05-09-12

pablo 010 weken

exact op pablo's tiende verweekdag is het feest. groot feest. feest omwille van pablo's eerste en geslaagde zomer en feest omwille van gloria's derde verjaardag. dubbel feest voor broer en zus. we hebben werkelijk alles mee: de locatie is perfect - check: vzw de kunstvrienden in merksplas -, de hulp is professioneel (danku bob, bie, katinka, tante chris, nonkel erik, nonkel gunter, tantenels, oma, opa ...), de aankleding kleurrijk, de tuin heerlijk, het zoet buffet smaakvol, het zoute buffet ook. ik geniet van vrienden en familie die passeren, natuurlijk allemaal veel te vluchtig om een goeie babbel mee te doen. maar de warmte van een groep mensen die fan zijn van kleine pablo en grote gloria is allesomvattend en reikt zeer ver. het is heerlijk om te zien hoe iedereen zich uitleeft in de meters diepe tuin en onverdroten aan de ijsjes van joris ijs likt.
gloria holt naar hot naar her, helemaal zotgedraaid van al de geschenken en blauwe tong van haar smurfenijs. pablo gaat van arm naar arm, ogen toe, ogen open. af en toe laat hij zich horen voor een portie melk, maar voor de rest charmeert hij de dames van het gezelschap met zijn heerlijke glimlach en zachte ogen. ik zou hem kunnen opeten, mijn pablito. hij is nog altijd zo zacht, zo lief, zo aandoenlijk, zo slim. ik kan mij bijna niet meer voorstellen hoe ik me voelde toen gloria een baby was. ik denk dat pablo iets rustiger is, maar dat is maar een gedacht want gloria was ook geen moeilijke baby. misschien ben ik meer relax met hem? alhoewel ik altijd een redelijke handigheid heb gehad met baby's. waar is de tijd dat ik dagenlang babysitte op hanne. of op tobi? waar is de tijd dat ik drie kleine mannetje als logee had toen ik nog in de pyckestraat woonde? soms besef ik nog altijd niet dat ik nu een gezin heb. een kroostrijk, zeggen ze vanaf twee kinders. ik sta ermee op en ik ga ermee slapen. binnenkort is het tijd om mijn cocon wat te verbreden, maar nu is het prima voor mijn part. sinds deze week is het rustiger dan de afgelopen weken. gloria gaat voltijds naar school. dat wil zeggen dat ik tijdens de schooluren dochterloos ben en mij kan ontfermen over mijn man. ik moet zeggen dat het een niet-onaangename ervaring is. dominique brengt gloria naar school, ik soes nog wat verder met pablo, krant lezen, thee of koffie, iedereen gedoucht, wandeling of koffieklatsch, fietstocht, boek in de fietskar voor het geval pablo slaapt en ik me kan installeren op een bank in het park, gloria afhalen van school, picknicken, spelen in de fontein ... het klinkt te mooi om waar te zijn. ik heb natuurlijk de chance van het seizoen (goeie titel voor een roman, nietwaar? de chance van het seizoen). pablo heeft in zijn jonge leven al meer van de buitenlucht genoten dan gloria in heel haar eerste levensjaar. het is ne plakker, jongeheer piedfort. hij hangt graag in je armen (lees: mijn armen), zoekt dan het allerliefste naar het plekje onder je oksel (lees: mijn oksel) om binnen onafzienbare tijd te snurkelen met zijn mond open. so far so good. het wordt moeilijker wanneer de warme cocon van lijfje lijfje wordt onderbroken en ik pablo in zijn wieg of zijn bed wil leggen. dat is meestal niet naar zijn zin. hij mist de menselijke warmte, die arme stumper. dus we proberen het nogmaals, deze keer met een dekentje rond hem waardoor de menselijke warmteketting van in het begin al een beetje onderbroken is. ik troost me met de gedachte dat ik hem tot 6 maanden niet kan verwennen. maar zo'n baby vraagt om geknuffeld, getroost en gekoesterd te worden. het verschil met een mondige driejarige is groot ('dag papa, ik was net aan het eten. er zijn nog patatjes als je wil'). pablo is hulpeloos en kwetsbaar maar weet al verdomd goed hoe hij zich niet-verbaal helder kan maken. ik hoor aan zijn gehuil wanneer hij honger heeft en wanneer hij lastig is omdat hij niet in slaap geraakt. ben ik aan het overdrijven? ik zie aan zijn gezicht wanneer hij krampen heeft en wanneer hij niet goed ligt. ik sus hem met mijn stem, met mijn lijf, met mijn handen. zo dicht kom ik nooit meer denk ik. ik hoop dat mijn kinderen later hun gevoelens allebei graag fysiek tonen, dat ze graag knuffelen, strelen en koesteren.

21:46 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Koesteren, knuffelen, genieten, ... Je kan het nooit te veel doen!
Want ooit gaan ze hun eigen weg...
Geniet van je gezin, van het zorgen voor...
Ik blijf genieten van je blog en dan denk ik weemoedig terug aan de mooie dagen hier...

Gepost door: karin | 06-09-12

want knuffelen is top!

dat komt helemaal goed met jouw kroostrijk gezin. oefening baart ook kunst, hé cien. beeld je in hoe ge-olied alles gaat lopen bij een derde baby... ;-)
zo nog eentje erbij.
om je te vervolmaken en het af te leren, hihihi!

je doet dat schitterend! het heeft inderdaad altijd in je gezeten en nu kan je jezelf helemaal geven. en dat doe je, met volle overgave. ik had niet anders verwacht. natuurtalent!

kus
mus X

Gepost door: mus | 07-09-12

De commentaren zijn gesloten.