20-08-12

pablo en gloria opnieuw op vakantie

een nieuwe vakantieweek breekt aan. 't is te zeggen, een nieuwe vakantieweek-op-verplaatsing want ik geniet natuurlijk al van 9 juni van een permanente vakantie. we trekken opnieuw naar nieuwvliet, dat sympathieke plaatsje tussen cadzand en breskens tussen de polders, dijken en duinen. we voelen ons daar op ons gemak, we houden van de rust, van de uitgestrekte vergezichten en van de heerlijke avondzonnen. met een schijnbaar nog vollere auto dan onze eerste complete gezinsvakantie rijden we de expressweg op. de lucht is grijs, maar klaart snel op wanneer we de grens over rijden. pablo gaat zijn achtste week in. tot nu toe loopt zijn leven op rolletjes. hij heeft nog niet de minste tegenslag moeten verwerken. dat is alvast een goed begin. hij begint een klein beetje te brabbelen en is vaker en langer wakker. hij kijkt nog altijd pienter uit zijn staalblauwe ogen. het is een knap ventje, zegt mijn objectieve mening. ik zou natuurlijk al niet meer zonder kunnen. kleine baby's zijn een soort van verslaving. soms word ik 's nachts wakker en word ik blij als ik denk dat ik hem binnen een paar uur weer in mijn armen kan houden. of kijk ik uit om hem opnieuw in bad te steken, of wil ik hem graag opnieuw aan de borst aanleggen. de borstvoeding blijft marcheren, dus fijn voor moeder en kind. ik weet nu nog niet of de soort voeding aan de basis ligt van de soort band met je kind. er wordt vaak gezegd dat borstvoeding zorgt voor een sterkere band. gloria heeft die sensatie nooit ten volle kunnen ervaren door haar ziekenhuisverhaal. pablo heeft meer chance. maar ik hoop dat mijn band met elk van hen evenwaardig evolueert. met momenten zware corvee, zo al die melk aftappen, maar het voordeel is dat ik erin slaag om het overal te geven. mijn baby houdt me dus niet thuis. gloria op de schommel, pablo aan de borst, gloria aan het schilderen, pablo aan de borst, gloria op het strand, pablo aan de borst... ik voel dat gloria tijdens voedingsmomenten net iets meer jaloers is of wordt, dan komt ze aandraven met allerlei vragen of pottekes die ik moet opendoen wat ik natuurlijk niet altijd kan vermits ik maar één hand ter beschikking heb. en terwijl zij maar blijft doordraven, smikkelt pablo zijn buikje rond. gloria zit in een gigantische verhaaltjesvertel- en doenalsof-periode. werkelijk de hele dag wil ze doktertje, tandarts of klasje spelen en moeten wij verhalen vertellen over een aantal personages die dezelfde namen hebben als de kinderen uit haar klas. verhalen dus over nada en suleiman, lore en amy, viktor en kamiel, nada en gloria, gloria en kamiel, nand, lore en amy, en natuurlijk haar juf heidi ..de godganse dag. we verzinnen de verhaallijnen op het moment dat we er voor staan. nand en kamiel waren aan het wandelen in het park, toen ze plots een ... olifant zagen. maar olifant, wat doe jij zo alleen in het park? en waarom huil je? ik ben mijn mama kwijt toen ik van de boot in antwerpen stapte. maar dat is vreselijk. wij zullen helpen om je mama terug te vinden. en toen gingen nand en kamiel naar de politieagent ....enzovoort enzoverder enzovoort enzoverder .... gloria krijgt er geen genoeg van. ze zou een hele dag aan je lippen hangen wanneer je aan het vertellen bent. op zich heerlijk natuurlijk, maar soms ook dik vermoeiend. daarbij komt dat al die personages die dezelfde naam dragen als de kinderen uit haar klas nu ook een deel uitmaken van ons gezin. er worden borden bijgezet voor hen, ze krijgen snoepjes (mama, lore en amy willen ook een snoepje), ze moeten mee in bad (nada staat in de hoek, mama, ze had niet flink haar bordje leeggegeten) en ze zitten mee in de auto (gezellig hé, mama, zo met iedereen in de auto). ik ga voorlopig nog mee in haar fantasie, heb niet echt een geldige reden om ze af te blokken, maar ik vind het soms wel griezelig omdat het bijna continu is. continu lopen haar vriendjes mee in onze living, moeten ze ook naar de wc en moet ik constant koken voor twaalf man. haar gezicht spreekt boekdelen: gloria kan met open mond luisteren naar de verhalen en kan zich zo inleven in de rol van patiënt met gebroken been dat ze nadien echt een beetje mankt. ik hou het nu nog op 'rijke fantasie' en zolang ik leef heeft dat nog niemand echt kwaad gedaan.
vakantie met kinderen is best vermoeiend. thuis gaat gloria al eens uit logeren of een middagje spelen hier of daar. op vakantie ben je meestal alleen op elkaar aangewezen. het valt me op zich niet zwaar om met haar bezig te zijn, maar de combinatie met het voeden van een baby en de resterende tijd steken in een kleuterdochter die het soms echt wel kan uithangen, is bijwijlen zeer pittig. in de auto: 'mama, ik wil een snoepje' 'gloria, ik heb geen snoepjes hier, straks thuis krijg je er één' 'mama, ik wil en snoepje' 'gloria, ik heb je gezegd dat ik er geen heb' en maar blijven zagen en zeuren en zagen; als een mantra die door de hele auto galmt. kalm blijven is de boodschap, maar dat lukt me niet altijd. gewoon negeren is de allerbeste optie, want negatieve aandacht is ook aandacht. vakantie is voor mij een soort van lappendeken waarbij elk stukje stof een ander verhaal of situatie kenmerkt. één stukje waarbij we heerlijk met zijn vieren in de extralarge hangmat hangen en gloria liedjes zingt voor pablo, één stukje waarbij we slappe koffie drinken in een fout etablissement-met-ballenbad (ze vindt het zo leuk, mevrouw. en dat al die ballen doordrenkt zijn van pis nemen we er natuurlijk graag bij), één stukje waarbij de autosleutel zoek is (lastige kinderen uiteindelijk toch in de auto gekregen: pablo huilt, gloria zaagt - iedereen vastgegordeld - waar is de autosleutel - jij hebt hem vanochtend nog gehad - ja, maar ik heb hem op het tafeltje gelegd en je had hem daarstraks vast - tja - pablo huilt harder, gloria zaagt harder - pablo wordt met zijn maxicosi op het grasveld gezet - gloria met een maxipak tictacskes ernaast - vader en moeder op zoek naar de autosleutel - binnen, buiten, in de tuin, in de voortuin, in de bloementuin ..... - de tijd verstrijkt - gloria brult: wanneer gaan we nu naar zee - ik zie een eenzame plastieken zak van 'beddengoed agnes' tussen de groencontainers staan, een zak waar ik pablo's pampers had ingepropt - ik open de zak: lege flesjes water, oude krant ... en een autosleutel - pablo opnieuw in de auto, gloria ook - tictacskes worden afgepakt (je hebt er nu al genoeg gegeten, gloria - maar ik wil er nog één ... dat is niet eerlijk ... ik wil nog een snoepje) - eindelijk weg, de straat uit - we draaien de hoek om - we horen gloria snurken). één stukje waarbij we een heerlijke tijd beleven op een zorgboerderij, een boerderij waar kinderen met een beperking mee helpen om de dieren te verzorgen. één stukje waarbij de ochtendzon op de ontbijttafel schijnt en alles baadt in een gouden gloed.
en dan is het 9 augustus 2012. ik trakteer mijn lief en mezelf op een etentje in een behoorlijk goed restaurant in hoofdplaat, vlakbij nieuwvliet. michiel en joris letten op onze kinderen. de hele dag ben ik best zenuwachtig. over gloria maak ik me geen zorgen, die kan rondrennen tot ze uitgeput in slaap valt, maar mijn klein ventje is nog nooit langer dan 15 minuten van mij weggeweest. en nu gaan we uitgebreid eten. pablo krijgt een uitgebreide borstsessie rond de klok van 7 en aansluitend drinkt hij nog gretig van een extra fles. ik wil er zeker van zijn dat hij geen honger heeft. ik wil er zeker van zijn dat wij rustig kunnen genieten van de culinaire uitspattingen van 'de kromme watergang', ik wil er zeker van zijn dat joris en michiel kunnen genieten van een rustige baby. maar de jongens bezitten magische krachten. gloria valt stikkapot in slaap op de zetel en pablo heeft de hele avond geen kik gegeven; lekker ingeduffeld in zijn warme deken heeft hij ons allemaal een fijne avond bezorgd. de nacht erna was wat minder, maar dat is de prijs die ik graag betaal.

23:54 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

prachtig!

X

Gepost door: mus | 21-08-12

Leve de tictacjes, 't is maar 1 calorie per tictac ;)!

Gepost door: karin | 21-08-12

De commentaren zijn gesloten.