09-11-12

gloria 39 maanden, pablo bijna 5.

school blijft gloria's absolute topbezigheid. nog altijd staat ze om 8 uur 's morgens klaar om te vertrekken naar haar geliefde vlinderboom in het boelaerpark. nog altijd hangt ze met veel vertoon haar jasje aan haar peer en rent ze haar paardenklas binnen. nog altijd zit ze 's avonds moe maar voldaan te wachten aan haar tafeltje tot ik haar afhaal. dan zegt juf tinne: 'gloria mag komen', schuift ze haar stoel naar achter, staat recht, schuift haar stoel opnieuw onder de tafel (dat moet van juf tinne) en huppelt ze naar de deur waar ik haar opwacht. de kans is groot dat ze van enthousiasme over haar eigen voeten struikelt en met een plof voor mijn voeten belandt. dan wil ze natuurlijk nog even spelen op de speelplaats met de andere kindjes die ook om half vier worden afgehaald. dan deelt ze een koek of een mandarijn met stef maes, illa of helena. dan glijdt ze nog een paar keer naar beneden. tot de poort sluit. en iedereen onherroepelijk op straat gezet wordt. ware het niet dat er geen straten zijn in het boelaerpark, enkel lanen met bomen en grasjes en bladeren, struiken en bloemen. afhankelijk van het weer blijven we wat lummelen rond de grote lindeboom, steppen we naar de speeltuin voor een paar tochtjes met de kabelbaan of fietsen we meteen door naar de kinderboerderij in het rivierenhof of naar de dierentuin. want we hebben tijd, veel tijd. we moeten niet stressen om op tijd in de winkel te zijn. we moeten niet hollen om pablo in de crèche af te halen. nee, we zijn gewoon samen. en we hebben tijd. wat een toverwoord. is het pedagogische studiedag? geen probleem. heeft gloria een oorontsteking en moet ze een paar dagen thuis blijven? ook geen probleem. binnen enkele weken zullen we ons lichtelijk anders moeten organiseren. ik ben nu al een wintervoorraad eten aan het fabriceren voor de diepvrieskist-in-nood.
's avonds thuis wordt het hele klasgebeuren nog eens nagespeeld. dan zet gloria zich op haar stoel met een boekje in haar hand en schrijft ze alle namen van de kindjes van haar klas: iori, suleiman, ella, illa, helena, hamza, romeysa (die we altijd radijsje noemen), batraz, stan, arno, rania .... dat doet ze met een sérieux en een overgave waardoor het lijkt alsof ze echt schrijft. ook al zijn het nog maar hoekige streepjes en bolletjes. ondertussen is pablo al een gewillig slachtoffer geworden voor haar klasactiviteiten. hij luistert erg goed wanneer zijn zus het 'kindje van de dag' tovert en lacht breeduit wanneer ze haar kaka en pipi-lied zingt. joedeloedeloe wij gaan pipi doen. en dan marcheert ze als een trein door de woonkamer. omdat dat de eerste klasactiviteit is 's morgens: met zijn allen op de pot. 26 klein mannen op een mini-wc. 26 onderbroeken, 26 pipi's, 26 kaka's, 26 velletjes wc-papier en 26 keer wc-verhalen. 'ik had tegen juf tinne gezegd dat mijn kaka niet wilde komen. hij was er bijna maar toch nog niet helemaal' of: 'romeysa was wc-papier vergeten en dan had ze kaka aan haar poep'. ik ben er zeker van dat juf tinne heel blij wordt van dat soort verhalen. drie keer per dag is er zo'n wc-stop. als de kinders tussendoor moeten plassen, dan mogen ze alleen vertrekken op voorwaarde dat ze een plasketting aandoen (een ketting met een icoontje van een wc op) en een plasvriendje meepakken die dan de wacht houdt bij de wc en de juf gaat halen als de grote boodschap is gedeponeerd in de kleine pot omwille van het properwrijven van de poep. chapeau hoor, wat juf tinne allemaal met haar koters uitsteekt. gisteren hingen er grote schilderijen voor het raam. iedereen mocht zichzelf tekenen. grappig hoe je uit die tekening - volgens mij - toch een heel pak van het karakter van een kind haalt. anne-sophie had een heel kleine tekening in de hoek van het grote blad gemaakt waar je duidelijk een gezicht en een lijf je in zag. stan had de volledige pagina vol lijnen, cirkels en hoeken gezet, geen enkele referentie naar het menselijke lichaam. gloria's tekening was groot, maar in verhouding met het blad en je zag heel duidelijk ogen, grote mond en armen en benen. groot dus, die grote mond heeft ze al. soms zijn we echt al aan het discussiëren. dat belooft voor later. ik wil dat liever niet doen, maar met momenten wil ze niet eten, niet luisteren en laat ze zich niet aankleden. ik zou dan rustiger moeten blijven, maar mijn geduld heeft ook zijn grenzen. en dan komt er ruzie, kleine ruzies over het feit dat ze in haar olifantenpantoffels naar school wil en dat dat niet kan, of dat ze haar pyjama wil aanhouden, of dat ze op haar nuchtere maag een slagroomtaartje wil eten ('maar dat is toch niet zo erg, mama.'), of dat ze per se op het fietsstoeltje wil zitten terwijl de fietskar aanhangt waar pablo in zit, of dat ze haar schaar kwijt is ('mama, waar is mijn schaar?' 'dat weet ik niet, liefje' 'jij moet weten waar mijn schaar is,mama'. vermoeiend soms. maar ik ben zelf ook niet van de gemakkelijkste, dus ik mag niet te veel zeuren. ik vrees dat gloria een groot deel van mijn temperament heeft meegekregen. blij dat de aanpassingsperiode naar het winteruur alvast achter de rug is. drie avonden is ze om 17u30 in de zetel in slaap gevallen en was ze om 5u30 wakker. en met geen stokken meer in haar bed te houden. 't is te zeggen: haar bed ... de helft van de tijd kruipt ze 's nachts uit haar eigen bed om bij ons te komen liggen. 't is te zeggen: ons ..... de helft van de tijd kan dominique dan niet meer slapen van gloria's gewoel en mijn gesnurk dat hij andere slaapoorden opzoekt ...
pablo - we zouden hem bijna vergeten - is de meest lieve baby die er bestaat. hij neemt steevast je vinger of e hand vast als je hem streelt of eten geeft, alsof hij wil zeggen: laat me niet alleen. doet bijna nooit moeilijk, eet vlot pastinaak, wortel, broccoli, boterraapjes, knolselder en patatten, slaapt vlot door van middernacht tot de zevenen en vindt alles wat zijn zus doet, geweldig. zou zijn gedrag nu de voorbode zijn van zijn latere karakter? ik ben zo benieuwd hoe hij gaat evolueren. bij gloria is dat al min of meer duidelijk. bij pablo nog niet. het is heerlijk om opnieuw een baby in te zepen, te masseren, te knuffelen, te koesteren, dicht bij mij te houden. maar het is ook heerlijk om met gloria achterop de fiets (nu wel in het fietsstoeltje want de kar bleef thuis) naar een optreden van kapitein winokio te gaan en te zien hoe ze zich uitleeft op de tonen van de muziek. om je door haar te laten schminken ('wat wil je zijn, mama? een beer? dat is goed. als je gedroogd bent, mag je gaan spelen.), om met haar te koken en te bakken, om deelgenoot te zijn van haar enthousiasme ('joepie!een mandarijn').

13:43 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

joepiejee! een nieuwe post op de blog!

het blijven prachtige verhalen
en bij elk verhaal wordt steevast een traantje weggepinkt ;-)
't moest maar zo schoon niet zijn.

merci!

XXX

Gepost door: mus | 11-11-12

geniet nog even van de 'quality time' met je gezin...
Gloria en Pablo, ze lijken zo fel op mijn kids 17 jaar geleden! Typisch voor een meisje dat de oudste is en voor een jongen met een felle zus? Ik weet het niet, maar het wordt zeker een avontuur!

Gepost door: karin | 11-11-12

De commentaren zijn gesloten.