02-10-12

pablo 14 weken en grote zus 37 weken

het gaat hard, die glimlach. 's ochtends vroeg, in het midden van de nacht of als zoetje bij de koffie van 4 uur: pablo lacht zijn tandeloze mond vrank en vrij. de eerdere toevallige reflexen van enkele weken geleden hebben plaatsgemaakt voor eerlijke en brede glimlachen. en dan piept gloria: 'kijk, die lacht.' en dan lachen ze allebei. ik heb de indruk dat ze opnieuw de aandacht voor haar broer heeft ontdekt. enkele weken stond hun bloedband eerder op een laag pitje. hij was er, ja, maar enkel af en toe liet ze echt merken dat ze het fijn vond dat hij er was. nu pablo meer reageert en lacht wanneer gloria gek doet, heeft gloria het meer naar haar zin met hem. ze geeft hem soms een flesje, of we gaan samen in een zwitsal-schuimbad, pablo kiest de dierenvormen waarmee we koekjes maken 'wil je een koe, een eekhoorn of een stekel?' en dan plots: 'die stekel was toen een beetje aan het rusten, hé mama'; over een egel die we ettelijke weken geleden dood hebben zien liggen in een stille gracht in de buurt van oud-turnhout. onwaarschijnlijk hoezeer gloria nog steeds associeert en hoeveel ze onthoudt. ze komt nu ook al tussen wanneer dominique en ik aan het bekvechten, lees: discussiëren zijn. 'rustig maar, jongens', moet dan een einde maken aan ons overenweer gepingpong. gloria weet en onthoudt meer dan we denken of vermoeden. ze huppelt elke ochtend naar haar klas als een fris gewassen hertje, hangt haar jas aan haar 'peer', zegt 'goeiemorgen juf tinne' en kijkt nauwelijks nog om naar haar vader en moeder. de hele dag steekt ze ijverig haar vinger in de lucht wanneer de juf het vraagt, kliedert ze met water en verf om de mooiste kunstwerken te maken, leert ze liedjes, eet ze haar boterhammen en haar appel op, rent ze op de speelplaats met amy, lore, kamil en suleimane. haar nieuwe vriendinnen zijn anne-sophie en romeysa en isabella, drie schone madammekes. met gloria erbij: vier op een rij. grappig dat ze elkaar ook buiten de school beginnen te herkennen en begroeten. dan fietsen we door het park en roept er iemand: 'dag gloria'. blijkt het nada te zijn, of stef maes, de trompet van de klas. de uitbundigheid waarmee er 'gewuifd' wordt, waardoor de armen bijna van de lijfjes vallen, zijn hemeltergend ontroerend.
pablo zit gelukkig nog in een andere fase van zijn leven en neemt genoegen met eten, lichaamswarmte, propere pampers en wat frisse lucht. het borstvoedingsverhaal is spijtig genoeg afgelopen. met zeer veel dubbele gevoelens, maar hij kreeg niet meer genoeg, ik kreeg weinig melk afgekolfd en ik moest constant bijgeven. het ene stemmetje in mijn hoofd zegt: 'hij heeft het 13 weken gekregen'. het andere stemmetje: 'je had het nog 8 weken kunnen geven.' elke keer ik hem een fles geef, kriebelt het. zijn boeren stinken naar artificiële melk en ik mis de brokjes in zijn kakpampers. maar hij tuttert braaf vijf flessen van 180 leeg, is rustiger omdat hij minder honger heeft, groeit als kool en durft al eens te slapen van middernacht tot 6. ik kan 's morgens weer vrijuit kiezen wat ik wil aandoen zonder rekening te houden of er een borst tussen de halsopening kan en - toegegeven - dat glaasje prosecco of fleske bier smaakt. nooit gedacht dat ik nog zou kunnen genieten van alchohol. na bijna 11 maanden drooglegging zag het ernaar uit dat ik alchoholloos door het leven zou stappen. maar niet is minder waar.
mijn aantal weken zwangerschapsrust is aan het dalen. nog acht of negen weken en mijn schone leven is gedaan. ik vind het niet onaangenaam om thuis te zitten, ook al heb ik best wel ambitie om opnieuw aan de slag te gaan. het klinkt cliché, maar mijn dagen vliegen voorbij. wanneer gloria om 8u30 de deur uitgaat, heb ik 7 volle uren om te benutten met mijzelf en mijn zoon. daar komt al een moeder, een vriendin, een tante, een winkel, een markt, een park of een historische binnenstad tussen. ik voel me de koning te rijk met mijn fietskar en sjees -liefst op goeie fietspaden - de stad en buitenwijken door. pablo hangt er lekker in zijn hangmatje en kijkt vrolijk rond. en ik train de spieren die ik al maanden niet meer gebruikt heb. zonder onozel te doen: met pablo erin trap ik 21 kilo voort. wanneer gloria erin zit, wordt het 36 kilo. dan gebeurt het wel eens dat ik dat de volgende ochtend voel. maar fijn, heel fijn. zaterdagnamiddag trekt het open, zonneke komt erdoor, iedereen inladen en nog even naar het nachtegalenpark, spelen, eten, drinken, ravotten. om 19 uur iedereen terug in de kar, om 19u30 twee slapende kinderen op de stoep, gloria nog vuil van het zand van de speeltuin. de mix met de zever die door haar tut op haar wang terechtkomt, maakt van haar een vies menneke.
elke leeftijd heeft zijn charme. ik vraag me nu af wanneer pablo zijn eerste tand zal krijgen en hoe hij eruit zal zien op zijn eerste verjaardag. en ik vraag me af welke oneliner gloria weer tevoorschijn tovert wanneer ik 's morgens haar haren wil kammen.

15:12 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

eindelijk... :-)
ik miste het vervolg van het verhaal.

bedankt dus.

kus X

Gepost door: mus | 04-10-12

eindelijk... :-)
ik miste het vervolg van het verhaal.

bedankt dus.

kus X

Gepost door: mus | 04-10-12

2 kinderen die groeien en 'openbloeien' en een mama die ervan geniet: mooi, krachtig!
en Cien: knap hoor, 13 weken lang je kind op jouw krachten 'gevoed', geniet nog na van die periode, je hebt het maar gedaan hé! En denk niet: het had nog langer kunnen duren, maar denk: het had veel sneller gedaan kunnen zijn! Chapeau voor jezelf!
En geniet van je volgende weken verlof.
X

Gepost door: karin | 04-10-12

De commentaren zijn gesloten.