18-02-15

de kortste maand van het jaar

en ja, daar zit hij nu in zijn schapenklas. die pablo. samen met mouctar, andreas, stanny, lenn, hiske, sterre, billie, nikita, sara, mona fay en nog een handvol kleuters. ze hebben het er gezellig in hun ingerichte container. het is er licht, kleurrijk en het ruikt er lekker. natuurlijk is zo'n container niet écht groot, maar ze zijn nu nog maar met veertien en ze lopen tegen het einde van het schooljaar uit tot achttien kleuters per klas. de gemiddelde vierkante meterruimte per kind is dus nog te verantwoorden. vooral omdat de instapklasjes over een prive speelplaats beschikken. en dat is een waar paradijs. pablo gaat graag naar zijn jufje heidi (die drie jaar na gloria opnieuw onze harten steelt), maar alle begin is moeilijk. toch wel wat tranen de afgelopen weken en een hartverscheurende 'ik wil bij jou blijven' die zich zo'n vijf ochtenden per week herhaalde. nee, ik lieg. vier ochtenden per week. op woensdagochtend vraagt pablo consequent: 'welke dag is het vandaag, mama?' 'woensdag, liefje' 'dan blijf ik vandaag gezellig bij jou.' alsof hij aanvoelt dat ik op woensdag niet moet werken. en toegegeven: het is ook wel gezellig. samen naar de markt, naar de bibliotheek ... fietsen naar de dierentuin, voorbij de domestic ('mama, mag ik een taartje kiezen?'), taartje kiezen en laten inpakken voor in de dierentuin, fiets parkeren, bankje uitzoeken met zicht op leeuwen, olifanten of giraffen, doosje open doen, taartje opeten, nog eens langs de broedkast passeren om te zien of er zich een kuiken uit het ei wringt. sinds we een paar weken geleden getuige waren van de geboorte van een kuiken, zijn dat nu pablo's favoriete dieren. 'maar we kunnen toch nog even naar de olifanten gaan, pablo?' 'nee, ik wil kijken hoe de kuikentjes geboren worden'. ook goed.
het allermooiste moment uit pablo's prille schoolcarrière situeerde zich zo'n drie weken geleden. hij: verdrietig met dikke tranen en snottebellen. tot zijn zus blakend van geluk zijn klas binnenstapte en verkondigde:'juf fatima is ziek. ik mag op hotelklas bij pablo.' toen ze elkaar in de armen vielen, leek het alsof ze elkaar maanden niet geknuffeld hadden. in werkelijkheid ging het over 6 minuten. topdag dus, zowel voor hem als voor haar. want gloria blijft een geboren jufke. ze doet niets liever dan commanderen, lees: stimuleren, en iedereen voor haar kar spannen. maar ze is ook heel zorgzaam en grappig. dat stond ook te lezen op haar kleuterrapport: "ik ben blij dat je in mijn klas zit, gloria. je bent een enthousiaste, grappige, lieve en ook wel slimme meid. je bent een geboren juf, alleen moet je niet zo bazig zijn tegen je leerlingen ...' gloria wordt echt groot. het cliché is meer dan waar. de toekomst is natuurlijk waarvoor we moeten gaan, maar ik betrap me er toch op om vaak terug te denken aan wat er geweest is. 'toen kon je nog niet zo goed praten ... kijk, daar kon je net stappen .... o kijk, gloria, toen had je nog een tutje .... en hier had je altijd je haar in twee dotjes ...' op 1, 2, 3 was ze vier, schreeft bernard dewulf ooit zo mooi. in gloria's geval is het 5 en binnenkort 6. vorige week was het infomoment voor de lagere school. het serieuze werk dus. maar het stelde me gerust dat er nog steeds veel ruimte is voor muzische vakken en dat elk kind zijn eigen tempo kan blijven volgen. er is een groene leerkracht, een snoezelruimte en een peter of meter. er is nog altijd veel ruimte in het park dat mee geïntegreerd wordt in het lessenpakket. dus dat ziet er alvast goed uit.
nu ik nog. het nieuwe jaar heeft me nog niet echt veel rust gebracht. uiterlijk gaat alles goed, ben ik creatief met mijn kinderen bezig en hou ik van hun aanwezigheid. het is heel vaak erg gezellig. maar ik raak maar niet af van mijn obsessieve controlefreakerigheid. hebben jullie al fruit gegeten? hebben jullie jullie tanden goed gepoetst? moeten jullie echt naar dat soort zever kijken op teevee? kunnen jullie alsjeblief jullie jas aan de kapstok hangen? ... soms voel ik me echt een schooljuffrouw. ik heb nood aan regels en afspraken. gloria mag van mij televisie kijken, maar ik wil dat er op voorhand wordt afgesproken hoe lang en wat. ik wil eigenlijk alles mee bepalen. alleen is dat niet zo slim. maar ik raak er niet van af. ik ben inderdaad vergeten hoe graag ik als kind bijvoorbeeld als ontbijt chocomelk dronk en een pannenkoek at. en daar kilo's slagroom op spoot (op de chocomelk). hoe ik stiekem snoepte in bed. hoe ik mij in duizend bochten wrong om te krijgen wat ik wou. ik heb ooit ook buffalo's gedragen. ik heb een kuif gehad, crepeerde mijn haar, reed rond met een camino en wist altijd alles beter. waarom dan nu zo streng voor mijn eigen kinderen? en niet echt streng streng van dat er niets mag, maar ik flip gewoon op zaken als televisie, eten en te veel suiker. en ik ben ook niet altijd consequent want we maken wel gewoon koekjes en taarten met de nodige suiker in. maar dan heb ik het onder controle. dan kan ik het aan.

23:19 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Regels binnen een gezin met jonge kinderen is niet alles onder controle willen hebben, maar zorgen voor je kids. Zorgen voor structuur, duidelijkheid en voorspelbaarheid. En daar hebben ze nood aan! Dat ze die grenzen aftasten is gezond, effe testen of die mama echt wel de veiligheid biedt! Dus niet te veel dubben Cien, je doet dat goed! x

Gepost door: Karin Van den Broeck | 04-03-15

De commentaren zijn gesloten.