10-12-13

donkere dagen voor kerst

gloria heeft haar tut afgegeven aan de goedheilige man. het is onwaarschijnlijk, maar sinds 'de grote overhandiging' heeft ze er niet één keer naar gevraagd. ze was gespannen, de dagen ervoor. ik voelde dat ze het probeerde uit te stellen. nee, toch niet aan de sint op school. dan liever aan de sint in hetpaleisje. haar wangen waren al rood van de spanning van de voorstelling en werden na afloop nog gekleurder toen ze in de rij wachtte voor haar persoonlijke audiëntie. eerst kreeg ze een mooie postkaart van opa langbaard en een officieel bewijs met het nummer van de tutbrandkast waar haar tutje in spanje zou in belanden. en dan was het zover: haar hand met haar tut naar de witte handschoenhandpalm van bompa allesweter. haar blik een beetje naar onder gericht, een mengeling tussen blijheid en verlegenheid. maar toen de sint zei dat 'je tutje afgeven het moeilijkste is wat er bestaat', knikte ze vol overgave maar zag je haar tegelijkertijd denken: 'maar ik heb het gedaan.' ik zag dat gloria het moeilijk had, stond zelf al bijna te janken, maar was tegelijkertijd zo fier op haar. dat tutje - meer dan vier jaar haar steun en toeverlaat, vanaf dag zeven van haar leven. in het begin te groot voor haar frêle gezichtje, daarna onlosmakelijk met haar verbonden: haar grote, ronde, dikke neonato-tut. slechts op beperkte plekken te vinden wegens niet goed voor de tanden-stand en daardoor belachelijk goedkoop. ik kocht ze per tien, want gloria had er altijd graag een paar vast in haar handen terwijl ze in slaap viel. en nu dus niets meer. ze slaapt nu met een lege open mond. gaston, haar aapknuffel, en een rode tetradoek zijn nu haar steun en toeverlaat. afscheid van een intense periode. gloria wordt groter en groter. 'op één twee drie was ze vier.' (bernard dewulf)
de andere speelvogel sukkelt wat met zijn hormonen, lijkt me. een ongeleid projectiel is hij, een boomerang zonder veilige haven, een reiziger zonder kompas. hij host van de ene kant naar de andere kant, loopt rondjes rond de tafel, zit 1 minuut in zijn kinderstoel, wil er dan terug uit, wil er 5 minuten later terug in, eet met zijn handen, is kampioen in turbolezen en alle boeken uit de boekenkast te halen, is gek op televisie, kijkt achter het beeldscherm om te kijken waar die bewegende figuren vandaan komen. pablo durft zijn keel wijdopen te zetten om te beginnen krijsen, heeft nul komma nul geduld en kan niet zonder zijn papa, zijn klimboom, zijn engel, zijn trooster. rond de zevenen slaapt hij als een roos. tot middernacht ongeveer, en dan begint het circus. we proberen om hem duidelijk te maken dat er slaap-tijd en speel-tijd is. maar p. piedfort trekt zich daar niet al te veel van aan en protesteert wanneer hij zijn zin niet krijgt. ik ontwaar toch al enkele grijzen haren meer in mijn haardoos en gisteren vond ik mezelf in de spiegel toch een beetje gelig zien. 
ik zou wel graag iemand willen die elke dag een uurtje of twee wat huishoudelijke taakjes komt doen. heerlijk moet dat zijn om elke dag thuis te komen in een proper en opgeruimd huis zonder dat je jezelf daarvoor in duizend bochten moet wringen. dominique doet wat hij kan wanneer hij overdag thuis werkt, ik probeer 's avonds uit hoeveel electrische toestellen samen kunnen functioneren: afwasmachine, wasmachine, stoomkoker, droogkast, strijkijzer, oven ... al chance dat mijn moeder om de twee weken komt strijken en dat de poetsvrouw twee maandagen per maand alles een grondig poetst. maar het is al terug vuil wanneer ze nog maar net is vertrokken. dan wil gloria een papje maken voor haar knuffel, haalt ze een ei uit de ijskast en klopt dat gezellig kapot naast de pot in plaats van erin. dan vertrapt pablo zijn rozijnen met zijn schoenen en laat hij de overschot van zijn drinkbeker leeglopen naast zijn mond. gelukkig zijn er dan weekendjes nieuwvliet waarin we buiten kunnen zijn en gloria met haar fiets helemaal zelf van het vakantiehuisje naar de zee fietst, waarin we met zijn allen op restaurant gaan? gloria een scholfilet bestelt en we erin slagen om allemaal samen aan tafel te blijven tot iedereen gedaan heeft met eten. pieuw. 

 

13:58 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

het tutje van mijn dochter zit ook in die brandkast :), zij had er ook altijd èèn in de mond en een aantal in de hand om te slapen ...Waar die Sint al niet goed voor is ;).
En Pablo ... karaktervol venteke!

Gepost door: karin van den broeck | 10-12-13

De commentaren zijn gesloten.