13-11-14

het stapelbed (november 2014)

foto 1.JPG

'waarom zijn wij mensen, mama'. de nieuwe vragenronde is begonnen. het was een tijdje stil in vragenland, maar ze zijn terug. en hoe! frappant is natuurlijk dat dit soort - schijnbaar eenvoudige - vragen uit gloria's kindermond erg cruciale zaken blootleggen. 'waarom kunnen wij denken, mama?' 'waarom zijn wij geen dieren?', 'waarom gaan oude mensen dood en worden kleine kinderen geboren?' 'wat zit er onder ons vel?' pablo concentreert zich op: 'wat gaan we eten, mama?' en 'zal ik een muziekje, opzetten, mama?' de godganse dag spijtig genoeg. cd in, cd uit, cd in, cd uit. het liefste wat pablo doet. bij gloria was het foto 20.JPGenkele jaren geleden 'turbolezen', bij pablo is het 'turbodj-en'. afspreken dat hij telkens één liedje laat opstaan, heeft geen enkele zin. het kind luistert voor geen meter. cd in, cd uit, cd in, cd uit. hij is erg gewillig op zo'n momenten, dat wel. 'zal ik het een beetje luider zetten, mama,' 'wil je een ander liedje, mama?' gloria van haar kant slaagt er echt vaker en vaker in om rustig te luisteren naar een verhaal of een lied. en wanneer pablo weer in zijn overdrive zit, kijkt ze liefdevol maar hoofdschuddend naar hem: 'die pablo toch, die is toch echt een gekkerik.' terwijl ze even graag meegaat in zijn hevigheid. maar soms - op bepaalde bijzondere momenten - voelt gloria zich echt groter. dan simuleert ze een soort van nepsérieux terwijl ze zegt: 'nee, pablo, ik moet mijn letters oefenen' (en dan terzijde naar mij: 'mama, de 'e' is dat met twee of drie pootjes?'), of: nee, pablo, ik wil even rustig wakker worden. of: 'ik moet eerst nog een tasje thee drinken', of: 'ik ben u echt zo beu, pablo. gij begrijpt mij niet'. maar vooral zijn ze -gelukkig maar - de beste vrienden. en dat is het allermooiste dat er bestaat. dat je voelt dat ze maar een half woord nodig hebben om elkaar te begrijpen. gloria blijft zich heel erg verantwoordelijk voelen en moedert als een zus/moeke/speelvogel over haar kleine broer. pablo doet vooral zijn eigen goesting, maar laat zich ook wel leiden door zijn zus. hij wil dan weten 'was jij ook bang geweest, gloria?', of 'heeft gloria ook tanden gepoetst?'

foto 3.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

de momenten van harmonie doen vergeten dat het ook (heel) vaak anders is: pablo die meteen bij het opstaan zeurt over zijn ontbijt omdat hij niet krijgt wat hij wil en daarmee doorgaat tot er dikke tien minuten verstreken zijn. toegeven en samen met hem zijn tranen drogen? of hem gewoon laten doen. negatieve aandacht is ook aandacht. onze kinderen zijn emotioneel en intellectueel prima ontwikkeld. helemaal zoals het hoort: alsjeblief en dankjewel, empathie hier en daar, veel lichamelijke warmte, veel zeggen 'ik zie je graag' en 'ik mis je' en 'ik vind je lief', veel samen lezen in bed, veel knutselen, veel bakken ... maar toch komt er met momenten veel tegenwind ... over niet-structurele dingen: eten (ooo, zo beu ben ik dat. altijd dat gedoe over eten), slapen gaan (ook een terugkerende litanie), jassen aan, schoenen aan, dingen die zoek zijn (jassen, schoenen, handschoenen, sokken ...), wel tv/niet tv, wanneer tv ... pfff. en op zich is dat allemaal van geen belang, maar het brengt me zo uit balans dat ik mee evolueer in hun negatieve spiraal. in plaats van rustig en begrijpend te zijn, word ik een veeleisende en truttige moeder die niet duldt dat het al eens wat trager/minder vrolijk/minder perfect gaat. ja, het is eruit.

foto 500.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

foto 400.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

maar terug naar de dagelijkse realiteit: er staat een stapelbed in haar kamer. op de plaats waar eerder gloria's tussenformaatbed stond, prijkt nu een dubbeldekker van formaat. 'nu kan ik de maan aanraken', zegt ze lachend, doelend op haar maanlamp die in het midden van haar kamer bengelt en die ze nu zonder problemen kan aaien. pablito heeft het tussenformaatbed van zijn zus geërfd (zonder de stickers van pippi langkous), maar pendelt tussen het onderste stapelbed, zijn eigen bed in zijn eigen kamer (en toegegeven: met momenten het grote bed). gloria daarentegen is voor geen stokken uit haar bed te krijgen. hoog en droog ligt ze in haar eigen territoriumkamp: weekkalender onder haar hoofdkussen ('waarom moet die onder je kussen, gloria?' 'dat is voor als ik 's nachts wakker word en ik niet meer weet welke dag het is.'), tinyboek naast haar kussen, gaston in haar armen en haar kersenpittenkussentje tussen haar benen (o mama, zo'n warm kussentje is echt za-lig). als de nacht komt en ze zich overgeeft aan de slaap, lijkt ze wel een engel: zo broos, zo mooi, zo puur. haar wimpers groeien, haar taille vormt zich.
hoe fijnzinnig gloria soms uit de hoek komt, zo bruut is pablo (ook al kleedt hij zich nog steeds graag met hakken, jurken en handtassen). hij slaagt erin om zijn bord soep drie keer om te kieperen (gedurende één eetmoment wel te verstaan), hij valt van de zetel, hij valt op de stoep, hij stoot zich aan de deur, hij blijft achter de deur steken (met zijn handtas), hij verft op de grond. maar in de crèche is van al die bruute kracht niets te merken en manifesteert hij zich als de grote knuffelbeer. 't'is toch zo'ne lieve, mama ... ' en dat is ook zo. ik kan lyrisch worden over zijn peuterlijfje, zijn peuterarmen, zijn peuterpoep: de perfecte pistolet op een zonnige zondagochtend. dat ge-mama van de crèche (wat ik echt hààt) is gelukkig binnenkort afgelopen want binnen exact zeven weken gaat mijne jongste naar de schapenklas bij juf hei-di (uitgesproken op zijn schaaps). dat wordt vfoto 2.JPGfoto 4.JPGast een hit. foto 5.JPG

foto 100.JPG

foto 40.JPG

18:19 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ik val als een blok voor die spontaniteit, spitsvondigheid en hun naturel! zo ontwapenend & ontroerend schoon.
Gloria "De Graef" & Pablo "Gurka" :-)
getalenteerde clevere kids!!!

XX

Gepost door: mus | 14-11-14

De commentaren zijn gesloten.