05-10-13

aan het begin van de herfst ...

dat pablo op zijn 15 maanden last heeft gehad van zijn 'sprongetje', zullen wij (en ook onze buren) geweten hebben. het anders zo vrolijke kind veranderde plots in een huilbaby met hysterische neigingen. Overdag viel het nog relatief mee - ook al wist hij vaak met zichzelf geen blijf en begon hij zonder één enkele aanleiding te krijsen voor niks-, het harde labeur situeerde zich vooral tussen middernacht en zes uur des ochtends. plots werd hij wakker en was hij ontroostbaar. niets hielp: geen gewieg, geen gesus, geen gewandel, geen ge-eet, geen ge-drink. hij bleef hysterisch. hele nachten lang zo onrustig als de pest en met geen stokken opnieuw in dromenland te krijgen. situaties als volgt: pablo begint iets na middernacht te rampetampen, dominique uit bed, probeert hem te sussen, gloria wakker, komt bij ons in bed liggen, dominique met pablo naar de living, probeert hem daar opnieuw in slaap te krijgen, lukt bijna maar net niet, terug naar boven, ik neem over, gloria nog steeds in ons bed. ik probeer pablo te sussen in gloria's bed. lijkt te lukken, maar dan net niet. weer verandering van de wacht. vader loopt rond met hem. ik leg gloria opnieuw in haar eigen bed. en dan valt hij met een beetje chance in slaap tegen de kloeke borst van pappie (zo'n twee uur later) ... in het grote bed natuurlijk. daar gaat al die pedagogie. slapen, wil ik. en of daar nu ne kleine tussenligt of niet kan mij niet schelen ... dat is ook weer niet waar. ik verkies natuurlijk dat iedereen vlotjes in zijn of haar eigen bed de nacht doorbrengt, maar door de afgelopen zware weken zijn mijn principes wat afgezwakt. en dan 's ochtends weer vlotjes de dag beginnen. tja, gelukkig zijn dit soort situaties eerder uitzonderlijk. ondertussen is de storm gaan liggen, heeft pablo vier mooie kiezen bij en stapt hij als geen ander. in het begin van de week leek hij  nog wat op een zat patatje, maar vijf dagen later is daar niets meer van te merken en stapt hij alsof hij nooit iets anders gedaan heeft. eigen kind schoon kind, maar pablito is echt wel zeer aandoenlijk met zijn verse schoenen en lichte o-beentjes. je voelt dat hij kontent is in zijn nieuwe universum. het lijkt alsof een verhoging van het kunnen ook recht evenredig is met een verhoging van het zelfvertrouwen. pablo klimt op zijn triptrapstoel en bengelt bovenaan met één been in de zitbeugel. hij gebruikt zijn stoel om op tafel te klimmen en zijn tutje te pakken. hij scheurt behangpapier af in de crèche, hij zit met zijn handen in het bord van andere kinderen, hij doet de vuilbak open en maakt een vrolijke optocht met alle afval dat hij vindt. hij vindt zichzelf ook supergrappig, want hij doet niets liever dan gekke bekken te trekken in de spiegel. gelukkig vindt hij zijn zus ook nog altijd grappig. en voor gloria verandert er ook wel wat nu pablo mobieler en pienterder wordt. de school blijft het middelpunt van gloria's bestaan. nog steeds huppelt ze elke ochtend naar haar kikkerklas en geniet ze met volle teugen van haar taakjes, creamomenten en speelhoeken. en nu gloria kan fietsen zonder wieltjes staat ze nog sneller aan de schoolpoort 's ochtends. want op haar gemak fietsen staat niet in gloria's woordenboek. dus nu breekt het tijdperk aan waarin mijn dochter zelfstandig naast mij fietst en mij wijst op de eekhoorns in het park. slik.

 

22:21 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Zooooo vermoeiend kan het dus zijn: 'ouderschap' noemen ze het in één woord ;). Het is troosten, wakker liggen, leren fietsen, leren lopen, loslaten, genieten, vloeken, wanhopig zijn, ... en tot slot ze zoooo graag zien. x

Gepost door: karin | 07-10-13

ik kreeg ooit een boekje van iemand: ik wil slapen maar mijn kind niet :) je mag het altijd lenen hoor. veel moed ... er komt écht een tijd dat ze slapen...
al heb ik net gezien, dat mijn dochter alweer bij me in bed ligt....7 jaar :)

Gepost door: birgit | 07-10-13

De commentaren zijn gesloten.