26-02-13

februari 2013

humor lost heel veel op. wanneer ik niet meega in een gloriabui is er vaak eigenlijk niets aan de hand. wanneer ik haar kietel terwijl ik haar aankleed, wanneer ik een grapje vertel over het eten op haar bord, wanneer ik overdreven gesticuleer, wanneer ik vals zing. dan draait gloria ook meteen van 'gezindheid'. dan wordt ze plots vrolijk en als ze vrolijk is, is ze zo grappig. dan gebruikt ze veel te volwassen woorden ('eigenlijk vind ik dat wel een mooie vest', 'misschien moeten we even naar het park gaan', 'is het nog altijd van die groene soep?''ik denk dat ik wel een croqueje lust', 'je moet mij niet vastnemen aan mijn borsten' of 'zullen we een smoothie maken') en entertaint ze een hele living. ze roept haar kinderen tot de orde en verpleegt een hele zetel vol zieke knuffels. en pablo kijkt ernaar en vindt het geweldig, zijn grote zus. terwijl die grote zus ook best nog klein is. wanneer ze met haar tut en mond vol zever en bloedrode wangen van de koude of de inspanning half lam in de zetel in slaap valt. wanneer je haar in bed legt en ze met een flinterdunne stem vraagt: 'blijf je voor altijd bij mij?' alles draait om het juiste evenwicht. maar de weekdagen zijn zo kort. om 7 uur gaat gloria naar boven. pablo slaapt een half uur later. rust dus voor ons wanneer er geen tanden doorkomen of windpokken woekeren. en dan kan ik naaien. helemaal verslaafd en verslingerd ben ik aan mijn bevallingskado, dat ik aan dominique (met zachte hand) had gesuggereerd indien ik zonder epidurale verdoving zou bevallen. zo gezegd, zo gedaan. en sinds een paar maanden staat er een mooie husqvarna op mijn tafel. heerlijk ding. dominique heeft nog nooit zoveel rust gehad 's avonds. ah nee. ik zeg niks, ik moet mij concentreren op mijn steken. en het fijnste van al is dat ik best wel mooie dingen maak - al zeg ik het zelf. niks geen trauma's dat ik mijn kinderen aandoe door hen zelfgemaakte kleding voor te schotelen. nee hoor. ik wik en weeg en combineer zodat je op geen enkele manier ziet dat ik daar uren aan heb genaaid en gezwoegd. nu vindt gloria dat nog fijn: 'mijn mama heeft die rok gemaakt.' afwachten wat ze daar binnen een paar jaar over zal zeggen.
februari was de ziekenboegmaand: eerst kreeg pablo rsv, gelukkig niet in de al te erge variant. hij mocht het gewoon uitzieken zonder dat hij er al te ziek van was. maar wat een piepende ademhaling. je voelde zijn borstkas extra werken om alles rond te krijgen. in de krokusvakantie kreeg gloria de windpokken (de eerste keer na haar ziekenhuisopname dat ze een echte kinderziekte had), nu heeft pablo de windpokken met buikgriep als bijwerking en zit gloria met een buikgriep. ik kan niet meer bijhouden hoeveel keer ik pablo de afgelopen dagen van kop tot teen in een andere outfit heb gestoken. pablo is een dikke 8 maanden. hij zit redelijk stabiel, hij probeert te kruipen maar heeft de echte stap nog niet gezet. hij wiggelt wat met zijn poepje en rolt van voor naar achter. de zever loopt dan uit zijn mond bij zoveel inspanning en zijn twee onderste tanden blinken in het licht van de dag of van de nacht. gloria heeft haar eerste tand doorgekregen op haar 6 maanden. 2 maanden vroeger dus dan pablo. maar met dat vergelijk gaan we niet beginnen. broer en zus, nu al voor altijd. het blijft mooi om te zien hoe gloria voor hem zorgt. dat doet ze zeer toegewijd. en blijkbaar vertelt ze vaak aan haar juf wat pablo allemaal al kan. 'pablo kan al praten', zegt ze dan. de waarheid ligt ergens in het midden. pablo oefent zijn stembanden en slaagt er al aardig in om mmmmmmmmmmmamamam of papapapapapapapaappapappapapa te brabbelen. het blijft ontroerend, die eerste woorden. ook bij een tweede kind. de eerste klappen in de handjes blijven ook ontroerend, ook van het tweede kind. pablo zit stilletjes aan in zijn onderzoeksfase. hij kan zich alvast een tijdje bezig houden op zijn speelmat met het onderzoeken van zijn blokjes: alle blokjes uit de doos, alle blokjes terug in de doos, één blokje in de mond, ééntje in de hand. pablo zijn handen zijn gauw gevuld. het is dan ook een kinderhand.

22:30 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

!!!

XX

Gepost door: mus | 27-02-13

!!!

XX

Gepost door: mus | 27-02-13

Humor, zo'n fijne aanpak, maar het vraagt de nodige energie hé!
hopelijk snel lente zodat al die virusjes het huis uit kunnen!

Gepost door: karin van den broeck | 02-03-13

De commentaren zijn gesloten.