27-06-12

gloria grote zus: pablo emmanuel piedfort is daar!

het is zaterdag 16 juni 2012. ik voel me wat vreemd in mijn benen, maar we trekken toch naar het nieuwe stuk van het middelheimpark. gloria holt van het ene grasperk naar het andere, kijkt wat vreemd naar de gebeeldhouwde gezichten van xxx en zeurt om een ijsje. we steken de straat over naar het kasteel aan de overkant en vinden een heerlijk terras vol houten tafels en lekkere broodjes. dat de zon zelfs nog even schijnt, is een meevaller. lang kunnen we niet blijven tafelen, want little miss g. weet dat haar vriendin nina in de speeltuin zit. en dat had ik beter niet verteld. 'gaan we nu naar nina, mama?' 'is nina op de kabelbaan?' 'of is nina op de schommel?' de heuglijke hereniging van de twee meisjes zorgt ervoor dat we even kunnen verpozen op het terras-waar-je-alleen-maar-mag-zitten-als-je-kinderen-op-de-wereld-hebt-gezet. ik voel af en toe wel een krampke, maar niets om me zorgen om te maken. even overwegen we nog om naar het miniconcert van kapitein winokio in de standaardboekhandel in schelle te rijden, maar het is zacht weer buiten en gloria laat nina geen seconde los. 's middags wordt in de rené bosiersstraat alles in gereedheid gebracht voor de jaarlijkse bbq. vier enthousiaste gezinnen van 'den socialen hoek' (wij wonen aan de andere kant van de straat waar duidelijk minder buren geïnteresseerd zijn in sociale cohesie - 'het asociaal hoekske', zoals ze zeggen), engageren zich elke keer om er een culinair hoogstaand feest van te maken. het hele gezin piedfort helpt nog even mee om de tent recht te krijgen, gloria blijft maar vragen waar basje van nummer 21 nu blijft en de wind giert om onze oren. de vakkundig gesneden groenten en het perfect gemarineerde vlees wordt op de desbetreffende grillen gelegd. ik hou daar wel van: van een bbq natuurlijk (zeker als er vegetarische stoofpotjes bijzitten), maar vooral van het sociale contact in een straat. een ratjetoe van mensen, gewoonten en culturen - ieder met zijn eigen verhaal. wat je bindt is de plek waar je woont. en het is erg aangenaam wanneer dat op een bepaalde manier werkt. verhalen over het ticketingsysteem van de zomer van antwerpen wisselen af met verhalen over een opleiding doventolk, stoofvlees en een kleindochter die voor dokter studeert. rond half 8 steken we gloria in bed, ik ga opnieuw de straat op voor een taske thee. de krampen worden feller, maar nog altijd niet gigantisch. zouden het weeën zijn? ik zie wat bleek, zeggen ze. die buren van me. maar ik kan me niet voorstellen dat 'het' begonnen is. ik probeer me te concentreren op de thee, maar om 10 uur hou ik het voor bekeken. thuis aangekomen ga ik meteen op mijn bed liggen. ik denk dat ik weeën heb. bij gloria heb ik - ondanks mijn keizersnede - ook weeën gehad en als ik me goed herinner, voelt het min of meer hetzelfde. lage rugpijn, menstruatiepijnen, krampen. 
zondag 17 juni 2012
ik probeer normaal te ademen en niet in paniek te slaan. blijkbaar blijf ik toch niet rustig genoeg, want dominique wordt lichtelijk lastig van mijn gewoel en mijn op-en-neer naar de wc-gehol. 'moeten we vertrekken?', vraagt hij. mijn gevoel zegt van niet. ik zit nog niet in de fase dat ik mijn weeën time, maar volgens mij zijn het er maar vier per uur. maar het feit dat ik niet kan slapen, wil wel zeggen dat er iets aan de hand is. ik wil vooral niet te vroeg naar het ziekenhuis, en ik wil ook niet teruggestuurd worden. dus ik bijt nog even door. om 2 uur 's nachts pak ik pen, papier en gsm om aan de timing-fase te beginnen. hoe snel volgen de weeën elkaar op? 11 minuten, 9 minuten, 13 minuten, 8 minuten, 10 minuten, 7 minuten ... dat is nog geen 5 minuten. thuisblijven dus. maar ze worden zeker wel heviger qua intensiteit. om een uur of 4 krijg ik ze niet meer onder controle door alleen te ademen, maar hoort er al wat gekreun bij. om iets na 5 zegt dominique dat ik mijn ouders moet bellen. ik probeer nog wat te protesteren (maar de weeën komen nog niet om de 5 minuten ...), maar dat heeft geen zin. het wordt licht. gloria schrikt wakker. ze begrijpt niet wat er aan de hand is. tegen kwart voor 6 arriveren mijn ouders. om 5u52 strompel ik de auto in - ai, een wee. om 5u54 wachten we aan de lichten van berchem station - ai, weer een wee. waarop dominique zegt: 'dat is om de twee minuten, cien. volgens mij zijn we niets te vroeg'. de onthaalbalie van de spoed van vincentius haal ik nog net, daarna gaat het rolstoelgewijs naar de eerste verdieping. ik word meteen aan de monitor gelegd. die tekent een duidelijke 'bergstructuur' af wat wil zeggen dat de weeën goed op gang zijn. de ochtendzon schijnt fel door de zonneluiken, alsof er iets blinkt vanbuiten. alsof er iets heel bijzonders te gebeuren staat. dominique huilt. ik huil mee en puf de volgende wee weg. om 6u30 word ik onderzocht: 4 centimeter opening en baarmoederhals die aan het verweken is. 'dus ik mag blijven?', vraag ik aan de vroedvrouw. 'u moet blijven', zegt ze. we steken de gang over en installeren ons in verloskamer twee. er staat een bed, een bad, een bal, een kruk, een lavabo, een verzorgingstafel en nog wat andere spullen. ik probeer nog wat rond te lopen, maar de pijn wordt nu echt wel heviger. mie wordt de vroedvrouw die me zal begeleiden. een rosse, goedlachse stabroekse met een spleetje tussen haar tanden waardoor ze een beetje slist. in mijn fantasie komt ze net terug van haar patattenveld en heeft ze juist haar katsjoe botten uitgedaan. ze loopt zo'n beetje alsof ze net van haar paard is gestapt. maar ze is erg superlief. 'heb je al nagedacht hoe je wil bevallen? in bad? op een kruk? op een bal? ..' eigenlijk heb ik daar nog niet echt over nagedacht. tja. ik besef de impact nog niet helemaal denk ik. ik ga binnen dit en afzienbare tijd een kind op de wereld zetten. 'misschien wil je even ontspannen in bad?', zegt mie. een bad, ja dat lijkt me wel wat. ze draait de kraan open, het water vloeit, ik kruip erin. of het echt ontspant, weet ik niet. het verzet in elk geval even mijn gedachten. dominique sproeit wat water over mijn buik. door de warmte van het water dampt mijn bril aan. ik zet hem af, sluit mijn ogen. vanaf dat moment zit ik in mijn eigen wereld en weet ik niets meer van wat er zich rond mij afspeelt. ik weet dat dominique links van het bad zit en mie rechts. maar ik zit zo hard in mezelf dat ik hen enkel hoor alsof ik in een grot zit en zij aan het wateroppervlak. om 7u30 heb ik al 6 centimeter opening. 'ik heb het gevoel dat het hier snel gaat gaan', zegt mie. 'hoe snel?', vraag ik nog. dat kan ze natuurlijk niet zeggen. en of de weeën nog pijnlijker gaan worden, wil ik weten. dat kan ze natuurlijk ook niet zeggen. en of de weeën nog sneller gaan komen. dat kan ze ook niet zeggen. maar ze zegt dat ik het prima doe en vooral moet blijven ademen. ik voel dat er een nieuwe fase aankomt, geraak lichtjes in paniek. en nu?, krijs ik. en tegen dominique: 'niet weggaan alsjeblief'. mie onderzoekt me, mijn baarmoederhals is volledig verweken, ik mag persen als ik voel dat ik moet persen. maar hoe voel ik dat? alsof je naar het grote toilet moet, zegt ze vakkundig. en dan overschrijd ik een bepaalde grens. niets blijft over, alles wankelt. ik bal al mijn kracht, druk en krijs alsof mijn leven ervan afhangt. als een wild dier dat ziet dat zijn jong iets aangedaan wordt. meteen word ik teruggefloten naar de realiteit. 'goed gedaan, maar hou volgende keer je mond toe en gebruik die kracht die nu naar buiten is gegaan, om je kind eruit te drukken.' ik hou het bijna niet meer, vind dit onmenselijk. zoveel pijn, zo-veel. in een flits hoor ik cha'ban binnenkomen die nog iets mompelt met de woorden 'zondagmorgen', 'pistolets' en 'carwash'. hem zie ik evenmin. hij neemt over van mie en coacht alsof ik aan een belangrijke sportwedstrijd moet beginnnen. sporten, jawadde. ik ben aan de meest fysieke uitdaging van mijn leven bezig. 'persen persen persen stop persen persen stop persen persen en ontspannen'..... dat wordt zo'n twee keer herhaald. daarna zegt hij dat hij het hoofdje ziet. bij de laatste perssessie slaag ik erin om al mijn kracht te ballen. net op het moment dat ik wil zeggen dat ik niet meer kan, wordt hij om 8u23 op mijn buik gelegd: mijn kleine man - pablo emmanuel piedfort - 3280 grammen en 49 centimer - perfect van kop tot teen. ik huil zachtjes en bedelf hem met kussen. welkom liefje. welkom.
na een tijdje - waren het 5 minuten of 55? mijn tijdsbesef staat stil - hijs ik me uit het bad en leg me op het bed. dominique houdt zijn zoon vast. hij zingt voor hem. pablo vindt het prima. hij lijkt wel een kleine kabouter met het ziekenhuismutsje op. cha'ban moet de noodzakelijke après-bevallingsschade opmeten en ziet meteen dat ik serieus gescheurd ben. hij doet een intern onderzoek dat zo mogelijk nog pijnlijker is dan mijn bevalling zelf. ik kaïet het uit. 'dan maar onder volledige verdoving'. ik weet niet goed wat er gebeurt, maar blijkbaar is de scheur te groot om zonder verdoving te hechten. het is te zeggen, hij laat me de keuze (wil je een verdoving?) maar vermits het onderzoek al zo pijnlijk was, denk ik er niet aan om zonder verdoving gehecht te worden. mijn wens om zonder epidurale te bevallen, is gelukt. voor alles wat erbij komt, mogen ze mij dubbel en dik verdoven. pablo en dominique worden de gang opgestuurd: hun eerste vader-zoonmoment. de anesthesist komt aangehold, hij ruikt naar mannenaftershave. een dik kwartier later word ik wakker, beetje vreemd in mijn hoofd. de scheur is gehecht, maar ik blijf bloeden. blijkbaar is er iets dat niet klopt. normaal moet het bloeden stoppen. ik voel een lichte paniek bij cha'ban en bij mie. ik voel het bloed met gutsen uit mijn lichaam stromen. ik moet bloed bij krijgen. op de gang holt een andere vroedvrouw met een zakje A positief mijn verloskamer binnen. mijn bloeddruk is nog 6 over 3. ik word licht in mijn hoofd, weet niet meer wat er aan het gebeuren is. ze rollen mijn bed in het operatiekwartier binnen. niemand kent de reden voor mijn bloeding, maar ze moet stoppen. dat staat vast. ze leggen me op de operatietafel en dezelfde aftershave-anesthesist doet me opnieuw in slaap. dominique ziet het hele circus voor zijn ogen gebeuren en kan niets doen. niets, behalve zijn zoon koesteren en kussen. hij wil niet denken aan wat er mogelijk kan gebeuren.
enige tijd later localiseren ze de schuldige: een 'spuiterke', een bloedvat dat bloed spuit, is geraakt en liet me ei zo na leegbloeden. de chance van in 2012 te leven en van te kunnen bevallen in een gespecialiseerd ziekenhuis. de bloeding is gestelpt, mijn nieuw leven kan beginnen. mijn leven met dominique, gloria en pablo.

22:32 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Eerst en vooral natuurlijk: geweldig, een zoon, een kind volledig intact, dat je onmiddellijk mee naar huis neemt, zonder ziekenhuistoestanden, ...
Als ik je verhaal lees van de bevalling, duik ik 19 en 16 jaar terug, onmiddellijk. Bevallen: een ervaring die zo intens is dat je ze nooit!!!! meer vergeet. Als iemand nog maar iets zegt, voel je terug die hevige pijn, die ervaring, het baren...
Daar kunnen alleen moeders over praten :) !
Je deed er weer een extraatje bij,, maar gelukkig is alles goed afgelopen!
Het zijn intense momenten: ik weet nog goed hoe de gynecoloog kwam aangelopen, hoe de vroedvrouw in paniek sloeg (het is een stuitligging!), hoe het rook, wat ik voelde, wat iedereen zei...
Cien, koester deze intense momenten en geniet : geniet van Gloria die voor haar broertje wil zorgen, van alles...
Pablo, welkom op deze wereld, je bent in een geweldig gezin terecht gekomen!

Gepost door: karin | 30-06-12

De commentaren zijn gesloten.