ooit met kinderen voor kinderen mee te mogen doen. jaar na jaar schreef ik dezelfde brief. maar tevergeefs: voor vlamingen was er geen plaats. je hebt een dvd geleend van de bibliotheek dus naast de teksten kunnen nu ook de bewegingen ingeoefend worden. 
je bent een doorzetter en een beterweter. in parijs enkele maanden geleden wilde je absoluut weten waarom er mensen in een tent sliepen naast het centre pompidou. 'is het dan een camping hier?' 'nee, liefje, geen camping.' 'maar waarom slapen ze hier dan in een tent.' 'omdat ze geen huis hebben.' 'maar dan kunnen ze toch bij hun familie of hun vriendjes logeren.' 'die hebben ze soms ook niet. en soms komen ze uit een ander land en zijn ze helemaal alleen.' 'maar dan moet er iemand hen toch helpen?' 'ja, liefje dat is waar.' in de loop van de weken die volgen op onze minivakantie in parijs kom je te pas en te onpas terug op het tentverhaal. vol ongeloof dat er op deze wereld mensen zijn die het minder goed hebben dan jijzelf.
lieve wereldverbeteraar, ik wens je alle succes van de hele wereld voor een mooi en boeiend eerste leerjaar. ik ben ervan overtuigd dat je snel en goed gaat kunnen leren lezen. 

IMG_7603.JPG
IMG_7592.JPG
maak veel vriendjes, blijf grappig en bijdehand en draag iedereen een warm hart toe. je bent graag gezien door vele mensen. je bent uniek en daarom hou ik zoveel van jou.
slaapwel lieve schat, happy birthday.

xmama.

 

22:44 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-08-15

zon, zee, zomer zoals dat hoort

IMG_6912.JPGIMG_6920.JPGIMG_6953.JPGmeteen na de laatste schooldag op dinsdag 30 juni pik ik gloria en pablo op en vertrekken we richting zeeland voor een minivakantie zonder dominique, die helaas nog even vastzit aan de werkorde van de dag. het blijkt de beste beslissing ever te zijn want de hele antwerpse binnenstad wordt geteisterd door een onoverkomelijke hittegolf. zoals het een goede kampeermoeder betaamt, heb ik alles zorgvuldig voorbereid zodat we ter plekke aangekomen meteen aan de slag kunnen, lees: de tent rechtzetten. gloria is sterk, maar toch niet sterk genoeg om de twee middelste stokken tegen te houden die de basis vormen voor de (relatief ruime) tent. en voor de rest is er geen levende ziel te bespeuren op camping 'international'. toegegeven, er zijn gezelligere boerencampings in zeeuws-vlaanderen maar de kinderen mochten kiezen en kozen voor de camping over het huisje van san en koen in nieuwvliet omdat ze daar vaak komen spelen als we in het huisje van san en koen logeren. in camping international is namelijk een speelboerderij en die (ja, u leest het goed) omvat een grote buitenspeeltuin met een skelterparcours (hoort u mijn nederlandse tongval alreeds?), een klimparcours binnen en (het neusje van de zalm!) een techniekzolder. dolle pret verzekerd dus. en indien gast op de camping, natuurlijk de hele dag gratis toegankelijk. nu gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik zelf ook erg graag op de techniekzolder vertoef. dus onder het mom van 'hij is nog een beetje klein, ik zal mijn zoon wel wat helpen', boor en vijs en schaaf en zaag ik maar al te graag. iedereen kontent dus. gloria spreekt de eerste levende passant aan voor wat hulp. 'ja hoor, geen probleem. ben je zonder man hier?' 'ja, mijn partner moest nog werken.' 'ach wijffie, is toch gewoon veel relaxer, zo zonder man. doe je gewoon lekker je zin. deed ik vroeger ook hoor. elk jaar, even alleen met de kinderen. dat lucht op.' soit. het zweet drupt ondertussen van mijn voorhoofd. misschien toch niet echt een goed idee om bij 40 graden een tent op te zetten. maar het lukt vrij aardig. gloria wil ondertussen naar het zwembad met haar broer, maar ondanks het feit dat zij kan zwemmen, dat pablo hele goeie bandjes heeft en dat het zwembad ondiep is krijg ik toch altijd dat dilemma van wat ik hen nu wél en wat ik hen niet alleen kan laten doen. gloria heeft zeer veel verantwoordelijkheidsgevoel dus ik ben er zeker van dat ze voor haar broer zou zorgen. maar als pablo niet wil luisteren, wil hij niet luisteren. dus misschien loopt hij wel weg en kan zij daar ook niets aan doen. dan maar een tandje bij. nog twee luchtmatrassen opblazen, een grondzeil vastspijkeren, een keuken ineentimmeren, kaarsjes op de tafel. en klaar. snel naar het zwembad. samen welteverstaan. ik voel me wat onwennig tussen de iets te talrijke en enthousiaste andere ouders die graag willen praten over de kinderen en over zonnecrème. ik praat graag met andere mensen, maar liefst niet alleen over kinderen en zonnecrème. ik verstop me dan maar veilig achter mijn boek. prima evolutie trouwens. sinds enkele maanden slaag ik erin om boeken uit te lezen. met de nadruk op 'uit'. en dat voorrecht wil ik graag nog enige tijd vasthouden. 
de avond valt, maar de warmte blijft FullSizeRender.jpgbroeierig heet. vermits we helemaal alleen op het campinggrasveld staan, hebben we een privétuin die helemaal wordt ingepalmd met petanqueballen, rackets en springzakken. er daalt een vreemd soort van rust over mij neer terwijl ik het water afgiet van de gevulde tortellini's. hoe mooi is dit: de zon die ondergaat, mijn kinders die halfnaakt cowboy en indiaan spelen en ik die de kerstomaatjes probeer te fruiten in olijfolie die daar niet geschikt voor is. 
de nachten zijn doenbaar (ver)fris(send). onze tent heeft drie slaapcompartimenten, één voor elk van ons dus, maar het klein grut verkiest om opeengepakt bijeen te liggen. 'is veel gezelliger, moekie.' 'moekie?', schatert pablo. 'dat is toch niet moekie? dat is mama.', zegt hij resoluut. 'ik zeg nu moekie, pablo, omdat ik dat wil.' en zo vallen ze in slaap. hij met zijn vier of vijf tutjes: ééntje in de mond, de rest als talisman voor de nacht. zij met haar gaston, haar steun- en toeverlaat sinds haar geboorte. en ik aan de zijkant. al chance dat moekie zo'n goeie slaper is en overal haar nachtrust vindt.
beetje zee, beetje water, beetje blitzbezoek van papa, beetje restaurantje, beetje bezoek van katelijne en vriendinnetje juliette, beetje krentenbollen van de bakker, beetje puzzelen, beetje trampolinespringen, beetje watermeloen, beetje beetje. niet teveel willen is vaak de allerbeste remedie tegen onrust en onenigheid. in de praktijk is het minder evident maar veel oefenen, helpt. dat staat vast.

 

 

na de buitenlandse-dicht-bij-huisvakantie is het tijd voor de grote trip richting auvergne. 'slechts' 800 km, maar we nemen het zekere voor het onzekere en doen het in twee dagen. we maken de grote fout om op een vrijdag te vertrekken en rond 14u te arriveren op de parijse ring. resultaat: meer dan 2,5 uur vast op de beroemde phériphérique, een overspannen dominique en een zoon die én moet pissen én moet kakken. het plasprobleem is makkelijk te verhelpen: onderbroek naar beneden, piemel in lege fles en plassen maar .... (en een alerte gloria die enigszins geamuseerd verkondigt dat we 'straks moeten oppassen dat we de waterfles met pablo's pis in, niet opdrinken. hihi'). voor de grote boodschap ligt het iets gevoeliger, alhoewel ik de chance heb dat mijn zoon over een consistente ontlasting beschikt. ik kan het drolletje dus relatief gemakkelijk opvangen in een vochtig doekje. en dat allemaal terwijl we stilstaan in één van de tunnels. echt hel. maar het allerlastigste is dat je niet meer weet waar te keren of te draaien omdat de gps flipt: rechts aanhouden, rechts afslaan, rechts aanhouden op het linkerrijvak ... allemaal geen probleem in een kleinere stad, maar het is voor iedereen bloedheet. we weten op een bepaald moment eigenlijk niet meer welke kant we op moeten. hebben we een uitrit gemist? ik denk van niet, maar als we af de ring moeten en er 500 meter verder langs de andere kant opnieuw op moeten en dan nog 20 kilometer in de file staat, lijkt het mij dat er iets is misgelopen. op dat moment staat het vast: nooit meer die parijse ring.

gelukkig is de gastvrouw van onze eerste overnachtingsstop uiterst sympathiek en soigneert ze ons met kaas en salami. allemaal murw van die 7 uur in de auto is het snel bedjestijd en dromen van een volgende etappe zonder file en gedoe. die droom komt gelukkig uit. amper 4 uur later rijden we de oprit van 'les 3 etangs' op, een kleinschalig vakantiedomein in het hart van de auvergne, zo'n 50 kilometer van clermont-ferrand. twee jaar geleden streken hier vijf nederlanders neer in de hoop hun droom waar te maken. wat er nu staat is een caravan, ingericht als chalet, met groot terras en buitenkeuken, 2 gites en 7 plekken om te kamperen. kleinschalig dus maar voldoende ambiance om contacten te leggen. gloria en pablo hebben binnen het half uur hun vriendjes en ik ga helemaal los in mijn buitenkeuken. wat is er heerlijker dan comfortabel te koken met zicht op de natuur. soit. ik kan nog uren doorgaan. wat in de gedachten en de harten overblijft zijn de twee kleine lijfjes, nat in het zweet van het vele rennen naar de zwemvijver beneden en opnieuw naar boven. de smachtende blik van gloria wanneer ze 5 minuten na het ontwaken vraagt: 'mag ik nu eindelijk naar mij vriendinnen?'. de triomf in haar ogen wanneer ze haar zoveelste sjotterbakwedstrijd wint: 'tja, ik ben daar nu eenmaal goed in.' pablo en gloria die samenzweerderig in hun bed liggen maar absoluut niet slapen en de hele tijd de slappe lach hebben. het zwemmen: elke dag, op elk moment en altijd met evenveel plezier. gloria die nu echt wel behoorlijk zwemt en niets liever doet dan 'bommetje' en haar 'dolfijnduik'. af en toe is ze iets te overmoedig en wanneer ze geen grond onder haar voeten voelt, durft ze al eens te panikeren. maar ze is een waterrat in hart en ziel. pablito doet zijn zus graag na en speelt dus ook 'bommetje' met alles erop en eraan. wat een energie, wat een kracht. ik probeer hen vooral ook te laten doen. gloria trekt haar plan op de - laten we het voor de gemakkelijkheid een camping noemen. ze spreekt af met haar vriendinnen, schuift aan andermans tafels aan en organiseert een free podium. pablo hangt er wat achteraan maar laat zich niet doen. integendeel: hij deinst er niet voor terug om zich voor een publiek van zeven 6-jarige dames van zijn beste (lees: meest naakte) kant te laten zien. shake that body baby. 
buiten leven, maar vooral samen leven. proberen overeen te komen. niet focussen op verschillen maar op wat ons het meeste bindt: onze bloedbanden en de liefde voor elkaar. die is eindeloos. dat gaat nooit over.

IMG_7085.JPGIMG_7127.JPGIMG_7161.JPGIMG_7296.JPGIMG_7245.JPGIMG_7134.JPG

IMG_7237.JPGIMG_7073.JPG

23:41 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-06-15

brief aan mijn driejarige zoon

pablo jarig iedereen blij_bewerkt-1(1).jpglieve pablo,
vandaag is het jouw feest.
wekenlang heb je ernaar uitgekeken. 't is te zeggen: 'wekenlang heeft gloria jou gestimuleerd om ernaar uit te kijken'. maar nu het zover is, ben je wel helemaal mee. het feestvarken van de dag, maar dat ben je eigenlijk elke dag, een (feest)varken. vooral dan de gulzigheid ervan. rustig eten staat niet in je woordenboek. rustig in bad gaan ook niet. rustig stoepkrijten nog minder. alles gebeurt bij jou met een grote hevigheid. terwijl je eigenlijk een hele zachte kant hebt. je tooit je graag met handtassen, jurken en colliers. je houdt van zachte dekentjes. je speelt graag met poppen en je verzorgt graag. maar toch kan je als een ongeleid projectiel door de kamer sjezen zodat je met jezelf geen blijf weet en bijna letterlijk de muren oploopt. jouw crisissen zijn legendarisch. gelukkig dat de hoeveelheid ervan afneemt. de hevigheid weliswaar nog niet. je slaagt erin om een hele schoenenwinkel op zijn kop te zetten omdat jij absoluut die roze regenlaarzen met macaronnekes wil. en ik wil dat natuurlijk absoluut niet. ik vind het geen probleem dat je in je nachtjapon van 'hallo ketting' naar planckendael gaat, maar de aankoop van roze regenlaarzen met macaronnekes op, nee dat gaat te ver. in een andere situatie zou een kind na enkele minuten inzien dat het geen zin heeft om te blijven zeuren over die roze regenlaarzen met macaronnekes. maar jij blijft doorgaan. zonder scrupules, zonder remmen. er worden nog wat onderbroeken van maya de bij bijgesleurd en nog wat pyjama's van bumba (ook te koop in diezelfde schoenwinkel, eigenlijk was het dus geen schoenenwinkel want ze verkochten er ook niet-schoenen), maar je blijft krijsen. want die onderbroeken van maya of bumba krijg je natuurlijk ook niet. wanneer je dan een bepaalde maat hebt overschreden en je snikkend blijft nahikken van al die extreme emoties word je opnieuw een klein diertje dat wil verdwijnen in de warme schoot van papa of mama. je bent superlief, pablo, alleen dat temperament. woehoe. dat kan tellen voor een halve klas. terwijl je het in de klas erg goed doet. de hele dag door tater, knutsel, lees en speel je. je bent allemans vriend. volgens juf heidi ben je erg bezorgd om anderen en pendel je een beetje tussen de verschillende speelhoeken. je speelt graag met de andere kinderen, maar je speelt ook heel graag op jezelf. je bent enthousiast en hebt altijd wel iets te vertellen. je hebt een mysterieuze juf (juf hidi) die jouw heeft geleerd hoe je moet vechten met je poep en die altijd komt kijken als de kindjes kaka aan het doen zijn. juf hidi komt enkel op woensdag en vrijdag. 'bedoel je juf heidi, pablo?' 'nee, juf hidi' 'wanneer komt juf hidi dan terug?' 'juf hidi is dood nu.'

47-DSCN5631.JPG'welke dag is het vandaag, mama?'
'woensdag, pablo.'
'dan blijf ik vandaag lekker bij jou. kopen we een taartje bij de bakker en gaan we naar de dierentuin. en dan wil ik kiezen waar we ons taartje opeten.' (en dat allemaal in één adem)
en dan rijden we naar de dierentuin, passeren we langs 'die' bakker, en kiest pablo zijn plekje waar hij zijn frambozentaartje kan opeten. dat plekje is al maandenlang bij de kuikentjes. sinds hij er daar één heeft zien geboren worden is hij niet meer stoppen in die gang daar. hij nestelt zich dan tussen de kuikenneonatologie en de educatieve eierenmuur. één oog op zijn taart gericht, het andere oog op de couveuse op zoek naar een mogelijke barst die een nakende geboorte verraadt. het is echt wel gezellig als we samen zijn. en zeker de laatste maanden. we voeren gesprekken alsof je al veel langer dan 2 jaar praat. je onthoudt goed en je bent een plantrekker. je hebt een natuurlijke uitstraling die niemand onberoerd laat. jouw pistoletpoep is de mooiste van de hele wereld.

24-DSCN5597.JPG
maar jouw grootste liefde en zonneschijn is natuurlijk jouw grote zus. jullie steunen elkaar door dik en dun. verbonden door jullie bloedband staan jullie naast elkaar als een team dat nooit kapot gaat. zij leidt, jij volgt ... maar niet altijd. er zijn al eens discussies en ruzies. er is al eens onenigheid. maar de basis is onvoorwaardelijke liefde. gloria voelt zich erg verantwoordelijk voor jou, maar overlaadt je ook met bakken liefde en overgave. ze is oprecht blij wanneer je een goed schoolrapport hebt en oprecht verdrietig wanneer jullie door omstandigheden niet samen zijn. soms zelfs op een banale woensdagmiddag. dan zegt gloria dat ze niet naar de dansles wil omdat ze liever bij pablo wil zijn. al kan het zijn dat dàt ook met de dansles te maken heeft. 
liefste kleine man, blijf je eigen enthousiaste zelve, blijf tateren in van die mooie zinnen die mijn hart sneller doen slaan, blijf vooruit kijken met jouw pientere ogen, blijf proberen om in de lijven van papa en mijzelf te kruipen, blijf zeggen wat je denkt, blijf het leven omarmen.

ik hou van jou.

liefs, mama

22:01 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-05-15

zalige pasen

op het hoogtepunt van pablo's peutercrisissen vertrekken we naar het waddeneiland texel. een hele week met zijn allen in een pippowagen van 7 op 3 meter, dat wordt lachen. hopelijk krijgt er straks niemand last van claustrofobie. het voelt als een echte vakantie. elk kind krijgt een speelgoeddoos die naar believen ingeladen mag worden, ik voorzie hapjes en drankjes en na twintig minuten zit ik op de achterbank tussen mijn koters om hen voor te lezen of om de lijm vast te houden die ze op dat moment nodig hebben voor hun autokunstwerk. (nog altijd geen tablet in huis dus moemoe staat in voor de animatie, want vader moet zich natuurlijk concentreren op de weg. wanneer ik vraag of ik even moet rijden, wordt er vriendelijk doch dwingend geantwoord: 'nee hoor, geen probleem'. lap, daar zit ik dan voor de rest van de tijd, geprankt tussen hem en haar.) maar dan verschijnt de haven van den helder voor ons, kunnen we de boot inrijden, uit de auto stappen en even verpozen in de buik van de boot. pablo krijgt zijn crisis wanneer hij per se een chocoladetaart met slagroom wil kiezen in het self-servicerestaurant én een ijsje én een warme chocolademelk. maar gelukkig duurt de overtocht naar texel amper 30 minuten en stond er erg veel volk te wachten om zich te bedienen van al die heerlijke lekkernijen. dus 'sorry, lieve schat, nu is er geen tijd meer om nog iets te kiezen.' oef. we rijden de texelse wegen op. meteen valt de uitgestrektheid en de volle lucht op. volle lucht vol vitamines, zonder uitlaatgassen. boerderij de vrije vogel wordt onze uitvalsplek voor een week. we krijgen een zestal eigen kippen toegewezen, hebben een eigen 'plas- en washokje' en het mooiste uitzicht van het hele eiland: uitgestrekte velden waar af een toe een suskewiet landt, een koe herkauwt of een reiger neerstrijkt. het is fris, maar mits goed aangekleed lukt het ons bijna de hele week om alle maaltijden buiten te eten. we leven op het ritme van de natuur. vroeg op, vroeg naar bed. elk koppel kinderen en volwassenen in een aparte bedstee, maar vlak naast elkaar met alleen een gyproc muurke ertussen. dat schept een band, maar soit: we zijn het gewoon om samen te slapen. we bewegen ons door de texelse natuur alsof het onze eigen natuur is. voor openingstijd staan we paraat om ecomare te bezoeken. en natuurlijk zijn we bezorgd om de bruinvissen en de zeehonden, maar het meest indrukwekkend is toch om de duinenwandeling te doen die achter de bassins begint. de kinderen hollen alsof hun leven ervan afhangt, ze dollen met dwarrelende veertjes en kruipen achter elkaar door het stugge gras. ze spelen natuurlijk weer 'klasje'. want ze spelen altijd klasje: zij als juf, hij als leerling. of andersom. maar meestal niet. in de gunstigste omstandigheden laat hij zich lekker leiden en zorgt dat voor urenlang speelplezier. allemaal in de kring, kindje van de dag kiezen, weerman spelen, juiste kaartjes bij de juiste tekeningen hangen, naar de turnles, boterhammen eten, knippen en plakken, naar de slaapzaal, wakker worden van de haan, opnieuw naar de klas, luisteren naar het verhaaltje van de juf, nog een spelletje spelen, even buiten spelen, fruitje eten, nog even kleuren en dan wachten op de papa's en de mama's. tja, zo'n schooldag is zware corvee. maar het maakt hen blij. pablo kijkt met smachtende ogen naar zijn zus. hij hangt aan haar lippen. onder de stralende zon van die zondag die doet verrijzen, creëren we onze eigen paaseibubbel.
andere toppers van de week: ijsboerderij met ijs van de verse melk van de koeien achter de hoek, fietstocht met de ouder-kindtandem, op de wenteltrap van de o-zo-karakteristieke vuurtoren, ochtendlijke wandeling door natuurgebied de slurfter waar je je (met een goeie scheut verbeelding) in de laagvlakten van argentinië waant, varen met de vissersboot waar de versgevangen garnalen meteen gekookt worden (en gloria die ze gretig verorbert), vermoeide snoetjes die 's avonds als een blok in slaap vallen.
er zijn nog momenten waarop pablo een crisis ambieert of uitlokt, maar het is iets meer te organiseren. soms geef ik ook één keer toe waardoor hij voelt dat ik meega in zijn verhaal. maar dan is het daarna absoluut gedaan met rond de pot te draaien.
ik denk dat hij vooral zelf beter bepaalde denkkronkels aan elkaar kan koppelen waardoor hij beter beseft wat hij uitsteekt en wat de gevolgen daarvan zijn. het blijven twee zeer aanwezige kinderen, maar de uren dat ze samen hebben gespeeld op texel, zijn niet op twee handen te tellen. ik val in herhaling: gloria's leven zou er totaal anders uitgezien hebben zonder pablo. ze leeft echt voor hem. ze kan vanuit het diepste van haar binnenste 's avonds in bed zeggen: 'ooo mama, mag ik alsjeblief bij pablo gaan liggen. ik mis hem zo.' en dan de gesprekken. hilarisch, maar ook zo herkenbaar.
- pablo, als wij later oud zijn, gaan we naar de hemel.
- naar waar?
- naar de hemel, dat is de woonplaats voor oude mensen.
- ah ja, de hemel.
- eerst gaan papa en mama naar de hemel want die zijn al een beetje oud. dus dat gaat niet meer zo lang duren.
- ik wil niet naar de hemel.
- maar bij ons duurt dat nog zeker duizend jaar.
- ik wil niet naar de hemel.
- je moet daar niet bang voor zijn. het is daar heel tof.

- pablo, je moet eens nadenken over je feestje voor je verjaardag. waar wil je je feestje vieren?
- ik wil naar het sprookjesbos.
- wil je naar de efteling?
- ja, naar het sprookjesbos.
- ik weet niet of dat gaat. ik zal eens vragen aan mama. mama, pablo wil zijn verjaardag vieren in het sprookjesbos. kan dat?
- (mama): dat is misschien een beetje moeilijk, maar we gaan zeker in de winter nog eens naar het sprookjesbos.
- pablo, het gaat niet hoor. je moet iets anders kiezen. ik zal een kaart maken met allemaal vakjes op en dan kunnen we voor elk vakje een spelletje verzinnen en als de kindjes dan hun hele kaart vol hebben, dan mogen ze een kadootje kiezen. vind je dat goed?
- ja
- welke spelletjes wil je dan?
- met een koekje aan een touwtje dat je moet happen met je mond.
- ah, koekhappen bedoel je?
- ja, koekhappen.
- ok, dan schrijf ik dat al op.
.....

een constante in al hun conversaties is dat gloria bijna altijd (of toch vaak) tegen hem praat alsof hij gestoord is. net iets te luid, net iets teveel herhalen, net iets te truttig. maar pablo vindt het meestal wel ok. hij loopt haar vaak achterna als een hondje en laat hem haar georganiseer maar al te graag overvallen. soms moet ik tegen gloria zeggen: 'ik ben hier de mama, schat. jij kan moederen over je poppen of over je knuffels.' maar schattig is het wel.

als pablo zich niet bezighoudt met de kapsones van zijn zus, heeft hij het druk met zijn imaginaire vriendjes. gloria heeft dat ooit ook gehad. ik moet eens opzoeken rond welke leeftijd dat was. ik weet dat ik in die tijd borden en glazen moest bijzetten op tafel 'voor haar vriendjes'. en dat ze in de auto een extra koek vroeg 'voor haar vriendje' die ze dan natuurlijk zelf opfrette. zo ver zijn we nu nog niet, maar de imaginaire vriendjes zijn toch aanwezig. met dat verschil dat het imaginaire bekende vriendjes zijn. ons gezin wordt de laatste tijd altijd uitgebreid met zeger, andreas, stanny en olav. allemaal jongens. terwijl hij van nature uit toch neigt naar vrouwelijke accesoires en verwijfde arm- en handbewegingen. als je hem vraagt of hij naar de balletles wil of naar de voetballes, kiest hij resoluut voor de balletles.

00:23 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-03-15

stel je voor

blog4.jpgstel je voor. je loopt op een zondagochtend door een bos. de temperatuur is aangenaam, de vogels fluiten, de zonnestralen priemen door het weelderige bladerdek. alles is rustig. er wordt een beetje geplaagd en gezongen. er wordt tikkertje gespeeld. tot het oudste kind een stok vast heeft en het jongste kind die ook wil. het oudste kind had de stok eerst dus is het niet eerlijk dat die zomaar moet afgegeven worden aan het jongste kind. 'kijk, jongste kind, we zullen samen een andere stok zoeken. deze is van het oudste kind." brulboeifase één. je blijft rustig. "deze stok is echt veel graver dan de stok die het oudste kind vast heeft." brulboeifasealarm twee. er komen tranen en snottebellen. "ik wil de stok van .... ok - laten we hen gewoon gloria en pablo noemen. ik wil de stok van gloria. ik wil geen andere stok." "maar pablo, die heeft gloria gevonden. jij kan zelf een stok zoeken. er liggen hier een miljard stokken in het bos." "ik wil de stok van gloria boehoe." dit gesprek gaat nog even verder. er is geen evolutie. hij wil de stok. ik zoek alternatieven om hem van dat gedacht af te brengen. ik blijf rustig en probeer hem te overtuigen van de meest knappe, superspeciale toverkrachtenstok die onder het huisje van de kabouter ligt. dominique komt tussen. "dan speelt niemand met de stok", waarbij hij het ding opnieuw in het bos gooit, ergens tussen de andere miljoenen stokken.
blog3.jpgfase twee: negeren. ik loop met gloria naar de open zandweide. we spelen tikkertje en springen om ter verst. pablo blijft brullen, van kwaad naar erger. hij struikelt over zijn eigen botten. zijn snot dwarrelt over zijn jas. "ik wil die stok boehoe". we zijn zo'n twintig minuten verder. hij geraakt duidelijk niet door zijn impasse. ik blijf hem negeren en speel overdreven vrolijk verder met gloria. pablo is ondertussen bijna een half uur aan het huilen. niets helpt. lief zijn helpt niet, meelevend zijn helpt niet, boos worden helpt ook niet. hij blijft brullen. tot we het allemaal stikbeu zijn en dominique voorstelt om die weggegooide stok van gloria te gaan zoeken. vader gaat met zoon het bos in. vader neemt een willekeurige stok en geeft die aan de zoon. hij schokt nog wat na van de vele tranen, maar vermant zich en huppelt vrolijk de rest van de weg af.
tja.
blog8.jpgstel je voor. het is maandagochtend. de week is nog niet echt begonnen. vader neemt een vroege trein. moeder maakt de kinderen klaar voor school. iedereen in de kleren, tot zoon plots in zijn blote kont staat en declameert dat hij niet naar school wil. even negeren. 'kom, zoon van mij, je kan echt niet in je blote r**t naar de schapenklas. daar gaat juf heidi niet mee kunnen lachen. hier je onderbroek en je broek'. 'ik wii-i-i-i-i-i-i-i--ii-l niet naar school. boehoe. ik wil thuis blijven vandaag. boehoe.  ik wil niet naar schooo-oooo-oooool.' 'en toch zal je moeten, pablo (laten we hem voor de gemakkelijkheid gewoon pablo noemen). ok, gloria. hou jij zijn benen vast, dan probeer ik zijn broek aan te doen. (waarna die telkens wordt uitgestampt) ok, gloria nog eens. goed zo, nu de sokken nog. hou jij pablo vast aan zijn middel? sok één, sok twee.' ik houd hem bijna in een wurggreep voor zijn schoenen, ik prop hem in de fietsstoel, maak hem vast zodat hij niet meer kan vluchten, gloria neemt de boekentassen en fietst op haar eigen fiets naar het einde van de straat. pablo is nog altijd aan het brullen. 'ik wi------i---il niet naar school boehoe.' iedereen kijkt, maar zoals het een coole moeder betaamt, kijk ik niet achterom en doe ik alsof ik compleet zen ben. het blog7.jpggebrul vermindert heel even wanneer we het park binnenrijden, of zijn het de zingende vogels die het verdriet een beetje verzachten? ondertussen is zijn jas helemaal nat van het snot en lijkt zijn smeekbede op een steeds wederkerende mantra die verplicht herhaald moet worden om kracht bij te zetten. aangekomen aan de schoolpoort springt hij gezwind uit zijn fietsstoel, vraagt hij zijn rugzak aan gloria, huppelt hij naar zijn schapenklas en zegt hij tegen zijn jufje: 'ik was daarnet een beetje boos'. 'oh ja?', zegt ze, 'en waarom?' 'ik wilde niet naar school.' waarop gloria hem liefdevol omarmt en hem een fijne dag toewenst.
tja.
begrijp me niet verkeerd. het is niet al doffe ellende wat de klok slaat, pablo is best flink en zo en bijdehand en grappig. laten we stellen dat zijn temperament nogal -euh- vurig is, dat hij behoort tot de doorzettende soort. een interessante eigenschap, dat doorzettingsvermogen, maar wanneer hij na 20 minuten na het afzetten van gloria bij de dansles nog steeds bij hoog en bij laag blijft beweren dat 'hij ook mee naar de daaaaaaans-les wil', zou die eigenschap misschien net iets minder prominent aanwezig mogen zijn. gloria heeft soms veel geduld met haar broer en soms niet. ze blijft vooral een liefdevolle juf voor hem en wil hem vooral betuttelen en dingen leren, maar soms is voor haar de maat natuurlijk ook vol. wanneer hij met haar juffenboek weg is, of wanneer hij haar tekening kapotmaakt, of wanneer hij haar spelletje dwarsboomt, of wanneer hij haar deel van de taart opeet. maar even goed kijkt ze liefdevol naar hem wanneer hij wakker wordt uit zijn middagslaapje('wat is hij toch schattig, hé mama') en is ze in paniek wanneer we hem even kwijt zijn in de dierentuin ('ik zal naar de ingang lopen om tegen die meneer te zeggen dat hij geen klein jongetje door de poort mag laten lopen'.) hoe je het ook draait of keert, het is een goed team. zij kan niet zonder hem, hij kan niet zonder haar. als hun neuzen in dezelfde richting staan, kunnen ze urenlang klasje, bibliotheekje, restaurant of doraland spelen. dat doet me onvermijdelijk terugdenken aan mijn eigen kindertijd, als enig kind. hoe saai moet dat niet geweest zijn. ok, ik had fijne vriendinnetjes die vaak kwamen logeren, maar structureel gezien had ik geen leeftijdsgenoot om bij te hangen en om mee te spelen. dat vond ik toen niet fijn. en dat vind ik nu nog altijd niet fijn. volgens mij wordt de basis van je sociale identiteit gevormd op het moment dat je leert omgaan met je broers en je zussen. ik hoop dat pablo en gloria altijd maatjes blijven.
blog10.jpgblog9.jpgblog11.jpgFullSizeRender[1].jpg

22:36 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-02-15

de kortste maand van het jaar

en ja, daar zit hij nu in zijn schapenklas. die pablo. samen met mouctar, andreas, stanny, lenn, hiske, sterre, billie, nikita, sara, mona fay en nog een handvol kleuters. ze hebben het er gezellig in hun ingerichte container. het is er licht, kleurrijk en het ruikt er lekker. natuurlijk is zo'n container niet écht groot, maar ze zijn nu nog maar met veertien en ze lopen tegen het einde van het schooljaar uit tot achttien kleuters per klas. de gemiddelde vierkante meterruimte per kind is dus nog te verantwoorden. vooral omdat de instapklasjes over een prive speelplaats beschikken. en dat is een waar paradijs. pablo gaat graag naar zijn jufje heidi (die drie jaar na gloria opnieuw onze harten steelt), maar alle begin is moeilijk. toch wel wat tranen de afgelopen weken en een hartverscheurende 'ik wil bij jou blijven' die zich zo'n vijf ochtenden per week herhaalde. nee, ik lieg. vier ochtenden per week. op woensdagochtend vraagt pablo consequent: 'welke dag is het vandaag, mama?' 'woensdag, liefje' 'dan blijf ik vandaag gezellig bij jou.' alsof hij aanvoelt dat ik op woensdag niet moet werken. en toegegeven: het is ook wel gezellig. samen naar de markt, naar de bibliotheek ... fietsen naar de dierentuin, voorbij de domestic ('mama, mag ik een taartje kiezen?'), taartje kiezen en laten inpakken voor in de dierentuin, fiets parkeren, bankje uitzoeken met zicht op leeuwen, olifanten of giraffen, doosje open doen, taartje opeten, nog eens langs de broedkast passeren om te zien of er zich een kuiken uit het ei wringt. sinds we een paar weken geleden getuige waren van de geboorte van een kuiken, zijn dat nu pablo's favoriete dieren. 'maar we kunnen toch nog even naar de olifanten gaan, pablo?' 'nee, ik wil kijken hoe de kuikentjes geboren worden'. ook goed.
het allermooiste moment uit pablo's prille schoolcarrière situeerde zich zo'n drie weken geleden. hij: verdrietig met dikke tranen en snottebellen. tot zijn zus blakend van geluk zijn klas binnenstapte en verkondigde:'juf fatima is ziek. ik mag op hotelklas bij pablo.' toen ze elkaar in de armen vielen, leek het alsof ze elkaar maanden niet geknuffeld hadden. in werkelijkheid ging het over 6 minuten. topdag dus, zowel voor hem als voor haar. want gloria blijft een geboren jufke. ze doet niets liever dan commanderen, lees: stimuleren, en iedereen voor haar kar spannen. maar ze is ook heel zorgzaam en grappig. dat stond ook te lezen op haar kleuterrapport: "ik ben blij dat je in mijn klas zit, gloria. je bent een enthousiaste, grappige, lieve en ook wel slimme meid. je bent een geboren juf, alleen moet je niet zo bazig zijn tegen je leerlingen ...' gloria wordt echt groot. het cliché is meer dan waar. de toekomst is natuurlijk waarvoor we moeten gaan, maar ik betrap me er toch op om vaak terug te denken aan wat er geweest is. 'toen kon je nog niet zo goed praten ... kijk, daar kon je net stappen .... o kijk, gloria, toen had je nog een tutje .... en hier had je altijd je haar in twee dotjes ...' op 1, 2, 3 was ze vier, schreeft bernard dewulf ooit zo mooi. in gloria's geval is het 5 en binnenkort 6. vorige week was het infomoment voor de lagere school. het serieuze werk dus. maar het stelde me gerust dat er nog steeds veel ruimte is voor muzische vakken en dat elk kind zijn eigen tempo kan blijven volgen. er is een groene leerkracht, een snoezelruimte en een peter of meter. er is nog altijd veel ruimte in het park dat mee geïntegreerd wordt in het lessenpakket. dus dat ziet er alvast goed uit.
nu ik nog. het nieuwe jaar heeft me nog niet echt veel rust gebracht. uiterlijk gaat alles goed, ben ik creatief met mijn kinderen bezig en hou ik van hun aanwezigheid. het is heel vaak erg gezellig. maar ik raak maar niet af van mijn obsessieve controlefreakerigheid. hebben jullie al fruit gegeten? hebben jullie jullie tanden goed gepoetst? moeten jullie echt naar dat soort zever kijken op teevee? kunnen jullie alsjeblief jullie jas aan de kapstok hangen? ... soms voel ik me echt een schooljuffrouw. ik heb nood aan regels en afspraken. gloria mag van mij televisie kijken, maar ik wil dat er op voorhand wordt afgesproken hoe lang en wat. ik wil eigenlijk alles mee bepalen. alleen is dat niet zo slim. maar ik raak er niet van af. ik ben inderdaad vergeten hoe graag ik als kind bijvoorbeeld als ontbijt chocomelk dronk en een pannenkoek at. en daar kilo's slagroom op spoot (op de chocomelk). hoe ik stiekem snoepte in bed. hoe ik mij in duizend bochten wrong om te krijgen wat ik wou. ik heb ooit ook buffalo's gedragen. ik heb een kuif gehad, crepeerde mijn haar, reed rond met een camino en wist altijd alles beter. waarom dan nu zo streng voor mijn eigen kinderen? en niet echt streng streng van dat er niets mag, maar ik flip gewoon op zaken als televisie, eten en te veel suiker. en ik ben ook niet altijd consequent want we maken wel gewoon koekjes en taarten met de nodige suiker in. maar dan heb ik het onder controle. dan kan ik het aan.

23:19 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-12-14

ik heb de zon zien zakken (december 2014)

boyz.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'mijn droom komt uit', stamelde pablo toen hij in de bibliotheek een dvd van de musical van de sprookjesboom zag liggen en hij die in mijn tas stak. ik dacht dat ik niet goed had gehoord. 'wat zei je, schat?' 'mijn droom komt uit.' 'hoe bedoel je?' 'omdat ik nu de dvd van de musical van de sprookjesboom heb. maar het stukje van de draak moet je doorspoelen'. tja. duidelijk teveel naar zijn zus geluisterd die de laatste tijd nogal dweept met prinsessen en dat soort zaken. gloria loopt de helft van de tijd op haar tippen door de living terwijl ze haar handen boven haar hoofd houdt en zelfgemaakte liederen declameert. een constante is een soort van halfnep pruilmondje dat ze ook de hele tijd hanteerde tijdens het grootouderfeest op school. gecombineerd met een halfgebogen hoofd met ietwat loensende ogen is dat inderdaad een indrukwekkende verschijning voor een 2,5-jarige peuter. 
zeppelin.jpgen dan nu het goede nieuws! we hebben een baby. althans volgens pablo. 'we hebben nu toch een baby, mama'. na de desastreuze avond toen baby lou was komen slapen (baby lou heeft perfect flink geslapen, pablo is uit jaloezie wakker geweest van 23u tot 03u 's nachts), hield ik mijn hart vast. maar mijn schrik was van korte duur. 'baby jezus is er nu toch. kijk, daar, onder de kerstboom.' ondanks het feit dat hij niet gedoopt is, houdt hij van zijn klassiekers. en gelijk heeft hij. want wat gaat er boven een goed verhaal. gloria gaat een stapje verder wanneer we voor de kerststal op het kerkplein in beerse staan:'hoe komt het dat moeder maria geen dikke buik heeft?' misschien: 'de prijs voor een zwangere (t/m 24 december) en een niet-zwangere mariapop (vanaf 25 december) zal waarschijnlijk te hoog geweest zijn?' niet dus. 'tja gloria, bij sommige moeders zie je niet zo goed dat ze zwanger zijn. baby jezus was waarschijnlijk een klein kindje. ze heeft een hele brede jurk aan, daardoor zien we het niet zo goed ... ' (ok, daar zijn we door). 'waarom zitten die in een stal en niet in een ziekenhuis, mama?' en shame on me, maar ik moest ettelijke seconden zoeken naar het antwoord. en dat terwijl ik jarenlang elke zondagochtend naar de mis ging in de vorm van misdienaar, muzikantje of zangeres. maar ik moest echt nadenken over de reden dat maria en jozef in een stal waren beland. gelukkig kwam dominique-weet-al tussenbeide die een accuraat verhaal vertelde met de elementen herodes, bethlehem en galilea. daarna maakte ze zich druk over het feit dat die baby jezus het te koud zou hebben (dat is toch keihard, zo'n bedje, en superkoud.) en dat hij er nog niet was. en toen zag ze een informatiegids voor 2 euro met een routebeschrijving voor een kerstallentocht van het ene kempische dorp naar het andere. ja, dat zag gloria wel zitten. en bambam ook ('ja gloria, we gaan op kerstallentocht.) gelukkig kon op dat moment de versgebakken wafel afleiden en kon ik gloria sussen met de mededeling 'we nemen het verhaal van baby jezus deze week wel mee uit de bibliotheek'.
foto (10).JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


foto 2 (4).JPG

Dat samen verhalen lezen is afgelopen week tot een eerste hoogtepunt gekomen. mijn lievelingsboek sinds jaren dat ik in 1982 als kado heb gekregen voor mijn heilige communie, sjakie en de chocoladefabriek... dat boek hebben gloria en ik helemaal uitgelezen: ik lees, zij luistert. op zulke momenten kan ze erg goed luisteren en ook onthouden. dat maakt me erg blij: wij met twee in het stapelbed, voetjes in het kersenpitkussentje, sfeervol lampje ... en lezen maar. toen we na het boek, als een soort van beloning, de dvd bekeken, of althans het eerste deel ervan, kon ze niet slapen van de enge verschijning van willy wonka. voor het eerst in maanden werd ze 's nachts huilend wakker omdat ze droomde van hem. dromen van johnny depp is nu niet echt het ergste wat je kan overkomen, maar soit. voor een kind van vijf ligt dat natuurlijk anders. dominique heeft dan maar de originele film met gene wilder gekocht. één van de topfamiliemomenten van de afgelopen weken. vergane glorie in het schijnsel van de kerstlampjes en de papieren ster die michiel vanuit india heeft opgestuurd. en nu slaapt ze als een roos.
foto 3 (3).JPG

de gloria-is-bijna-vijf-en-half-fase is heel erg fijn. we prullen en frullen nogal wat af. maar zij vindt het heerlijk. en ik ook. helpen in de keuken is wat geminderd. maar daar heb ik een prima chefkok voor in de plaats gekregen. pablo plundert mijn keukenkasten en roert met de volste overtuiging in de gietijzeren potten vol speelgoedmaïs en dito tomaten. 'zal ik voor jou een soepje maken, mama?' 'wat wil je eten?' 'wil je nog pasta pesto?' we moeten zijn enthousiasme wat temperen want als het aan hem ligt, zet hij eigenhandig alle vuren op en mixt hij de tomatensoep tot die aan het plafond hangt. mijn lieve pablo. ze gaan je missen in de zeppelin. 'het zal hier stillekes zijn', wordt er op zijn laatste werkspeeldag gezegd. 'pablo was de grootste babbelaar van allemaal', zegt janne, zijn favoriete verzorgster terwijl ze een traan doorslikt. nieuwe schoolwegen staan klaar voor die kleine - wat ben ik mooi, mama - bambam die zich nog steeds graag tooit met halskettingen en hakkeschoenen. sinds hij af is van zijn pamper lijkt het alsof hij denkt: ik gebruik mijn adamskostuum als standaard pak. uitgezonderd halskettingen en hakkeschoenen natuurlijk.
foto 5 (4).JPG
in de vroege avond rijden we met de fiets richting mortsel langs de luchthaven van deurne. aan één van de appartementen hangen kerstlichtjes in de vorm van het woord KUT. dominique wijst mij erop. de allesziende gloria vraagt me wat er is. ik zeg dat er iemand zijn naam in kerstlichtjes aan het raam heeft gehangen. 'hoe heet die dan, mama?' 'die jongen heet tom t-o-m'. 'maar dat woord begon toch met een k. k is toch niet de eerste letter van tom. t is de eerste letter van tom.' 'dat is waar gloria, ik heb mij vergist. de jongen heet kut.' 'k-u-t zoals de k van koning.' 'inderdaad gloria, zoals de k van koning.'

22:29 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-11-14

het stapelbed (november 2014)

foto 1.JPG

'waarom zijn wij mensen, mama'. de nieuwe vragenronde is begonnen. het was een tijdje stil in vragenland, maar ze zijn terug. en hoe! frappant is natuurlijk dat dit soort - schijnbaar eenvoudige - vragen uit gloria's kindermond erg cruciale zaken blootleggen. 'waarom kunnen wij denken, mama?' 'waarom zijn wij geen dieren?', 'waarom gaan oude mensen dood en worden kleine kinderen geboren?' 'wat zit er onder ons vel?' pablo concentreert zich op: 'wat gaan we eten, mama?' en 'zal ik een muziekje, opzetten, mama?' de godganse dag spijtig genoeg. cd in, cd uit, cd in, cd uit. het liefste wat pablo doet. bij gloria was het foto 20.JPGenkele jaren geleden 'turbolezen', bij pablo is het 'turbodj-en'. afspreken dat hij telkens één liedje laat opstaan, heeft geen enkele zin. het kind luistert voor geen meter. cd in, cd uit, cd in, cd uit. hij is erg gewillig op zo'n momenten, dat wel. 'zal ik het een beetje luider zetten, mama,' 'wil je een ander liedje, mama?' gloria van haar kant slaagt er echt vaker en vaker in om rustig te luisteren naar een verhaal of een lied. en wanneer pablo weer in zijn overdrive zit, kijkt ze liefdevol maar hoofdschuddend naar hem: 'die pablo toch, die is toch echt een gekkerik.' terwijl ze even graag meegaat in zijn hevigheid. maar soms - op bepaalde bijzondere momenten - voelt gloria zich echt groter. dan simuleert ze een soort van nepsérieux terwijl ze zegt: 'nee, pablo, ik moet mijn letters oefenen' (en dan terzijde naar mij: 'mama, de 'e' is dat met twee of drie pootjes?'), of: nee, pablo, ik wil even rustig wakker worden. of: 'ik moet eerst nog een tasje thee drinken', of: 'ik ben u echt zo beu, pablo. gij begrijpt mij niet'. maar vooral zijn ze -gelukkig maar - de beste vrienden. en dat is het allermooiste dat er bestaat. dat je voelt dat ze maar een half woord nodig hebben om elkaar te begrijpen. gloria blijft zich heel erg verantwoordelijk voelen en moedert als een zus/moeke/speelvogel over haar kleine broer. pablo doet vooral zijn eigen goesting, maar laat zich ook wel leiden door zijn zus. hij wil dan weten 'was jij ook bang geweest, gloria?', of 'heeft gloria ook tanden gepoetst?'

foto 3.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

de momenten van harmonie doen vergeten dat het ook (heel) vaak anders is: pablo die meteen bij het opstaan zeurt over zijn ontbijt omdat hij niet krijgt wat hij wil en daarmee doorgaat tot er dikke tien minuten verstreken zijn. toegeven en samen met hem zijn tranen drogen? of hem gewoon laten doen. negatieve aandacht is ook aandacht. onze kinderen zijn emotioneel en intellectueel prima ontwikkeld. helemaal zoals het hoort: alsjeblief en dankjewel, empathie hier en daar, veel lichamelijke warmte, veel zeggen 'ik zie je graag' en 'ik mis je' en 'ik vind je lief', veel samen lezen in bed, veel knutselen, veel bakken ... maar toch komt er met momenten veel tegenwind ... over niet-structurele dingen: eten (ooo, zo beu ben ik dat. altijd dat gedoe over eten), slapen gaan (ook een terugkerende litanie), jassen aan, schoenen aan, dingen die zoek zijn (jassen, schoenen, handschoenen, sokken ...), wel tv/niet tv, wanneer tv ... pfff. en op zich is dat allemaal van geen belang, maar het brengt me zo uit balans dat ik mee evolueer in hun negatieve spiraal. in plaats van rustig en begrijpend te zijn, word ik een veeleisende en truttige moeder die niet duldt dat het al eens wat trager/minder vrolijk/minder perfect gaat. ja, het is eruit.

foto 500.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

foto 400.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

maar terug naar de dagelijkse realiteit: er staat een stapelbed in haar kamer. op de plaats waar eerder gloria's tussenformaatbed stond, prijkt nu een dubbeldekker van formaat. 'nu kan ik de maan aanraken', zegt ze lachend, doelend op haar maanlamp die in het midden van haar kamer bengelt en die ze nu zonder problemen kan aaien. pablito heeft het tussenformaatbed van zijn zus geërfd (zonder de stickers van pippi langkous), maar pendelt tussen het onderste stapelbed, zijn eigen bed in zijn eigen kamer (en toegegeven: met momenten het grote bed). gloria daarentegen is voor geen stokken uit haar bed te krijgen. hoog en droog ligt ze in haar eigen territoriumkamp: weekkalender onder haar hoofdkussen ('waarom moet die onder je kussen, gloria?' 'dat is voor als ik 's nachts wakker word en ik niet meer weet welke dag het is.'), tinyboek naast haar kussen, gaston in haar armen en haar kersenpittenkussentje tussen haar benen (o mama, zo'n warm kussentje is echt za-lig). als de nacht komt en ze zich overgeeft aan de slaap, lijkt ze wel een engel: zo broos, zo mooi, zo puur. haar wimpers groeien, haar taille vormt zich.
hoe fijnzinnig gloria soms uit de hoek komt, zo bruut is pablo (ook al kleedt hij zich nog steeds graag met hakken, jurken en handtassen). hij slaagt erin om zijn bord soep drie keer om te kieperen (gedurende één eetmoment wel te verstaan), hij valt van de zetel, hij valt op de stoep, hij stoot zich aan de deur, hij blijft achter de deur steken (met zijn handtas), hij verft op de grond. maar in de crèche is van al die bruute kracht niets te merken en manifesteert hij zich als de grote knuffelbeer. 't'is toch zo'ne lieve, mama ... ' en dat is ook zo. ik kan lyrisch worden over zijn peuterlijfje, zijn peuterarmen, zijn peuterpoep: de perfecte pistolet op een zonnige zondagochtend. dat ge-mama van de crèche (wat ik echt hààt) is gelukkig binnenkort afgelopen want binnen exact zeven weken gaat mijne jongste naar de schapenklas bij juf hei-di (uitgesproken op zijn schaaps). dat wordt vfoto 2.JPGfoto 4.JPGast een hit. foto 5.JPG

foto 100.JPG

foto 40.JPG

18:19 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-09-14

alles komt terug (sept 2014)

op de dag na gloria's vijfde verjaardag wandelt ze fier haar nieuwe apenklas binnen. juf fatima verwelkomt haar met een brede glimlach. pablo blaat de hele tijd dat hij naar de 'schapenklas' gaat. alleen zal hij dat niet op 1 september 2014 doen, maar wel op 3 januari 2015. mijn zoon heeft nog niet zo'n goed tijdsbesef. hij zeurt dus om zijn rugzak en zijn brooddoos. en hij wil absoluut naar zijn eigen klas. 'daa-aag gloria, daa-aag', glundert hij. gloria is al druk in de weer om haar nieuwe klas te ontdekken. nieuwe klas, maar vertrouwde vriendjes dus geen wolkje aan de hemel. iedereen blij. pablo enkele minuten later iets minder wanneer hij opnieuw in zijn fietsstoel wordt geduwd en naar 'de zeppelin' wordt gereden. 'de zeppelin', 't is te zeggen: de laatste tijd is het eerder 'naar janne', zijn favoriete verzorgster. pablo zegt zelf dat hij niet naar de zeppelin wil, maar wel naar janne. of soms ook 'vandaag blijf ik bij jou, mamatje'. smelt smelt.
foto 3 (1).JPGfoto 2 (3).JPG
boterhammen worden gesmeerd, appels gesneden, schoolberichten gelezen, invulstrookjes ingevuld. er wordt getroost, geruzied, omarmd en gewassen, ijslolly's gemaakt, namen verzonnen voor nieuwe huisdieren, nagedacht over de hemel, gedanst en gebouwd. pablo slaapt sinds enkele weken in een satijnen slaapkleed van hello kitty (die hij liefdevol 'hallo ketting' doopt). o wee als de slaapoutfit omwille van omstandigheden (melk, choco, pizzzz) niet kan aangetrokken worden. hij voelt zich fijn in satijn. en dan nog het liefst zonder pamper. ik kan hem geen ongelijk geven: satijn schuurt niet, maar zalft. en dat tegen zijn mini-balletjes hell yeah! gloria vindt dat maar raar. 'en nu is pablo ook met mijn armband weg. mama, pablo heeft mijn diadeem in. mama, pablo pikt mijn engelenvleugels. mama, pablo doet mijn balletrokje aan ...' och. elke fase heeft zijn tijd. en het kind voelt zich top. 
gloria's juf is ook top. wat een madam. je ziet haar stralen en met haar al de kinderen van haar klas. ze regeert met ijzeren, doch rechtvaardige, hand. ze leert die koters onwaarschijnlijk veel. en die kinders nemen dat van seconde één zonder twijfelen aan. omdat juf fatima enthousiast is en leeft voor haar vak, voor haar kinderen en voor het welzijn van haar gasten. dat zie je, dat voel je, dat ondervind je. gloria hangt aan haar lippen. ze imiteert haar. 'juf fatima heeft ons geleerd over de voedselpiramide. dat is dat je veel fruit moet eten en veel moet bewegen en niet mag snoepen. pablo, wat zit er in de voedselpiramide?' 'snoepjes!' 'neee  pablo, snoepjes zijn niet gezond.' 'snoepjes zijn wel gezond.' 'nee, pablo, snoepjes zijn niet gezond.' 'snoepjes zijn lekker'. discussie gesloten.
zo'n klein ventje en zo'n uitgebreide woordenschat. pablo praat als een kind dat minstens enkele maanden ouder is. enorm charmant en schattig, dat is het minste dat je kan zeggen. hij zet zijn werkwoorden op de juiste plek in zijn zin, hij gebruikt bijvoeglijke naamwoorden, hij praat aan tafel mee als één van ons vieren.' en dan vergeet je hoe dat vroeger was. toen hij enkel klanken kon uitkramen of woorden kon zeggen. 
er komt wel een zekere rust nu ze wat groter worden. gloria komt zelf uit bad, droogt zich zelf af en doet haar kleren zelf aan. pablo eet alleen. en toch - hoe zwaar het soms ook is - verlang ik opnieuw (af en toe) naar die afhankelijkheid, dat je echt het verschil maakt voor hen, dat ze je nodig hebben. dat je voor hen moet zorgen, hen troosten, hen wiegen, hen geborgenheid bieden. en natuurlijk wieg, zorg en koester ik nog steeds, het zij dan niet altijd letterlijk meer. en ben ik ook enorm blij dat ze hun eigen stappen zet. maar soms ben ik (stiekem) blij met een melkvlek op mijn jurk, een verloren tutje in mijn handtas, een regenjas(je) in mijn fietstas, een lege brooddoos.

 

foto 4 (1).JPGfoto 4 (2).JPG

23:20 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-09-14

brief aan mijn vijfjarige dochter

lieve gloria,

gloria 5_speldjes_bewerkt-3.jpgmiss handjevol! dat ben je nu. alle vingers van je ene hand kan je gebruiken om je leeftijd aan te duiden. de foto van je uitnodiging heb je zelf verzonnen. 'mama, misschien kunnen we een foto maken met mijn hand want ik ben nu toch een handjevol'. dat is één van de dingen waar ik zo zot van ben, van jouw vindingrijkheid. volgens mij ben je nu al creatief. ok, toegegeven, elk kind wordt creatief geboren. het is maar met de jaren dat die creativiteit verdwijnt. maar iets in mij zegt dat je die creativiteit zal blijven behouden. dat is natuurlijk ook een stille wens van mij, dat je opgroeit tot een fijne persoon die van alle markten een beetje thuis is. ik probeer je mee te nemen in mijn wereld: samen koken, samen sapjes maken, samen prullen, samen naar theater, samen naar concerten, samen nagels lakken, samen haren kammen, samen fietsen, samen naar de bib, samen mensen ontvangen ('zullen we een receptietje doen, mama'). maar ik weet dat ik eigenlijk niets te zeggen heb. want jij zelf bepaalt hoe jouw leven verder zal verlopen. voorlopig kan ik je nog een beetje sturen, maar ook dat neemt al zienderogen af. 'ik doe die schoenen niet aan! dat zijn jongensschoenen!' 'ik wil geen broeken meer aan, ik wil rokjes en jurken' 'ik vind uw eten vies, ik wil gewoon eten.' 'ik heb geen zin om naar u te luisteren.' 'ik vind u een stomme mama.' 'waarom kunnen wij niet elke dag pizza eten?' 'gij met uw groenten altijd.' 'wie gaat er hier naar de zwemles? ik denk ik. wel, dan moet jij niet zeggen hoe ik mijn armen moet doen'.
gelukkig overheerst vooral je enthousiasme. je bent soms zo enthousiast dat je over je eigen voeten struikelt, niet meer beseft dat er auto's rijden op straat of plots vergeet waar de remmen van je fiets zitten en de hoek van de straat mist. maar net dat is ook zo aandoenlijk. je bent een leidersfiguur, dat weten we al langer. maar wat me heel blij maakt is dat je ook best wel sociaal en empathisch bent. in planckendael legde je een dekentje over een baby in een wandelkoets die je niet kende ('die heeft het misschien koud anders'). als het kleine zusje van je vriendinnetje verdrietig is omdat haar mama er nog niet is, ga je haar troosten ('je mama komt wel hoor, héloïse, en anders mag je gewoon met ons mee naar huis). als je schoenen te klein zijn, stel je zelf voor om die aan je buurmeisje van anderhalf te geven ('misschien kan baby mia die wel gebruiken?'). toen paps stierf had je vooral oog voor het verdriet van je grootmoeder en probeerde je haar tijdens de begrafenis te troosten door haar over haar wang te aaien. 
foto 3 bis.JPG
van een kleine meid is er geen sprake meer. je kan je gemakkelijk een halve/hele dag amuseren zonder mij nodig te hebben. als je buiten bent, welteverstaan: in het park, aan zee ... en als je compagnie hebt van vrienden en vriendinnen. thuis kan je je slechts met momenten bezig houden. soms ligt de hele tafel vol verf en plasticine, een ander moment heb je ons constant nodig om je te amuseren en slaag je er niet in om je te focussen. wanneer je dat wel kan, is wanneer je oefent om te schrijven. dat heb je helemaal zelf geïnitieerd. 'mama, ik wil mijn letters leren'. als er iets is, wat ik je wil meegeven is de liefde voor taal. en vermits je nu al aardig weg kan met een aantal letters, komt dat later vast helemaal goed. we hebben onze eigen codetaal ontwikkeld en zo weet jij perfect welke letter je moet schrijven: het slangetje, het tentje, het streepje met het buikje, het streepje met twee pootjes, de cirkel met een stukje uit ... hopelijk krijg je er geen last mee op school en begin je niet te discussiëren wanneer je juf zegt die letter een 'a' is en geen tentje. want het discussieer-gen heb je overduidelijk van je (groot)moeder geërfd. en nu is dat nog schattig, maar binnen een paar jaar ...
foto 3.JPGvoor pablo ben je zijn grote heldin. hij volgt je in (bijna) alles. hij aanbidt je. en jij kan niet zonder hem. 'die gekke stekker toch', noem je hem liefdevol. je hebt het met momenten echt wel met hem gehad, maar deze ochtend was je wel de eerste van de klas die haar broer voorstelde aan haar nieuwe juf. 'dit is mijn broer, pablo'. en pablo maar glunderen. 'pablo naar de schapenklas', mompelde hij.
foto 5 bis.JPG
je tanden staan sinds enkele maanden helemaal mooi recht. het heeft wat voeten in de aarde gehad om je tut af te geven, maar na poging vier ging het perfect: aanschuiven, tutje aan sinterklaas, snoeptut in de plaats, 's avonds doekje om mee naar bed te gaan, 's morgens fris en monter op zonder tut. en eigenlijk heb je geen enkel moment gezeurd om je verloren babyding. die tut toch, ik herinner me nog perfect hoe je zeven dagen na je geboorte plots een speen in je mond had. kristel, jouw topverpleegster op neonatologie, excuseerde zich nog: 'ik hoop dat je het niet erg vind dat ik gloria een tutje heb gegeven. maar ze had zoveel pijn. en die zuigbeweging kan haar krampen verzachten'. natuurlijk niet. het werd je steun- en toeverlaat voor de volgende vier jaar en half. enkel je tanden gingen er zo scheef van groeien. maar dus nu helemaal opgelost. en klaar voor de volgende fase want in je klas zit er al iemand die een tand is verloren. 
lieve gloria, ik kan je niet zeggen hoe fier ik ben op jou. je ogen lachen iedereen toe en met je zomersproetjes ben je nog mooier dan anders. we maken al eens ruzie en ik heb mijn principes (je weet dat ik overreageer wanneer je cola drinkt, dat ik het niet - zo goed - aankan dat je naar brol op televisie kijkt, dat ik wil dat je gezond eet en genoeg beweegt ..). maar natuurlijk zullen we (zowel jij als ik) heel ons leven moeten blijven geven en nemen. één ding staat vast. jou te zien opgroeien tot een bijzonder meisje dat vele harten steelt, maakt me de gelukkigste vrouw van de hele wereld.

ik hou van jou.

kus mama

22:27 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

de zomer van 2014 ...

een zomer waarin ....

... gloria voor het eerst zonder bandjes in de grote zwemvijver van boekenberg zwom (na een sarcastische opmerking van één van de redders: 'kan ze al zwemmen, madam?' 'jawel, ze heeft haar brevet van 25 meter gehaald.' 'da ze dan is 25 meter zwemt hé (met licht antwerpse tongval)'. en dat deed ze. bewonderende blikken van de collega-zwemmers. 'hou oud is ze, mevrouw?' 'ze moet nog vijf jaar worden'.
... ik een pakket van 10 muntgroene royal boch dessertbordjes kocht voor €1,25 (voor het hele pakket welteverstaan).
... we pablo door het raam wilde kieperen toen hij (op weg naar onze vakantiebestemming in frankrijk) zes uur lang het beest heeft uitgehangen in de auto.
... dominique zich de adelaar van toledo waande.
... gloria's benen alsmaar langer werden en haar lijfje langzaam aan richting jongemeisjeslijfje evolueert. wanneer ze poseert in haar halterbikini, buigt ze vakkundig haar heup en knie.
... pablo ons aanspreekt in volzinnen en zijn krullen welig tieren. ik durf niet met hem naar de kapper uit schrik dat het vogelnestje op de achterkant van zijn hoofd zal verdwijnen en ik niet meer liefdevol door zijn krullen kan aaien. maar er moet iets gebeuren aan de lengte van zijn pony, allee: froefroe. 
... paps naar de hemel is vertrokken. gloria kan maar niet begrijpen hoe iemand naar de hemel gaat. 'maar hoe gaat dat dan, mama? is dat met een vliegtuig of met een raket? en hoe is dat daar dan? kan je daar ook gewoon gewone dingen doen?'. pablo is iets minder poëtisch: 'paps is beetje ziek. maar nu is paps beter.'
... gloria achterop de fiets met haar voorhoofd tegen een achteruitkijkspiegel botste en op spoed belandde. gloria was snel weer ok, dominique iets minder. de tranen die hij liet rollen bij de frisdrankautomaat in het ziekenhuis waren de opgekropte tranen van het verlies van een vader.
... pablo ontroostbaar was toen zijn zus met oma en opa naar middelkerke vertrok. elke ochtend stapte hij uit bed: 'waar is gloria nu? ik ga gloria zoeken.'
... ik voor mijn verjaardag verwend werd met een etentje in een sterrenrestaurant alwaar ik (onder meer) verse houmous met zwarte sesamzaadjes, bonito van tonijn, kreeftkroketjes, sfera met bosbessen, bouchotmosseltjes met feta, komkommer en boekweit, kabeljauw met baskische saus en jonge zomergroenten, sorbet van ijzerkruid en gepocheerde perziken met honing en een good old stuk chocoladetaart gereserveerd kreeg. en wijn. lekkere wijn. maar veel. heel veel.
... ik erin slaagde om minder kritisch te kijken naar mijn ouders en hen vooral apprecieerde voor de warmte en de zorg die ze aan mijn kinderen schenken.
... we kampeerden in onze nieuwe tent. 't is te zeggen: gloria, pablo en ik. dominique kwam met de fiets en huurde een bed&breakfast in de buurt (waar hij koninklijk logeerde in aanwezigheid van zijn dochter.)
... ik mij opnieuw realiseerde dat ik omringd word door allemaal extreem straffe madammen: vakantie, huishouden, opvoeding en plezier. het is te combineren. en zonder enige moeite.
... we op het einde van de straat - op weg naar frankrijk - moesten terugkeren omdat plots mijn gps-app verdwenen was. stress.
... gloria op onze camping binnen het half uur drie vrienden had gevonden. die ze een hele week heeft gehouden. en waar ze nu nog over spreekt.
... ik nog meer moet loslaten en minder focussen op zaken die van voorbijgaande aard en dito belang zijn.
... ik op het perron antwerpen-berchem feestelijk werd opgewacht door mijn gezin na drie dagen retraite in oostende en ik ontroerd was door zoveel schoonheid.
... pablo bij kind en gezin komaf maakte met de muffe kinderarts en op de vraag aan dominique of zijn zoon al enige woorden kon zeggen, antwoordde met: 'ik wil naar huis,papa.'
... pablo mijn escargots van onder mijn neus wegritste en naar binnen werkte.
... gloria des te meer overtuigd was van haar droom om juf te worden. 'ik kan geen mama worden, mama, ik word al juf'. in mijn poging haar te overtuigen dat dat best combineerbaar is, ving ik bot.
... ik moest oppassen om niet de hele dag schaapachtig naar het sponsen shortje (en bijhorende mini-billen) van mijn zoon te kijken en vooral niet de hele dag 'maar dat is zo schattig, kijk nu eens hoe schattig dat is' te bazelen.
... ik voor de tweede keer gevraagd werd om meter te worden. jiehaa!
... ik het drie weken zonder droogkast moest doen (lees: meest regenachtige augustus van de voorbije honderd jaar) omdat die niet meer droogde (wat je natuurlijk verwacht van een droogkast). na drie weken bleek dat ik het waterreservoir was vergeten leeg te maken.
... we veel tijd hadden om te leven op het ritme van de dag.
... de event-kids van 'a' hun naam weer waargemaakt hebben: zomerbar, zomerfabriek, muziek in de wijk ...
... we beseften dat het toch niet zo simpel zal zijn om een groot huis met een grote tuin te kopen.
... neil young voor mij heeft afgedaan.
... ik meer en meer voel dat ik tot rust kom als ik 'iets met mijn handen kan doen'.
... pablo zich graag verkleedt met rok en sjakosch.
... ik besefte dat gloria's motoriek in grote lijnen overeenkomt met die van mij.

danku zomer van 2014. alles komt. alles komt. alles komt altijd goed. 


 

13:52 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende