10-06-13

bijna een jaar verder

een jaar geleden liep ik hoogzwanger rond. een jaar geleden was ik net gestopt met werken en genoot ik nu van een welverdiende week rust: gloria op school, ik ijverig in de weer met stof, wol, honing, geboortekaartjes, adressen en stickers. ik voelde me prima. tot ik die donderdagavond laat in de kelder mijn teen stootte aan een opengemaakt blik ik-weet-niet-wat en het niet stopte met bloeden. ik probeerde alles om het bloeden te stelpen, maar het lukte niet. de wijzers van de klok wezen ondertussen al 01:31 aan. ik ben dan maar in bed gekropen met een ingenieuze windelconstructie rond mijn teen en daarrond een plastieken zak - om te voorkomen dat het bloed door de matras zou druppelen. de dag erna deed ik een serieuze totter aan de voordeur van mijn ouders. 36 uur later is pablo geboren.
volgende week schrijf ik mijn brief aan mijn jarige zoon. na drie brieven aan mijn jarige dochter is het daar hoog tijd voor. maar dat is volgende week. nu genieten we nog na van de fijne afgelopen dagen. die zon, mensen, die zon! onwaarschijnlijk wat het doet om buiten te kunnen zijn, om de geur van gras te ruiken, om te kunnen zwemmen in fonteinen, om te kunnen dansen op blote voeten. dat gloria niet verlegen zit om haar kleren uit te schieten wegens te warm wisten we al. maar ondertussen hebben we er ook een andere avonturier bij. pablo houdt zich uren bezig om elke grasspriet te inspecteren. hij gooit zijn bal zelf weg en kruipt er dan achteraan. hij zit graag op de wipkip en glijdt graag - al dan niet met zijn zus - van de glijbaan. sinds gisteren is daar ook de schommel bijgekomen. hardop schaterlachen blijft zijn handelsmerk, samen met de vogeltjesdansbeweging wanneer hij erg opgewonden of blij is. hoe harder de vogeltjesdans, hoe opgewondener of blijer. je zou het zelf eens moeten zien, op slag vrolijk word je ervan. ik vind dat ze nog altijd goed erg lief voor elkaar zijn, broer en zus. pablo pakt wel constant gloria's tutten af, maar daar heeft hij gelijk in vind ik: ze is veel te groot voor een tut. gloria zeult met hem de kamer rond, neemt hem vast onder zijn armen en verzet hem waar ze vindt dat hij moet zitten. ze leert hem fietsen met linda, een loopfietsje in de vorm van een lieveheersbeestje, en is nog steeds bezorgd wanneer hij huilt en ze denkt dat hij honger heeft: 'ik denk dat hij honger heeft. mama, hij heeft wel honger hé', zegt ze dan, maar met zo'n sérieux en zo'n ernstige frons dat ik mezelf bijna ga verwijten dat ik hem niet goed verzorg. terwijl pablo er net geweldig uitziet, met zijn net iets te dik hoofdje en zijn krullen in zijn nek. het is net een aapje en wij zijn de klimboom. geen second zit of ligt hij stil. ook 's nachts niet. hopelijk is dat na een tand of drie weeral achter de rug.

16:35 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

bijna 365 dagen van zoonliefde, dat verdient een feestje, voor hem, maar ook voor jou!
je doet dat schitterend, cien!

me de jaren van polutie en het sint-michielsakkoord indachtig, is dit pas een taak die grote onderscheiding verdient!!
al wil ik je er toch even op wijzen dat het alweer is...
ik hoor het nog zo door de troosteloze gangen van sint-agnes schallen: "minnebach, alweer! het is alweer niet weeral...!", dixit dierckx - economiegoeroe en taalpurist.

time flies, when we're having fun.
enjoy it to the fullest, missie!

XX

Gepost door: mus | 10-06-13

De energie van de liefde voor jouw kids, van de zon, van de lente straalt vanuit jouw blog naar mij toe!
heerlijk!
Geef Pablo maar een dikke verjaardagsknuffel van mij en die zorgende dochter van jou ineens ook
Zoveel liefde en warmte binnen jullie gezin, da kan alleen maar goed komen!
Geniet van de zomer en jouw 2 geweldige kids! x

Gepost door: karin van den broeck | 11-06-13

De commentaren zijn gesloten.