20-07-12

pablo: week 4

pablo groeit als kool. aan het begin van zijn vierde levensweek weegt hij zeker al 3600 grammen. dat is fenomenaal veel vind ik. mijn moedermelk marcheert dus. ook al blijft hij veel en vaak drinken en weegt dat soms (figuurlijk dan) een beetje door. het is heerlijk om zo'n klein diertje met je eigen krachten te voeden, dat staat als een paal boven water, en ik blijf het fascinerend vinden dat de natuur daar automatisch voor zorgt. maar ik vind het soms ook wel heftig om als enige voedingsbron te dienen. zeker als hij veel drinkt wat momenteel het geval is - klein groeispurtje veronderstel ik - waardoor hij op bepaalde momenten bijna niet meer van mijn tiet af geraakt. het is een hevig ventje, mijn pablito, en hij heeft de klimcapaciteiten van zijn zus. als je hem onderaan je buik legt, dan 'kreffelt' hij helemaal naar je hals. ontroerend mooi, dat wel. we zien zijn oogjes al wat meer, dan kijkt hij rond en probeert hij te kijken wat hij omringt. waarschijnlijk nu nog een ratjetoe van veel te veel. gloria's speelgoed slingert constant in het rond. zoveel dat ze de laatste jaren bijeen heeft gesprokkeld. en voorlopig moet ze er nog alleen mee spelen. want haar broer verkiest voorlopig de horizontale houding. lekker luieren, denkt hij. af en toe een oogske open. af en toe een kreun voor eten, af en toe een bijna-glimlach (oftewel: een ongecontroleerde grimas die op een glimlach lijkt.) ondanks het slechte weer vliegen de dagen voorbij. ik ontken niet dat ik naar een zonnetje snak, maar voorlopig lukt het nog wel. er komt regelmatig bezoek langs, gloria wordt vaak opgehaald om te gaan spelen of logeren en tijdens de regenvrije uren proberen we naar buiten te trekken. soms met zijn allen, soms gloria en papa, soms ik met de kinderen. dat klinkt plots zo serieus: kinderen. alsof ik nu pas echt moeder ben. of althans: de ernst ervan inzie. soms lijkt het alsof alles wat er de afgelopen weken gebeurd is, niet echt is. dan denk ik aan mijn bevalling als in een droom. blijft toch straf vind ik, zo een kind uit uw lijf persen. eigenlijk niet te doen. in de standaard van deze week stond er nog een opiniestuk over thuisbevallingen versus ziekenhuisbevallingen. dat het maar eens gedaan moest zijn met die thuisbevallingen te romantiseren. dat elke bevalling thuishoort in een ziekenhuis met alle medische knowhow erop en eraan. ik heb nooit overwogen om thuis te bevallen, ik heb totaal geen probleem met het 'medische' van het ziekenhuis. integendeel, het maakt me rustig. maar stel dat ik dat toch had overwogen, dan had ik een serieus probleem gehad. en dat anno 2012 welteverstaan. danku weeral godje of wat er boven de wolken woont om ons een drama te besparen. danku voor onze gezonde kinderen. danku voor het leven.

20:37 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mijn welgemeende proficiat voor je gezinnetje en Pablo xxx
Groetjes
Angela

Gepost door: angela van berlaer (de sarabia) | 21-07-12

De commentaren zijn gesloten.