15-05-14

over taart en andere mogelijkheden

"ik vind het eigenlijk een beetje saai om een kindje te zijn", zegt gloria terwijl ze haar lange benen over de rand van het bad smijt waar haar broer in een hoekje ervan rustig zijn neuskeutels aan het inspecteren is. "ik zou zo graag al groot willen zijn. ik vind het echt saai zo nu. zo ..." "maar je bent toch al best groot, gloria? je kan je eigen naam al schrijven, je fietst helemaal zelf naar school, je kan cake en taarten bakken, je kan supergoed knippen en lijmen, je hebt bijna elke week een verjaardagsfeest, je kan bijna zwemmen ... dat is toch al heel wat. wat vind je dan saai?" "pfffff (strijkt haar haren achter haar oren met een blik die niet toehoort aan een vierjarige) .... dat ik gewoon groter ben. dat ik lang mag opblijven en dat ik mag eten wat ik wil. en dat ik alleen maar naar school moet op de koekjesdag". waarna ze doet alsof ze een krokodil is die in de billen van pablo bijt. en hij maar lachen. want ja, zijn zus is nog altijd zijn held. benieuwd hoe lang dat gaat duren. zijn woordenschat gaat zienderogen vooruit. je hoort perfect wanneer hij melk of wanneer hij thee wil en of hij melk of honing in zijn thee wil. hij maakt korte driewoordenzinnen (tein ijs toet = ik wil het liedje van de kapitein over ijsjes zien op de computer of papa tjotsch = wil papa koffie? of otsch weg ieg = vogel is weggevlogen). maar zijn sterkste punt blijft nog altijd het scanderen van zijn lievelingswoorden: papa/mama/eitje/kikk(er)/(f)iets/opa/oma en op nummer één: gloria. in de peutertuin naar het schijnt ook de hele dag: papa mama gloria. papa mama gloria. en plots komt er dan een echte zin uit, in het echt chinees: toits uum sfuio fuioolll. en dan boos worden omdat we hem niet begrijpen. ik was echt vergeten hoe extreem schattig dat is, zo'n brabbelend kind. 
'hoe word je iets, mama?' één van gloria's topvragen van de afgelopen weken. zonder dat ze het zelf besefte, bracht ze ook mijn hersenmolen op volle snelheid. hoe word je iets? wat een geschenk om dat te mogen horen uit de mond van je dochter. ze zegt al maanden dat ze juf wil worden voor de kindjes van 5 jaar. want ze vindt zichzelf op haar leeftijd enorm grappig, slim en mooi. dus ze gaat ervan uit dat kindjes van 5 allemaal grappig, slim en mooi zijn. en haar toekomstige job dus een fluitje van een cent wordt. ze is wel van plan om haar voltijdse betrekking te combineren met het geven van zwemles op woensdagmiddag. 'dat kan hoor mama. juf an is ook juf én zwemjuf.' organiseren en multitasken gaan haar dus goed af. en komedie spelen. maar dat moet een goeie juf ook kunnen natuurlijk. 'auw, mijn knie doet zo'n pijn, mama. ik kan er bijna niet meer op staan.' 'ai, gloria' 'nee, het gaat echt niet. zie je dat streepje hier (laat een schram zien van 2 mm hoog), dat doet echt keimegaveel pijn.' 'zal ik er een pleister op kleven?' 'nee, ik heb een windel nodig'.' gloria, een windel is voor wanneer je echt iets mankeert.' 'maar ik heb echt keiveel pijn. kijk, pablo wil ook een windel denk ik" en zo verandert de woonkamer in een ziekenboeg met zwaar zieke kinderen. pablo morrelt een beetje rond. morrelen is het juiste woord want echt spelen doet hij nog altijd niet. bye bye torens bye bye legoblokken bye bye diertjes op een rij zetten. nee, pablo frummelt het liefst aan het koffieapparaat, aan het apparaat dat melk opstoomt (wolkjesmelk noemen wij dat), aan cd's en dvd's. hij houdt van herhaling: honderd keer na elkaar 'brood', dat is het liedje van broodnodig van de kapitein. en nog eens en nog eens. om zot van te worden. maar hij is zo aandoenlijk wanneer hij praat en hij achter zijn dampend bord puree zit. eten, ja. dat doet hij graag. en ook wel bloemetjes water geven en dansen. en 's nachts van zijn oren maken. of overdag. wanneer dat in de peutertuin gebeurt, zetten ze hem in de hoek. hij heeft al meerdere keren in de hoek gestaan. 'hij is wel lief hoor, mama, en hij speelt goed hoor, mama. maar hij is zo koppig en hij heeft geen geduld'. tja.

16:11 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

mooi toch dat verlangen naar 'groot zijn', en als we het zijn, beseffen we hoe goed we het hadden als we klein waren... Gloria wordt een superjuf, dat staat al vast :) en Pablo ... een uitvinder, waar taal niet belangrijk is :)!

Gepost door: karin Van den Broeck | 20-05-14

De commentaren zijn gesloten.