01-09-14

brief aan mijn vijfjarige dochter

lieve gloria,

gloria 5_speldjes_bewerkt-3.jpgmiss handjevol! dat ben je nu. alle vingers van je ene hand kan je gebruiken om je leeftijd aan te duiden. de foto van je uitnodiging heb je zelf verzonnen. 'mama, misschien kunnen we een foto maken met mijn hand want ik ben nu toch een handjevol'. dat is één van de dingen waar ik zo zot van ben, van jouw vindingrijkheid. volgens mij ben je nu al creatief. ok, toegegeven, elk kind wordt creatief geboren. het is maar met de jaren dat die creativiteit verdwijnt. maar iets in mij zegt dat je die creativiteit zal blijven behouden. dat is natuurlijk ook een stille wens van mij, dat je opgroeit tot een fijne persoon die van alle markten een beetje thuis is. ik probeer je mee te nemen in mijn wereld: samen koken, samen sapjes maken, samen prullen, samen naar theater, samen naar concerten, samen nagels lakken, samen haren kammen, samen fietsen, samen naar de bib, samen mensen ontvangen ('zullen we een receptietje doen, mama'). maar ik weet dat ik eigenlijk niets te zeggen heb. want jij zelf bepaalt hoe jouw leven verder zal verlopen. voorlopig kan ik je nog een beetje sturen, maar ook dat neemt al zienderogen af. 'ik doe die schoenen niet aan! dat zijn jongensschoenen!' 'ik wil geen broeken meer aan, ik wil rokjes en jurken' 'ik vind uw eten vies, ik wil gewoon eten.' 'ik heb geen zin om naar u te luisteren.' 'ik vind u een stomme mama.' 'waarom kunnen wij niet elke dag pizza eten?' 'gij met uw groenten altijd.' 'wie gaat er hier naar de zwemles? ik denk ik. wel, dan moet jij niet zeggen hoe ik mijn armen moet doen'.
gelukkig overheerst vooral je enthousiasme. je bent soms zo enthousiast dat je over je eigen voeten struikelt, niet meer beseft dat er auto's rijden op straat of plots vergeet waar de remmen van je fiets zitten en de hoek van de straat mist. maar net dat is ook zo aandoenlijk. je bent een leidersfiguur, dat weten we al langer. maar wat me heel blij maakt is dat je ook best wel sociaal en empathisch bent. in planckendael legde je een dekentje over een baby in een wandelkoets die je niet kende ('die heeft het misschien koud anders'). als het kleine zusje van je vriendinnetje verdrietig is omdat haar mama er nog niet is, ga je haar troosten ('je mama komt wel hoor, héloïse, en anders mag je gewoon met ons mee naar huis). als je schoenen te klein zijn, stel je zelf voor om die aan je buurmeisje van anderhalf te geven ('misschien kan baby mia die wel gebruiken?'). toen paps stierf had je vooral oog voor het verdriet van je grootmoeder en probeerde je haar tijdens de begrafenis te troosten door haar over haar wang te aaien. 
foto 3 bis.JPG
van een kleine meid is er geen sprake meer. je kan je gemakkelijk een halve/hele dag amuseren zonder mij nodig te hebben. als je buiten bent, welteverstaan: in het park, aan zee ... en als je compagnie hebt van vrienden en vriendinnen. thuis kan je je slechts met momenten bezig houden. soms ligt de hele tafel vol verf en plasticine, een ander moment heb je ons constant nodig om je te amuseren en slaag je er niet in om je te focussen. wanneer je dat wel kan, is wanneer je oefent om te schrijven. dat heb je helemaal zelf geïnitieerd. 'mama, ik wil mijn letters leren'. als er iets is, wat ik je wil meegeven is de liefde voor taal. en vermits je nu al aardig weg kan met een aantal letters, komt dat later vast helemaal goed. we hebben onze eigen codetaal ontwikkeld en zo weet jij perfect welke letter je moet schrijven: het slangetje, het tentje, het streepje met het buikje, het streepje met twee pootjes, de cirkel met een stukje uit ... hopelijk krijg je er geen last mee op school en begin je niet te discussiëren wanneer je juf zegt die letter een 'a' is en geen tentje. want het discussieer-gen heb je overduidelijk van je (groot)moeder geërfd. en nu is dat nog schattig, maar binnen een paar jaar ...
foto 3.JPGvoor pablo ben je zijn grote heldin. hij volgt je in (bijna) alles. hij aanbidt je. en jij kan niet zonder hem. 'die gekke stekker toch', noem je hem liefdevol. je hebt het met momenten echt wel met hem gehad, maar deze ochtend was je wel de eerste van de klas die haar broer voorstelde aan haar nieuwe juf. 'dit is mijn broer, pablo'. en pablo maar glunderen. 'pablo naar de schapenklas', mompelde hij.
foto 5 bis.JPG
je tanden staan sinds enkele maanden helemaal mooi recht. het heeft wat voeten in de aarde gehad om je tut af te geven, maar na poging vier ging het perfect: aanschuiven, tutje aan sinterklaas, snoeptut in de plaats, 's avonds doekje om mee naar bed te gaan, 's morgens fris en monter op zonder tut. en eigenlijk heb je geen enkel moment gezeurd om je verloren babyding. die tut toch, ik herinner me nog perfect hoe je zeven dagen na je geboorte plots een speen in je mond had. kristel, jouw topverpleegster op neonatologie, excuseerde zich nog: 'ik hoop dat je het niet erg vind dat ik gloria een tutje heb gegeven. maar ze had zoveel pijn. en die zuigbeweging kan haar krampen verzachten'. natuurlijk niet. het werd je steun- en toeverlaat voor de volgende vier jaar en half. enkel je tanden gingen er zo scheef van groeien. maar dus nu helemaal opgelost. en klaar voor de volgende fase want in je klas zit er al iemand die een tand is verloren. 
lieve gloria, ik kan je niet zeggen hoe fier ik ben op jou. je ogen lachen iedereen toe en met je zomersproetjes ben je nog mooier dan anders. we maken al eens ruzie en ik heb mijn principes (je weet dat ik overreageer wanneer je cola drinkt, dat ik het niet - zo goed - aankan dat je naar brol op televisie kijkt, dat ik wil dat je gezond eet en genoeg beweegt ..). maar natuurlijk zullen we (zowel jij als ik) heel ons leven moeten blijven geven en nemen. één ding staat vast. jou te zien opgroeien tot een bijzonder meisje dat vele harten steelt, maakt me de gelukkigste vrouw van de hele wereld.

ik hou van jou.

kus mama

22:27 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Zoo mooi!! En ja ik gaf Gloria haar eerste tutje en inderdaad met goede bedoelingen ;-) Lieve Gloria ik ben zo blij dat ik je nog steeds mag kennen je mee zie opgroeien ... Ik herinner onze tijd van 5 jaar geleden op neonato nog goed! Ja al 5 jaar geleden dappere meid! Dat wil ook zeggen dat de tijd vliegt! Toen zou ik bijna 5 jaar werken op neonato!! Jij wordt nu 5 jaar en ik werk nu bijna 10 jaar bij die lieve kleine fragile baby'tjes!! Lieve Gloria!! Dikke dikke verjaardagszoenen van je neonato verpleegkundige, je grote fan !! Liefs, Kristel XX

Gepost door: kristel | 01-09-14

Zoveel lieve, ontroerende woorden Cien en Kristel! x

Gepost door: heidi | 03-09-14

ach, die tutjes, ik maakte me er ook zo'n zorgen over. Charlotte was er even lang aan gehecht als Gloria... en ze heeft nu de mooiste tanden zodat iedereen denkt dat ze blokjes heeft gehad, terwijl dit niet zo is. Pieter daarentegen heeft nooit een tut gehad, maar wel blokjes :))).
Ik ben er zeker van dat Gloria opgroeit tot een even mooie en creatieve dame als haar mama!
Jouw eeuwige blogfan ;)!

Gepost door: karin van den broeck | 11-09-14

De commentaren zijn gesloten.