11-05-13

daar is de lente (mei 2013)

onze koer is helemaal opnieuw aangeplant met verse viooltjes, brem, lavendel, margrieten, ranonkels, radijzen, doperwtjes en suzannes-met-de-mooie-ogen. een echte moestuin zal het nooit worden - daarvoor gaan we naar de volkstuin van opa slak -, een echte tuin zal het ook nooit worden, maar je hoort mij niet klagen. het is er gezellig, warm en stil (buiten de momenten gerekend dat onze nepalese buurmeisjes op hun koer hun huiswerk opdreunen: de groothandelaar verkoopt zijn goederen aan de kleinhandelaar waarbij de 'laar' van groot- en kleinhandelaar van een uiterst antwerpse klank wordt voorzien). natuurlijk wilden we een grote tuin met klimbomen, een boomhut en een paar kakelverse kippen, maar het lot heeft het anders beslist. we moeten het doen met een stadskoer van vier op vijf. maar die extra openluchtruimte zorgt in de zomer wel degelijk voor een groot verschil. ik zou alles buiten doen als het mogelijk zou zijn: koken, eten, lezen ... dat maakt me zo ongelooflijk rustig en kontent. misschien toch nog eens nadenken over die grote tuin.
gloria vindt het vooral fijn om die bloemenpracht water te geven en te kijken wanneer haar eigen zaadjes dan eindelijk uitkomen. ze houdt er ook van om de stenen van de koer te poetsen, om alle kussens van binnen naar buiten te versleuren en dan poppenkast te spelen voor een denkbeeldige volle zaal. pablo verkiest potgrond. hij smikkelt ervan alsof het een delicatesse is. ondertussen kruipt hij alsof hij nooit iets anders gedaan heeft, draait hij gezwind op zijn poepke en trekt hij zich overal aan op. hij is superbehendig en snel. hij staat goed op zijn beentjes wanneer je hem vasthoudt aan zijn handen en hij trapt tegen elke bal die hij tegenkomt, lees: die zijn pad kruist. hij is onvermoeibaar. dat is hij ook 's ochtends wanneer hij om 5u20 beslist dat het tijd is om aan zijn dag te beginnen. lichaamscontact in het grote bed helpt dan niet meer, hij moet en zal zijn benen strekken in de living. een paar van dat soort vroege ochtenden maakten me stikkapot, gelukkig heeft hij zijn klok een beetje verzet en slaapt hij de laatste week gemiddeld tot een uur of zes. nog altijd onmogelijk vroeg, maar aanvaardbaar. de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik pablo na zijn ochtendfles wat laat spelen met zijn blokken en het al eens gebeurt dat ik opnieuw in slaap val op de zetel. het kind merkt dat hoegenaamd niet op, want hij geeft geen kik. tot hij met zijn vingers in de 'paula pudding' van gloria van de avond ervoor zit. heel zijn pyjama, gezicht en handen vol met bruingele gelei maar een glimlach van jewelte. aan eten zal pablo nooit gebrek hebben. hij eet als een uitgehongerd veulen. elke dag opnieuw. alsof hij weken en dagen geen eten heeft gekregen. als hij eten ziet, begint hij te klapwieken met zijn armen, net een vogeltje. pablo eet 's avonds gewoon mee van de tafel. eten wij spaghett? Dan hij ook. eten wij vis met puree? Dan hij ook. en gloria vindt het geweldig om haar broer nu eindelijk te kunnen voederen met het eten uit haar bord. soms denk ik dat het een truuk is om het zelf niet te moeten opeten. 'wil je nog een patatje, pablo?' en de arme jongen krijgt geen tijd om ook maar iets van geluid uit te stoten dat er mogelijk op zou kunnen wijzen dat hij genoeg heeft, gloria propt de aardappel gewoon in zijn mond. pablo doet echt zijn best om zich verstaanbaar te maken. zijn geluiden zijn nu meer divers en anders in volume gezien de noodzaak van zijn boodschap. hij is helemaal gek van vogels. soms kijkt hij minutenlang vanuit zijn stoel door het raam naar de dikke duif, een buurtduif die onze koer dagelijks een bezoekje brengt, lees: dagelijks onderschijt. mij lijkt dat pablo best wel fijnzinnig is, maar dat is iets dat ik mezelf waarschijnlijk gewoon wijsmaak. hij kijkt in elk geval pienter uit zijn oogjes en is prima mee met zijn tijd. nog een dikke maand en hij wordt één. gloria vraagt nu al naar een kadootje voor haar op zijn verjaardag omdat 'ze zo'n goeie zus is'. gloria nodigt ook constant vriendinnen uit die op woensdagmiddag na school blijven spelen en aan iedereen zegt ze dat ze mogen blijven logeren. ze deelt graag uit. ze kan nog altijd niet zonder haar tut. ze fietst goed met haar grote fiets (met zijwieltjes welteverstaan). volgens mij heeft ze krachtige benen, want haar fiets heeft grote wielen dus ze moet extra hard duwen om vooruit te geraken. afgelopen week was het fietsdag op school. er werd een prijs uitgereikt voor de mooist versierde fiets. we hadden echt ons best gedaan: lange vlag met ballonnen, overal hartjes in foam, zeker zes bellenblaaspotjes erop gemonteerd, bloemen, slingers ... gloria fietste de hele weg van thuis naar school alsof ze een absoluut belangrijke prinses was. dat kinderlijk enthousiasme blijft van een onwaarschijnlijke schoonheid en oprechtheid. daar moet ik af en toe eens meer aan denken wanneer het minder botert tussen gloria en mij.

20:31 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

hé hé, ik heb jouw blog weer 'verslonden' ;)! En ik val waarschijnlijk in herhaling als ik zeg dat het zoooo herkenbaar is! Ik ben nu al benieuwd om je blog te lezen binnen 10 jaar (hoop dat je het zo lang volhoudt met je blog ;) )en dan weer te kunnen zeggen: 'zo herkenbaar' ! Soms is het bijna bangelijk, het lijkt wel alsof ik het verhaal van mijn 2 kinderen lees ...
Gloria = Charlotte; Pablo = Pieter. Grappig !
Dan kan ik je nu al voorspellen: je gaat een zalige tijd tegemoet met deze 2 schatten van kinderen! Geniet van deze periode, later ga je zeggen: 'hoe heerlijk was dat: Gloria die Pablo eten gaf en Pablo die genoot van de duif ...
En later ... dat zie je dan wel! X

Gepost door: karin van den broeck | 11-05-13

De commentaren zijn gesloten.