13-04-13

april 2013

het zijn zware weken geweest. vooral pablo sukkelde toch echt wel met zijn rsv, een hardnekkige hoest, bronchitis en geïnfecteerde ogen. dat is op zich allemaal niet zo erg. maar als die dingen ervoor zorgen dat je nachten worden gehalveerd, is er wel iets aan de hand. en natuurlijk is dat eigen aan kleine kinderen. maar ik blijf het toch moeilijk gewoon worden. ik voel me erg moe de laatste weken; echt hoog tijd dat de wind en de koude definitief naar andere oorden verbannen worden. gloria heeft al maanden dezelfde muts op, pablo gaat precies slapen met zijn rode jas. handschoenen zijn altijd te klein of te groot, niet waterdicht genoeg of niet waterdicht (tout court). gloria's handen en pablo's wangen beginnen langzamerhand helemaal te verschralen. en mijn weerstand al helemaal.
maar alles wordt altijd beter. gloria is een eigenwijs meissie. spijtig genoeg kan ik daar niet teveel commentaar op hebben, want ik ben zelf nogal eigenwijs van aard. maar ze weet werkelijk alles beter of luistert gewoon niet.
'mama, maak jij een hartje van mijn puree?' (moeder doet dit - alles om het kind te laten eten ...)
'is dat een hartje? dat lijkt eerder op een maan'.
'als je je bord omdraait, lijkt het ook op een maan, ja'.
'maar ik had een hartje gevraagd' ....

'mama, mag ik nog eens van jouw lippenstift want mijn lippen zijn een beetje droog.'

(tijdens het eten) 'ai, ik voel een kaka komen. oei, die zit bijna in mijn broekje.' ' mama, kom je eens kijken naar mijn kaka, het is een hele dikke, dat is precies een dikke curryworst met ketchupkaka' (potje staat om een aantal vage redenen nog steeds in de living, op één meter van de eettafel'.)

pablo heeft het soms wat moeilijk met het geweld van zijn zus, maar is vooral blij wanneer ze haar showkes opvoert. dan schatert hij van het lachen. maar echt schateren. dat is het allermooiste wat er bestaat. een baby van bijna 10 maanden die in zijn lach blijft omdat zijn zus met haar blote poep op een bijzettafel zot aan het doen is. pablo heeft de tussendoortjes ontdekt. naast zijn ochtend- en avondfles, zijn patatten 's middags en zijn fruit in de late namiddag, verorbert hij ook graag boterhammen, sandwiches, rijstkoeken, betterfoods, korsten van pizza's en naan. papjes moeten niet meer volledig tot moes gemalen worden: hij gebruikt zijn drie onderste tanden graag om zijn voedsel fijn te malen. als hij zo doorgaat, wordt hij een echte lekkerbek (of fijnproever - het is maar hoe je het bekijkt). hij eet in elk geval supergraag en altijd met veel smaak. als hij eten ziet passeren, verschijnt de grootste glimlach op zijn gezicht. hopelijk steekt hij op dat vlak zijn zus voorbij en kan hij binnenkort wel genieten van mijn kooksels. gloria is van het type dat op voorhand al zegt dat ze het niet lust.  'oei, dat vind ik vies, mama'. 'maar gloria, je hebt nog niet geproefd' 'seg, dat weet ik hoor, maar ik weet dat het vies is, seeeeg.'

en ondertussen doet pablo de zoveelste poging om te kruipen. hij beweegt zich nu nog vooral voort als een paracommando met zijn buik op de grond, maar het gaat niet meer lang duren vooraleer hij elegant zijn knieën trotseert. hij kan zich al wat langer concentreren wanneer we een boekje voorlezen. vooral mooi is wanneer gloria een boekje voorleest. dat zijn meestal turboboeken, binnen de minuut uit, maar het is de attentie die telt. 'ik zal die wel een boekje voorlezen. ik weet wel hoe dat moet.'

twee kinderen is toch wel handen vol. ik hou van de beweging die dat met zich mee brengt, maar dat allemaal combineren met een veeleisende job vind ik niet evident. als één van de twee er niet is, voel je dat meteen. als gloria ergens logeert dan is de avondspits stukken makkelijker omdat pablo nog niet in de fase zit dat hij honderd excuses aandraagt om niet te moeten gaan slapen ('ik heb precies een pijntje aan mijn teen. ik heb een droge keel. mijn buik doet pijn. ik moet nog een tekening maken voor juf tinne. ik proef de honing niet in mijn tasje melk....). terwijl dat het 's ochtends dan weer makkelijker is omdat pablo nog veel meer zorgen nodig heeft dan gloria. als pablo een middagdut doet en gloria is er niet, heb ik een vol uur rust in mijn huis en hoofd. is gloria er wel, dan raast alles maar door. maar over het algemeen zijn ze elkaar waard en is hun energie aan elkaar gewaagd. over de crisismomenten praten we niet natuurlijk. crisis, hier? nee, natuurlijk niet. alles loopt hier altijd op rolletjes. bweik.

22:32 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

da's zoals hier, hier loopt ook altijd alles op rolletjes. ook bweik. ;-)

Gepost door: ariane | 13-04-13

gelukkig loopt alles op rolletjes ;), maakte me al wat zorgen.
En zon hebben we allemaal nodig: ouders om energie op te laden, kinderen om hun energie kwijt te raken en buiten kunnen spelen. We duimen dus allemaal voor ZON, buiten èn binnen! x

Gepost door: karin van den broeck | 15-04-13

De commentaren zijn gesloten.