06-04-14

licht en lucht

foto 1 (7).JPGpablo's taal gaat met rasse schreden vooruit. elke dag praat hij beter en - vooral - meer. hij is nog niet altijd verstaanbaar, maar hij begrijpt alles. en vooral: hij leert elke dag bij. zeer aandoenlijk om mee te maken. dan zegt hij plots 'ston' en wijst naar gloria's lievelingsknuffel, of brabbelt hij 'ham' wanneer hij het boekje van 'tommie's torenhoge boterham wil lezen'. hij weet dat gloria in de 'kikk'-klas zit, en dat mijn neus tussen mijn oren staat. en hij danst op liedjes van 'tein' winokio en (ook wel) pop, die vreselijke kabouter (met dank aan peutertuin de zeppelin). de éénlettergreepwoorden zijn dus in de sjakos. aan de bijhorende motoriek daarentegen is nog veel werk. om de haverklap struikelt pablo over zijn eigen voeten en klotst hij met zijn hoofd, lip, arm of been ergens tegen. groot drama dan natuurlijk met echte, dikke tranen. daar heeft hij een patent op: pablo huilt altijd met echte tranen, ook al is het verdriet niet zo groot. maar wat is natuurlijk groot verdriet voor een kleine man van 22 maanden? binnen amper 9 maanden begint hij aan zijn schoolcarrière. 6 maanden zullen gloria en pablo op dezelfde school zitten. daarna vertrekt mamezel naar haar volgende kaap: de lagere school, gelegen in het schoolgebouw achter dat van hem. za hij ook zo enthousiast dansen op zijn eerste schoolfeest? zal hij ook zo snel vriendjes maken? ik kan nog altijd niet zeggen in welke mate ze verschillen. op dit moment is vooral pablo erg aanwezig, maar was gloria dat ook niet toen ze 22 maanden was? wij hebben geen kinderen die rustig een hele middag met legoblokken spelen en propere tafelmanieren hanteren. met pablo durven we eigenlijk nergens meer te gaan eten uit schrik dat hij een te grote ravage maakt van de ruimte op, naast en onder de tafel. komt daarbij dat hij ook niet echt gezegend is met een grote portie geduld. absoluut pluspunt (in tegenstelling tot gloria) is dat pablo zeer goed inslaapt. wat een godsgeschenk. verhaaltje, tutje, bed in. zonder gezeur, zonder getaffel, zonder gehuil. vlak voor het slapengaan is ook meestal het enige moment van de dag dat hij vijf minuten op mijn schoot blijft zitten om te luisteren naar zijn laatste verhaaltje. dan hoor ik hem ademen, ik voel dat hij moe is en wat wegzakt in mijn schoot, hij zwijgt als een grafsteen, zijn aaibaarheidsfactor is torenhoog op dat moment. dan wil ik mij volzuigen met zijn complete (tijdelijke) gemoedsrust en even verdwijnen. hopelijk lukt dat volgende week op onze boerderij in gelderland, dat verdwijnen.
foto 2 (1).JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



foto 3 (1).JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







foto 5 (1).JPG

 



foto 4.JPG

22:37 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

na een weekend werken bij kinderen die niet naar huis kunnen, denk ik: wat een luxe hebben Gloria en Pablo toch, zoveel warmte, liefde die ze krijgen. Een droomgezin, ook al maakt mama zich zorgen... Geniet en koester wat je jouw kinderen kan geven!

Gepost door: karin | 08-04-14

De commentaren zijn gesloten.