13-08-12

pablo week 6 en 7 en gloria

de tijd vliegt de zomer voorbij. het is al eind juli en het lijkt alsof pablo gisteren op de wereld is gekomen. maar niets is minder waar. pablo en gloria zijn al meer dan zes weken broer en zus. grote zus en kleine broer. gloria helpt waar ze kan. ze kan al luiers verversen, tetradoeken aangeven, vochtige doekjes weggooien, masseren, badolie in het bad doen, bodykes in de kast leggen, sokjes aandoen: een heleboel dus. en natuurlijk allemaal alleen. 'kijk eens wat ik kan', is de leuze van het moment. 'kijk eens wat ik kan, mama.' en dan klautert ze over een krukje naar de andere kant van de keuken, of dan springt ze van de lage kast op het kussen van de zetel, of dan giet ze de planten overvol met water, of dan knipt ze de hele bos peterselie af, of dan versiert ze haar koekjes met een hele bus snoepglitters. of dan gaat ze alleen naar het toilet en komt ze terug met een been vol kak. 'ik heb mijn poep wel goed afgekuist hoor'. ze is lief voor haar broer, kruipt graag met hem in de box of leest voor hem voor. maar met engelengeduld is ze niet gezegend. als pablo nog maar één gilletje geeft, dan gilt gloria: 'die huilt'. en dan probeer ik uit te leggen dat één gil nog geen gehuil is. gelukkig zit pablo al in de fase dat zijn glimlachgrimassen veelvuldiger worden. 'kijk, mama, die lacht'. en dan kirt gloria alsof ze zelf opnieuw een baby is. soms zou ik echt wel eens in gloria's hoofd willen kijken, willen weten wat ze allemaal denkt en wat ze allemaal aan elkaar linkt. het is in elk geval onwaarschijnlijk wat voor een geheugen ze heeft. soms op het griezelige af. als ze één keer een liedje heeft gehoord, dan bestaat de kans dat ze de volgende keer al een aardig pak van de nieuwe woorden kent. als ze op een plek is geweest, linkt ze onherroepelijk dingen die daar gebeurd zijn: 'daar was nina van de glijbaan gevallen' of: 'toen had ik samen met janne cakejes gegeten' of: 'toen hadden we bij die bakker een taartje gekocht'.
in elk geval zetten we onze nicole-en-hugotraditie voort, want ook pablo krijgt klassiekers als 'breng eens een zonnetje onder de mensen', 'omdat ik van je houd, omdat ik van je houd, krijg ik het zo ontzettend koud als jij niet bij mij bent', 'berend botje ging uit varen met zijn bootje naar zuidlaren' en 'rommelpotterij, rommelpotterij, geef mij een centje en dan ben ik blij' in zijn oor geduwd. daar komen nu natuurlijk de kapitein winokiosongs bij zoals 'broodnodig' en 'doe je eigen dingetje met je eigen willetje' die gloria dan luidkeels keelt. pablo vindt het allemaal prima. zolang hij maar op tijd en stond eten krijgt. dan is alles prima. hij drinkt nog steeds van de borst en vermits hij goed bijkomt, wil dat zeggen dat mijn melk zijn werk doet. ik blijf dat fascinerend vinden. klein nadeel is dat pablo (daardoor) echt wel een mama's kindje is en dat hij vaker onrustig is op een ander. dat vind ik natuurlijk schattig, maar ook wel heftig. omdat hij werkelijk altijd bij mij is. sinds zijn geboorte is pablo nog maar twee keer even van mij weg geweest: één keer tien minuten om naar de apotheker te gaan en één keer twintig minuten om naar den delhaize te gaan. toen ik terug kwam, was pablo aan het blèren. dat belooft voor zijn crècheloopbaan. maar ik blijf het wel fijn vinden om te 'moederen'. ik vind het spijtig dat ik gloria af en toe minder kan 'voeden', ik voel dat ze dezer dagen veel meer naar dominique trekt en ik mis onze momenten samen. de momenten dat we met de fiets naar de dierentuin reden, stopten bij den 'domestic', een taartje kozen, doorfietsen naar de dierentuin, een bank kozen om onze taartjes op te eten, onze doos open te doen en allebei te genieten van onze aankoop. of wanneer we met zijn tweetjes de hele dag op stap gingen van het éne park naar het andere. natuurlijk komt er veel in de plaats. maar die unieke momenten met gloria alleen die komen nooit meer terug.
pablo is een zondagskind. hij doet het zo goed. hij heeft zo'n pientere oogjes en zo'n mooie lach. hij kijkt meer en meer en antwoordt al wanneer je hem iets vraagt. hij begint goed te brabbelen. hij is onze zoon, kleine broer van grote zus.

22:52 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

als ik dit lees, word ik 17 jaar terug gecatapulteerd! Zo herkenbaar, zo lief, zo koesterend.
Geniet van je zoon die dicht bij mama wil zijn, van je dochter die wil zorgen ...
Ik bel je één van de dagen want volgende week kom ik graag eens langs als dit kan.
En ondertussen : zing, zorg, dans, lach ...

Gepost door: karin | 13-08-12

Troost je,momenten met Gloria alleen, die je zo mist, kan je binnenkort heus terug inlassen.Het vraagt wat meer organisatie , maar is dubbel genieten omdat het niet meer zo vanzelfsprekend is. En binnen 10 jaar is dat nog steeds leuk, voor allebei, is echt een aanrader zo af en toe wat tijd doorbrengen met elk kind apart.. en kan zo'n deugd doen! x

Gepost door: Heidi | 16-08-12

De commentaren zijn gesloten.