15-03-15

stel je voor

blog4.jpgstel je voor. je loopt op een zondagochtend door een bos. de temperatuur is aangenaam, de vogels fluiten, de zonnestralen priemen door het weelderige bladerdek. alles is rustig. er wordt een beetje geplaagd en gezongen. er wordt tikkertje gespeeld. tot het oudste kind een stok vast heeft en het jongste kind die ook wil. het oudste kind had de stok eerst dus is het niet eerlijk dat die zomaar moet afgegeven worden aan het jongste kind. 'kijk, jongste kind, we zullen samen een andere stok zoeken. deze is van het oudste kind." brulboeifase één. je blijft rustig. "deze stok is echt veel graver dan de stok die het oudste kind vast heeft." brulboeifasealarm twee. er komen tranen en snottebellen. "ik wil de stok van .... ok - laten we hen gewoon gloria en pablo noemen. ik wil de stok van gloria. ik wil geen andere stok." "maar pablo, die heeft gloria gevonden. jij kan zelf een stok zoeken. er liggen hier een miljard stokken in het bos." "ik wil de stok van gloria boehoe." dit gesprek gaat nog even verder. er is geen evolutie. hij wil de stok. ik zoek alternatieven om hem van dat gedacht af te brengen. ik blijf rustig en probeer hem te overtuigen van de meest knappe, superspeciale toverkrachtenstok die onder het huisje van de kabouter ligt. dominique komt tussen. "dan speelt niemand met de stok", waarbij hij het ding opnieuw in het bos gooit, ergens tussen de andere miljoenen stokken.
blog3.jpgfase twee: negeren. ik loop met gloria naar de open zandweide. we spelen tikkertje en springen om ter verst. pablo blijft brullen, van kwaad naar erger. hij struikelt over zijn eigen botten. zijn snot dwarrelt over zijn jas. "ik wil die stok boehoe". we zijn zo'n twintig minuten verder. hij geraakt duidelijk niet door zijn impasse. ik blijf hem negeren en speel overdreven vrolijk verder met gloria. pablo is ondertussen bijna een half uur aan het huilen. niets helpt. lief zijn helpt niet, meelevend zijn helpt niet, boos worden helpt ook niet. hij blijft brullen. tot we het allemaal stikbeu zijn en dominique voorstelt om die weggegooide stok van gloria te gaan zoeken. vader gaat met zoon het bos in. vader neemt een willekeurige stok en geeft die aan de zoon. hij schokt nog wat na van de vele tranen, maar vermant zich en huppelt vrolijk de rest van de weg af.
tja.
blog8.jpgstel je voor. het is maandagochtend. de week is nog niet echt begonnen. vader neemt een vroege trein. moeder maakt de kinderen klaar voor school. iedereen in de kleren, tot zoon plots in zijn blote kont staat en declameert dat hij niet naar school wil. even negeren. 'kom, zoon van mij, je kan echt niet in je blote r**t naar de schapenklas. daar gaat juf heidi niet mee kunnen lachen. hier je onderbroek en je broek'. 'ik wii-i-i-i-i-i-i-i--ii-l niet naar school. boehoe. ik wil thuis blijven vandaag. boehoe.  ik wil niet naar schooo-oooo-oooool.' 'en toch zal je moeten, pablo (laten we hem voor de gemakkelijkheid gewoon pablo noemen). ok, gloria. hou jij zijn benen vast, dan probeer ik zijn broek aan te doen. (waarna die telkens wordt uitgestampt) ok, gloria nog eens. goed zo, nu de sokken nog. hou jij pablo vast aan zijn middel? sok één, sok twee.' ik houd hem bijna in een wurggreep voor zijn schoenen, ik prop hem in de fietsstoel, maak hem vast zodat hij niet meer kan vluchten, gloria neemt de boekentassen en fietst op haar eigen fiets naar het einde van de straat. pablo is nog altijd aan het brullen. 'ik wi------i---il niet naar school boehoe.' iedereen kijkt, maar zoals het een coole moeder betaamt, kijk ik niet achterom en doe ik alsof ik compleet zen ben. het blog7.jpggebrul vermindert heel even wanneer we het park binnenrijden, of zijn het de zingende vogels die het verdriet een beetje verzachten? ondertussen is zijn jas helemaal nat van het snot en lijkt zijn smeekbede op een steeds wederkerende mantra die verplicht herhaald moet worden om kracht bij te zetten. aangekomen aan de schoolpoort springt hij gezwind uit zijn fietsstoel, vraagt hij zijn rugzak aan gloria, huppelt hij naar zijn schapenklas en zegt hij tegen zijn jufje: 'ik was daarnet een beetje boos'. 'oh ja?', zegt ze, 'en waarom?' 'ik wilde niet naar school.' waarop gloria hem liefdevol omarmt en hem een fijne dag toewenst.
tja.
begrijp me niet verkeerd. het is niet al doffe ellende wat de klok slaat, pablo is best flink en zo en bijdehand en grappig. laten we stellen dat zijn temperament nogal -euh- vurig is, dat hij behoort tot de doorzettende soort. een interessante eigenschap, dat doorzettingsvermogen, maar wanneer hij na 20 minuten na het afzetten van gloria bij de dansles nog steeds bij hoog en bij laag blijft beweren dat 'hij ook mee naar de daaaaaaans-les wil', zou die eigenschap misschien net iets minder prominent aanwezig mogen zijn. gloria heeft soms veel geduld met haar broer en soms niet. ze blijft vooral een liefdevolle juf voor hem en wil hem vooral betuttelen en dingen leren, maar soms is voor haar de maat natuurlijk ook vol. wanneer hij met haar juffenboek weg is, of wanneer hij haar tekening kapotmaakt, of wanneer hij haar spelletje dwarsboomt, of wanneer hij haar deel van de taart opeet. maar even goed kijkt ze liefdevol naar hem wanneer hij wakker wordt uit zijn middagslaapje('wat is hij toch schattig, hé mama') en is ze in paniek wanneer we hem even kwijt zijn in de dierentuin ('ik zal naar de ingang lopen om tegen die meneer te zeggen dat hij geen klein jongetje door de poort mag laten lopen'.) hoe je het ook draait of keert, het is een goed team. zij kan niet zonder hem, hij kan niet zonder haar. als hun neuzen in dezelfde richting staan, kunnen ze urenlang klasje, bibliotheekje, restaurant of doraland spelen. dat doet me onvermijdelijk terugdenken aan mijn eigen kindertijd, als enig kind. hoe saai moet dat niet geweest zijn. ok, ik had fijne vriendinnetjes die vaak kwamen logeren, maar structureel gezien had ik geen leeftijdsgenoot om bij te hangen en om mee te spelen. dat vond ik toen niet fijn. en dat vind ik nu nog altijd niet fijn. volgens mij wordt de basis van je sociale identiteit gevormd op het moment dat je leert omgaan met je broers en je zussen. ik hoop dat pablo en gloria altijd maatjes blijven.
blog10.jpgblog9.jpgblog11.jpgFullSizeRender[1].jpg

22:36 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.