09-07-12

pablo: week één

op de dag van mijn nieuwe leven ben ik pas tegen vijf uur in de late namidag op mijn ziekenhuiskamer. ik voel me slap en moe, maar blaak van kontentement met mijn zoon dicht bij mij. hij wijkt niet van mijn zijde, zoekt af en toe een tepel, zabbert luttele minuten en valt als een blok opnieuw in slaap. wat een verschil met gloria. bij haar duurde het tien dagen voor we haar mochten aanraken. pablo is in bad geboren en onmiddelijk op mijn buik gelegd. op de operatieintermezzo's na, heeft hij mijn zijde nog geen moment verlaten. hoe mooi is de natuur. ik mag nog niet uit bed en kan amper bewegen. mijn onderkant doet pijn. de enige houding die iets of wat te doen is, is half liggend-half zittend. rechtkomen doet immens zeer. ik denk dat dit nooit meer overgaat.
om iets over 6 arriveert grote zus gloria. ze lijkt wat aangedaan, is iets minder luidruchtig dan we van haar gewoon zijn, maar geeft pablo een lieve dikke kus waarop de vraag volgt: 'kan die al pap zeggen?' daarna: 'wanneer doet die zijn oogjes open?' en nog daarna: 'gaan we die een pyjama aandoen?' 'die' dus, de nieuwbakken baby, die pablo. 'mag ik die dan nu pakken?' even wachten, gloria. hij is nog zo klein en breekbaar. alhoewel, 3280 grammen is best behoorlijk vind ik. alles is nu natuurlijk anders dan met gloria. anders eigenlijk niet, alles is nu zoals het normaal of in de meeste gevallen verloopt. en ik prijs me gelukkig dat ik dat nu mag meemaken - met een flinke dochter van bijna 3 die over mijn schouder meekijkt. fijne bezoekjes van oma en opa, mams, tante chris, nonkel erik en marthe. blijft een emotionele bedoening, zo een vers kindeke. iedereen omhelst en kust en omhelst en kust en is gelukkig.

ik hou hem dicht bij mij, die eerste nacht. ook al snak ik ernaar om een paar uurtjes te slapen. hem in zijn eigen bedje leggen is niet echt een optie omdat ik hem er niet zelf kan uit pakken. en elke keer een verpleegster bellen, zie ik niet zitten. dus pablo snurkelt tegen me aan, opgerold als in een kleine cocon. na middernacht huilt hij een hele tijd aan een stuk. plots moet ik echt beginnen 'moederen': troosten, wiggelen, zingen, sussen, aaien, praten ... activiteiten uit lang vervlogen tijden... het lijkt alsof pablo honger blijft hebben, ondanks het feit dat ik hem altijd lang aanleg. maar dat hummeltje is zo schattig en zo zacht - echt een abrikozenvel (toevallig vorige week nog een kilo abrikozen gekocht omdat ik voor mijn bevalling het idee nog had om verse abrikozensnoepjes te maken .. .helaas was pablo daar plots ... de abrikozen zijn dus verpieterd). pablo is een minidiertje. hij maakt nu al oncontroleerbare hapbewegingen op zoek naar de tepel. dat instinct is geweldig. hij is niet echt klein en mager (49 cm en 3290 grammen), maar hij lijkt best wel frêle. hier en daar nog wat vel te veel, mooi gevormde tenen en vingers en een goddelijk snoetje natuurlijk. de ochtend komt te snel, net wanneer we ons bedplekje gevonden hebben. lepeltje lepeltje liggen met je nieuwbakken zoon is een aanrader. maar dan komt de hele ziekenhuishetze in gang: verpleegster één met de thermometer, verpleegster twee met het ontbijt, vroedvrouw voor mijn verzorging, kinderarts voor zijn verzorging, kinesist, gynaecoloog, verleegster drie om het ontbijt af te ruimen, kuisvrouw ... echt rustig is mijn eerste ochtend niet. maar soit. we klagen niet en zijn tevreden met al die goede zorgen. mijn dag bestaat uit borstvoeding geven, borstvoeding geven en borstvoeding geven. pablo drinkt gemiddeld zo'n twee uur dus veel tijd voor andere activiteiten zijn er niet. ik krijg nog een paar extra zakken bloed toegediend om mijn bloedverlies zo snel mogelijk achter mij te laten. en mijn plassonde mag eruit. eindelijk een paar stappen uit mijn bed. ik ben nog niet echt mobiel door de andere infusen, maar ik kan alvast op eigen houtje naar de wc. geen deugd. ik denk dat ik nooit meer zonder pijn ga kunnen plassen. en wanneer ga ik naar huis mogen? ze gaan mij hier waarschijnlijk een pak langer houden.

dominique holt van hier naar daar, van thuis naar de kleuterschool naar het ziekenhuis naar de drukker naar de burgerlijke stand. een vader heeft het ook niet gemakkelijk. de kangoeroemomenten met pablo behoren tot zijn vitamineboosts van de dag. gelukkig zijn er nog oma en opa om gloria mee op te vangen en mijn van granaatappelen te voorzien (lang leve superfood!) en staan de lieve vriendinnen aan de zijlijn mee te supporteren. want het moet gezegd: het is niet echt een pretje om gloria 's morgens kleren aan te doen: die kleine dame zit namelijk geen minuut stil en/of wil alles zelf doen. laat staan wat voor moeite het kost om haar haar te kammen en/of in een aantal staarten te verdelen. pablo gaat - wanneer hij niet eet - van de ene arm naar de andere arm. hij lijkt op zijn gemak, slaapt met momenten een serieus pozeke en heeft een mooi bruine kleur. of zoals nonkel erik zegt: 'dien is precies al op verlof geweest.' gloria deelt superfier haar potjes honing en choco uit aan haar klasgenootjes. iedereen feliciteert haar en wijst haar op haar rol als 'grote zus'. hopelijk wordt haar verantwoordelijkheidsgevoel niet fel aangesproken.

maandag denk ik nog dat ik mij nooit meer normaal ga kunnen stappen. 24 uur en een lauwe douche later voel ik me al een pak beter. alle infusen zijn weg, ik kan mijn kind op een normale manier 'hanteren' en ik slaag erin om mijn ontbijt op een normale stoel weg te werken. weliswaar met een dik kussen erop en enigszins mijn evenwicht focussend op mijn rechterbil , maar alle begin is moeilijk. komt daarbij dat ik elke ochtend verwend wordt met een verse croissant, aangedragen door die lieve tante magda die als verpleegster in de dagkliniek van hetzelfde ziekenhuis werkt. de borstvoeding blijft een beetje knoeien. pablo drinkt en wordt rustig als ik hem aan de borst leg, maar hij heeft bijna nooit genoeg en mijn productie blijkt toch nog niet optimaal. daarbij komt dat hij net iets te veel is afgevallen tot 2980 grammen, dus zijn voedingsschema wordt strenger opgevolgd. ik krijg een vooroorlogse kolfmachine naast mijn bed gerold met de opdracht om nog extra melk uit mijn tieten te toveren die pablo dan met een pipetje of met een klein plastieken bekertje toegediend krijgt. het is een hele opgave en ik baan me elke voeding in het zweet, maar ik wil het nog even een kans geven. als de borstvoeding niet blijkt te lukken, dan ga ik me er niet schuldig om voelen om ermee te kappen. maar op zich mag ik nu alvast echt niet klagen: pablo is een lieverik. hij kijkt nu al pienter uit zijn oogjes wanneer hij zijn oogjes open heeft en ruikt naar koekjes. hij maakt nooit echt van zijn tak, af een toe een beetje, en ligt het liefst dicht tegen iedereen aan. gloria blijft enthousiast wanneer ze elke avond langskomt voor haar dagelijkse bezoekje. plots merk ik hoe zwaar zij wordt. wordt ze echt zwaar? of is het omdat ik nu al drie dagen een lichtgewichtje bij mij draag? aan haar uitleg zal het niet liggen. wanneer ze 's avonds weer eens niet goed gaat slapen, zegt dominique haar dat hij tegen de kapitein (winokio) gaat zeggen dat ze slecht gaan slapen. waarop gloria antwoordt: 'dat is niet zo erg hoor'. als ze 's ochtends aan de ontbijttafel dominique de krant ziet lezen, wil ze ook een stuk. wanneer hij haar kop cornflakes op de krant zet, zegt ze verontwaardigd: 'nee papa, niet hier, anders kan ik niet lezen'. als ze moet kakken, zegt ze op voorhand of het een papa-kaka (groot), mama-kaka (middel) of baby-kaka (klein) zal worden. en het klopt altijd. ook al ziet ze niet in haar pot. ze kan ook razendsnel kakken. 'mama, ik moet kaka doen'. ze zet zich op haar pot, wordt een seconde lang rood in haar aangezicht, waarna 'klaar!' volgt. pablo's kak is voorlopig zwart. maar dat is normaal. eerst zwart, daarna groen en dan pas geel. interessant.

uiteindelijk mag ik op donderdag 21 juni 2012 naar huis, de dag van de verjaardag van mijn petekind tobi en gloria's vriend louis, een dag na mijn uitgerekende datum. ik doe een kleedje aan, kam mijn haren, smeer me in mijn fris geurende bodylotion, maak mijn kind klaar, zet hem een mutske op en snak naar wat buitenlucht. dominique moet eerst nog een hele kar kado's en bloemen naar de proper gewassen en gestofzuigde auto brengen, maar dan is het echt tijd voor fase twee: het buitenleven. pablo lijkt alweer minimini in de maxicosi, ondanks het verkleiningskussen. al chance is het niet lang rijden, want hij vindt het blijkbaar niet echt top in de auto. we proberen het met een liedje, ook niet goed. dan maar even volhouden tot we de rené bosiersstraat inrijden. het huis is mooi versierd (danku tante heidi), de ijskast zit propvol en alles is proper gepoetst. dat is nog eens een thuiskomst. ik vlei me in de zetel en geef mijn zoon eten. iets later staat buurman/kok sam aan de deur met een paar zakken eten. heerlijk. het is goed om thuis te zijn. nu kan het echte leven beginnen.

22:04 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.