25-07-12

pablo: week 5

week 5 is de kind en gezinweek. in twee fasen zelfs. fase één is de gehoortest. ik met mijn zoon in de draagdoek door de gietende regen naar het regiokantoor om de oren van mijn kind te laten testen. in de draagdoek, vermits ze mij op het hart hebben gedrukt dat hij zo rustig mogelijk moet zijn en pablo is het meest rustig in zijn doek. wonder boven wonder wordt hij niet gewekt in zijn slaap, zelfs wanneer ze hem volplakken met electroden. de test kan beginnen. hij krijgt 15000 'klikjes' in zijn oor. binnen het half uur moet hij en de bijhorende computer een aantal van die klikjes registreren: oftewel, als de twee witte balkjes zwart zijn is zijn gehoor ok. het witte balkje van pablo's linkeroor ziet binnen de 23 seconden zwart. prima zo. het witte balkje van zijn rechteroor daarentegen blijft wit, witter, witst. na 16 minuten is het balkje nog altijd wit. ik krijg het een beetje warm - de verwarming bij kind en gezin staat altijd op veertig graden of meer/is voor de blote kindjes - en begin al wat worst case scenario's in mijn hoofd af te spelen: "hij hoort al zeker langs één kant, dus hij is zeker niet doof. hij heeft in het allerslechtste geval een verminderd gehoor, maar hij zal niet naar een speciale school moeten. vermits hij langs één kant hoort, zal hij normaal kunnen leren praten en zal zijn sociaal leven niet bijzonder anders verlopen. misschien een hoorapparaat langs één kant? " en plots, na 23 minuten is het balkje van zijn rechteroor zwart. oef. de dag erna is het opnieuw kind en gezin, maar dan voor de check-up van levensmaand één. ik arriveer met mijn twee kinderen in de inkomhal van een gebouw van voor den oorlog en wandel met mijn kinderwagen de wachtzaal binnen. 'gelieve uw kinderwagen buiten te laten alstublieft'. het zit er vol blote kindjes, pablo huilt en gloria jengelt: 'waar is de babydokter, mama?' en ik krijg het opnieuw warm. achteraan zitten twee overbejaarde dames van de 'weeg'. ik weet uit ervaring dat die taak toebehoort aan vrijwilligers, een vroegere buurvrouw van mij deed dat ook met veel overtuiging, maar die vroegere buurvrouw was een frisse zestiger, helder van geest en kloek van daden. deze vrijwilligsters zijn echt stokoud, de ene nog stokouder dan de andere. mij niet getreurd en iedereen mag zijn oude dag op een fijne manier doorbrengen, maar ik leg pablo toch wijselijk zelf op de weegschaal. ''tis gene dikke, hé mama", zegt de één. waarop de ander: 'hij krègt toch eten'. precies die twee van de muppet show. en dan gloria daartussen: 'is dit de babydokter, mama?' 'nee, gloria, dat zijn de helpers van de babydokter.' 'waar is de babydokter dan?' vervolgens mogen we binnen bij de verpleegster met korte froefroe en dikke brilglazen die met haar neus op haar beeldscherm zit en niet opkijkt wanneer we ons op de stoelen voor haar bureau zetten. ze heeft iets van een tekenfilmfiguurtje. ik denk even dat dit een sketch is. en weer gloria: 'is dit de babydokter?' gelukkig antwoordt de verpleegster zelf: 'nee, ik beantwoord alle niet-medische vragen.' goed antwoord, lijkt me, om aan een bijna 3-jarige te geven. gelukkig vraagt gloria niet naar de betekenis van niet-medisch. maar vermits ik geen niet-medische vragen hebt, mogen we doorsjassen naar het walhalla van het regiokantoor: het bureau van de babydokter. gloria stormt er naar het hobbelpaard, breekt het voorste handvat af en valt van de mat. pablo laat zich meten en toont zich als een perfecte tegenpool van zijn zus: rustig en sereen. en zo stap ik ook buiten. rustig en sereen. hihi.

een andere uitstap is naar mijn favoriete bibliotheek van de groenenhoek waar ik al met gloria naartoe ga sinds ze een jaar is. dat is bijna twee jaar geleden. en vermits we regelmatig gaan, kennen ze haar daar met naam en toenaam en alles erop en eraan. gloria gaat voor de kinderwagen, duwt de deur open, duwt de tweede deur open en roept door de hele bibliotheek: “mijn broer is geboren!” iedereen natuurlijk uiterst gecharmeerd, waarop de aziatische bibliothecaris meteen naar buiten komt en zegt: ‘ik zal de voordeur wel open doen, dan moet je niet teveel manouvreren’. allemaal prima. enkele luttele seconden later staan we in de minibibliotheek, de kinderwagen omringd met vrouwen van middelbare leeftijd die om de beurt hun bevallings- of kinderervaringen vertellen. pablo doet één oog open, kijkt er even mee rond en doet het dan terug dicht. voor mijn boeken die ik te laat heb binnengebracht moet ik geen boete betalen ('t is te zeggen: boeken - het ging over 'goe gebakken' van sofie huppeldepup, 'ijsjes en sorbets' van één of andere obscure uitgeverij en 'hoe leer ik breien') en wanneer we vertrekken, wuiven de twee dames ons uit: ‘dag gloria, dag pablo. en bel volgende keer maar op de bel, dan doe ik de voordeur open.’ heerlijk huiselijk.

en wanneer ik pablo de borst geef, is dat tegenwoordig het ideale leesmoment. met één hand ondersteun ik het hoofd van mijn zoon. met de andere hand blader ik samen met gloria door haar uitgekozen boekje en lezen we de avonturen van anna, jules, karel, milan, kimmie, nijntje, de vader met de tien kinderen … heel vreemd… maar sinds pablo er is en sinds ik haar vraag om boekjes te kiezen voor onze borstvoedingsleessessies kiest ze altijd ‘oude bekenden. bij de eerste lezing lees ik voor. bij de tweede lezing vertelt gloria het verhaaltje aan mij. heerlijk huiselijk.

22:53 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hey cien & the bunch
Heerlijk genieten weer van je huiselijke verhalen! Ik hoop snel je wonder te kunnen komen bewonderen, maar kword al weken geplaagd door pokkenkinderen en dat maakt uitstappen lastig. Hopelijk tot gauw en keep on writing and posting pics x
Relien

Gepost door: Relinde | 25-07-12

De commentaren zijn gesloten.