30-08-12

brief aan mijn driejarige dochter - 31 augustus 2012

lieve gloria,

lang zal je leven. Je bent al 36 maanden op deze aardbol. Het is een fascinerend jaar geweest, zowel voor jou als voor mij. In je top-3 staat vast: met volzinnen leren praten, eindelijk naar de grote school en de geboorte van je broer. Maar er zijn natuurlijk nog veel meer andere topmomenten die jouw afgelopen jaar hebben gesierd. Jij zal ze moeten ordenen, ik kan alleen maar los uit de pols opschrijven wat ik denk dat voor jou het verschil heeft gemaakt. Wat denk je van de aankomst van sinterklaas? Die grote boot die aan de Schelde aanmeerde en waarvan de Sint in zijn mooie pak langs de trap naar beneden kwam gestapt, langs jou passeerde en je een hand gaf? Wat fijn dat hij enkele dagen later dan ook nog eens langs ons thuis passeerde en je papier gaf, het cadeau dat je had gevraagd. En dan al die heerlijke speeltuinmomenten. Je kent ze allemaal op je duimpje, die speeltuinen. In het Boelaerpark ga je het allerliefste van de kabelbaan. Vorig jaar ging dat nog heel zachtjes en met veel hulp, nu kletter je met je zitje tegen het einde van de kabel alsof het niets is. En maar lachen. Je kruipt ook helemaal alleen in het hoge houten huis waar de glijbaan in uitkomt, je trekt je op aan het touw dat naar de ijzeren hangstangen leidt en laat je daar ook aan hangen. Je bent een kruising tussen een aap en een berggeit. Met je motoriek is niets mis. Met je durf ook niet. Je deelt graag uit: hoofdzakelijk koekjes en snoepjes. Maar je schooit ook graag: ook hoofdzakelijk koekjes en snoepjes. Dat laatste zou je de hele dag willen eten. Voor het ontbijt, na het ontbijt, ’s middag, ’s avonds, tot zelfs ’s nachts toen ik je een paar weken geleden in je slaap kwaad hoorde roepen: ik wil een snoepje. Dat zorgt al eens voor discussies tussen jou en mij. En discussiëren kan je. Je houdt niet af. ‘ik wil een snoepje’. ‘nee, gloria, na het eten.’ Waarop je je eerste zin herhaalt tot het werkelijk mijn strot uitkomt en ik mij binnenin voel koken. Rust kan mij redden, denk ik dan. Maar het is niet altijd makkelijk om rustig te blijven wanneer jij je wil wil doordrijven. Ik probeer je een goeie balans mee te geven tussen eten en snoepen, ik probeer uit te leggen waarom ik bepaalde dingen doe of belangrijk vind maar een driejarige heeft daar niet zoveel boodschap aan. Toch vind ik het fascinerend hoe wij met elkaar communiceren als bijna-grote mensen. Ik stel je een vraag, jij geeft antwoord, ik stel je nog een vraag, jij geeft nog een antwoord. En het ene is al grappiger dan het andere, of slimmer, of bijdehander. ‘dat is niet zo erg hoor mama’, wanneer je ’s morgens met je melk morst. ‘zal ik een koffietje maken? Of wil je liever een tasje thee? ‘, ook ’s morgens. ‘ga jij maar lekker je krantje lezen’, wanneer je papa je wil helpen op de pot. ‘ik heb een operatie nodig’, wanneer je weer eens van je fiets valt of uit de zetel tuimelt. Dokters en verpleegsters zijn je absolute helden. Hun activiteiten fascineren je mateloos. En alles wat daarbij komt. Toen je een tijdje geleden in de speeltuin een schaafwonde opliep, je naar de EHBO ging en daar professioneel op een echte brancard werd verzorgd, kon je dag niet meer stuk. Toen ik – redelijk hoogzwanger – van de keldertrap viel en je papa mij naar boven droeg, stond je als eerste klaar met je dokterskoffertje om mij te verzorgen met je speelpleisters en speelwindels die zo zwart als de nacht zien van het overdadige gebruik. Toen je op bezoek ging bij je tante in het ziekenhuis en je ‘echte’ dokters en verpleegsters zag, zei je achteraf: ‘dat was leuk hé mama’ terwijl je tante lag te crêperen van de pijn.

Je praat erg goed en duidelijk, tenminste als je je tut niet vacuum zuigt want dan verstaan we niks. Die tutjes zijn je steun en toeverlaat in de avondlijke uren. Één in de mond en een stuk of vier in je hand. Zonder die extra tutjes kan je niet slapen. Ze zijn voor jou zoals een knuffel die iemand nodig heeft om in slaap te vallen. Gaston is vaak bij jou, de zachte aap die je al van voor je geboorte hebt, en Pippi natuurlijk.

Je bent een absolute top-grote zus. Je koestert je broer elke dag en bent erg met hem begaan. Wanneer ik je ’s avonds opbel als je ergens aan het logeren bent, is het eerste wat je vraagt: ‘waar is pablo’ en wanneer je opnieuw thuis komt, geef je hem als eerste een kus. Dat maakt me natuurlijk blij. Ik hoop dat jullie altijd goed voor elkaar zullen blijven zorgen. Door de komst van Pablo hebben wij minder exclusieve tijd samen. En dat prikt. Want er is altijd een baby die moet eten, verschoond of gewiegd moet worden. Ondertussen ben ik daar al zo handig in dat ik best wel wat dingen kan combineren. Maar binnenkort gaan we zeker nog een dagje onder de meiden stappen.

Gelukkig hebben we sinds een week een fietskar. Nu kan ik met jou en Pablo weg zonder trams of bussen te moeten nemen. Jij zit naast je broer en vindt het geweldig. Hij vindt het ook geweldig, vooral wanneer hij zijn tut kwijt is en jij die vakkundig in zijn mond steekt – weliswaar met een beetje harde force, maar het ding blijft erin en dat is wat telt, niet? En ik ook. Iedereen kontent. We fietsen richting rivierenhof, stoppen bij De Pinguïn voor het beste ijs van Deurne en omstreken, fietsen verder naar de kinderboerderij, bewonderen het nieuwe kalf Isidoor, strelen de konijnen, huppelen achter het losgelaten geitje en mijmeren over het boerenpaard in de wei. Zo mooi en eenvoudig kan het leven zijn. Zeker als je dikke vrienden louis, nina, janne, pippa, lilou, casper, tobi, hanne, toke, rik, nada, suleiman, margot en al die andere miniwezens mee op stap gaan.
En dan natuurlijk de start van je schoolloopbaan. Nog nooit heb ik iemand zo fier en zo fris de schoolpoort zien binnenstappen. Die krop in mijn keel zal ik nooit vergeten. Die fierheid ook. Dat is er eentje van mij. Je eerste schooldag was een schot in de roos. En je bent tot de laatste dag van het schooljaar keer op keer blijgezind en enthousiast vertrokken en teruggekeerd. School is echt wel jouw ding. Je hebt er je vriendjes, je kan luisteren, spelen, knutselen, leren, ravotten.

 

Ik kan nog uren en kilo’s letters doorgaan. Lieve gloria, ik hou van je. Ik wil je nooit kwijt. Je bent enorm vermoeiend en gigantisch aanwezig, maar zoals jou maken ze niet meer.

 

Ik koester je en omhels je.

 

Dikke kus voor je verjaardag.

 

Liefs, mama

 

23:50 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

cien een dikke proficiat met de verjaardag van gloria
gewoon weg een prachtige verjaardags brief voor je dochter
dikke knuffel

Gepost door: conny | 31-08-12

Val ik in herhaling als ik zeg dat je deze tijd moet koesteren ;)?
Zo mooi allemaal, misschien moet jij me eens uitleggen hoe ik een blog start ;)?
Ik geniet van jullie tijd samen, van mijn bezoek aan jullie, van deze verhalen ...
Het is zo herkenbaar, keer op keer, ik hoop dat Gloria binnen 16 jaar beseft wat een prachtige mama ze heeft!!!!!!!

Gepost door: karin | 01-09-12

lieve cien,
zoals jij maken ze ze zeker niet meer...
apetrots dat ik jullie ken en ook een heel klein deeltje mag uitmaken van jullie leven.
prachtige madammen!

in september nog eens een mussen-meidendag?

heel veel liefs XXX

Gepost door: mus | 01-09-12

Lieve Cien,
hoe mooi is die brief. Wat een kostbaar geschenk voor het leven. Zo kan Gloria later de stapjes in het leven die haar lieten groeien, herlezen, misschien herbeleven. Ook mooi voor ons om zoiets waardevols te mogen delen. Ook proficiat met Gloria en met Pablo natuurlijk.
Dikke kus,
Ingrid

Gepost door: Ingrid Van Kogelenberg | 01-09-12

De commentaren zijn gesloten.