09-12-12

back to work - 3 december 2012

en dan is het 3 december 2012. en dan is het bijna 6 maanden geleden dat ik pablo uit mijn lijfje perste. en dan is het tijd voor ochtend- en avondstress. en dan is het tijd voor tranen en tonnen hersenspinsels. en dan is het tijd om afscheid te nemen van een unieke periode. ik moet blij zijn om wat er is geweest. ik ben ook blij. ik denk heel graag terug aan het-kleine-hummeltje-pablo-dat-als-een-minuscuul-diertje-op-de-wereld-kwam. ik ben enorm blij dat hij al die tijd zo rustig en kontent is geweest. ik ben fier dat ik borstvoeding hebben kunnen geven. ik denk graag aan zijn grote zus die hem met gepaste égards heeft verwelkomd. ik droom nog wel eens over onze weken in zeeland met pablo in de draagdoek - zijn eerste strandvakantie. zijn eerste buitenland. ik mijmer over het verschil tussen één en twee kinderen. één is soms makkelijk, soms moeilijk. twee is soms makkelijker en soms moeilijker. als alles gesmeerd loopt met twee kinderen, zijn we extra fier op onszelf. soms gaat het zo goed dat je het bijna niet gelooft: gloria slaapt binnen de vijf minuten, pablo valt een kwartier later ook in slaap, hele avond rust. gloria is flink aan het puzzelen, pablo vindt het geweldig amusant, fijne huiselijke warmte. en dan keert het en loopt alles mis. terwijl dat eigenlijk niet zo erg is. het is vooral wat ik ervan maak.
pablo's eerste crèchedag is geen succes. 's morgens vroeg breng ik hem in de draagdoek met de fiets aan de hand naar 'de moustache', zijn toevluchtsoord voor de volgende maandagen, dinsdagen en donderdagen. het sneeuwt. pablo wordt nat, maar hij reclameert niet. wanneer ik hem aan pamela geef, protesteert hij nog steeds niet. maar eens ik uit de deur ben, geraakt hij niet uit zijn huilmodus. en dat de hele dag lang. rond de middag informeer ik even naar zijn toestand. wanneer ik hoor dat hij zich niet zo lekker voel, begin ik natuurlijk ook te blèren. er komen onzinnige dingen zoals 'hij heeft nog nooit zoveel gehuild', 'ik wil nooit meer gaan werken' en 'hij moet nooit meer naar de crèche' uit mijn mond. 's avonds lijkt hij nog wat verdoofd maar hij valt rustig in slaap en lijkt niet over zijn toeren. de dag erna gaat het pakken beter. hij slaapt, eet en lacht en speelt zelfs. flinke jongen. wat hou ik toch van mannen die zich makkelijk aanpassen. gloria daarentegen is haar eigen zelve niet. ze zeurt van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. niets is goed, niet is goed genoeg, ze luistert niet, ze vraagt enorm veel aandacht, ze hoort niet wat we zeggen. ik zit bijna met mijn handen in mijn haar. alles valt of staat met haar gedrag. is gloria rustig, dan zijn wij dat ook. is gloria baldadig, dan zijn wij dat ook. de kunst is om niet mee te gaan in haar onrust, maar dat vind ik persoonlijk heel erg moeilijk. ik zou zo graag willen dat ze haar eten met smaak opeet. ik zou zo graag willen dat we terug samen kunnen spelen in de letterlijke zin van het woord. maar tegenwoordig is alles een strijd. een vermoeiende strijd. een late uitloper van het effect van pablo's geboorte? of voelt ze mijn stress? ik moet mij in elk geval vermannen, ik moet rustiger en flinker zijn. miljoenen, miljarden vrouwen combineren een gezin met een job zonder al te veel problemen. het vraagt wat organisatie (maar laat dat nu net mijn tweede naam zijn) en flexibiliteit. het praktische van heel het verhaal lukt wel, het gaat hem mij vooral om het emotionele. ik moet toegeven dat ik het toch best fijn vond om gloria elke dag om 15u30 af te halen en samen met haar te koken. langs de andere kant is de huisvrouwmodus nu ook weer niet mijn favoriete modus. althans niet alle aspecten van dat pakket. ik kook, knutsel en naai graag. maar daar houdt het ook op. wassen, plassen en kuisen ... nee, liever niet.
tijd brengt raad. ik hoop dat ik er binnenkort in slaag om te genieten van de (schaarse) weekmomenten samen, ook al situeren die zich tussen het spitsuur 's morgens en het spitsuur 's avonds. ik hoop dat ik de energie heb om met mijn kinderen het bos in te trekken, bladeren te zoeken en te drogen en achteraf te beschilderen. ik hoop dat ik vers kan blijven koken, ook al is het niet elke avond dôme sur mer. ik hoop dat ik een goed evenwicht vind tussen al mijn verschillende rollen. laat ik maar beginnen met mijn lat iets lager te leggen. dat zou al een pak oplossen.

20:34 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Het komt wel goed, geef jezelf de tijd om de juiste organisatie te zoeken van de combi job-gezin. En jouw super sensitieve Gloria voelt jouw emoties zo hard aan!
Dus: adem diep in en uit bij de dingen die je doet, en weet: het komt allemaal goed! X

Gepost door: karin van den broeck | 09-12-12

Iets minder willen en moeten Cientje en alles komt op z'n plooi. Laat de tijd even z'n werk doen en staar je niet blind op wat niet goed gaat er gaat immers zoveel goed bij jullie. De lat iets minder ook en van een snelsnel maaltijd zijn ze hier nog niet gestorven :-) erger nog dan wordt er het best gegeten, dikke, dikke kus Linda

Gepost door: Linda | 10-12-12

gij doet dat gewoon schitterend!
even tussendoor nog wat bloggen
en nog wat rokjes en vestjes naaien.
(dat van pablo met de vlaggetjes op de foto,
van jouw hand?)

laat die lat maar liggen.
als je er niet over geraakt
dan doe je de limbo er onderdoor!

blijf je eigen creatieve zelve
en geniet vooral
van alles!
in al je gedaanten.

ge zijt goed bezig
en alles komt goed!

toettoet XX

Gepost door: mus | 10-12-12

Zo herkenbaar voor zoveel mama's...de ene dag gaat alles als vanzelf en de andere dag wil je in tranen uitbarsten...probeer inderdaad tussen al die honderde dingen die op je af komen ook nog een beetje te genieten xxx

Gepost door: heidi | 11-12-12

De commentaren zijn gesloten.