04-05-15

zalige pasen

op het hoogtepunt van pablo's peutercrisissen vertrekken we naar het waddeneiland texel. een hele week met zijn allen in een pippowagen van 7 op 3 meter, dat wordt lachen. hopelijk krijgt er straks niemand last van claustrofobie. het voelt als een echte vakantie. elk kind krijgt een speelgoeddoos die naar believen ingeladen mag worden, ik voorzie hapjes en drankjes en na twintig minuten zit ik op de achterbank tussen mijn koters om hen voor te lezen of om de lijm vast te houden die ze op dat moment nodig hebben voor hun autokunstwerk. (nog altijd geen tablet in huis dus moemoe staat in voor de animatie, want vader moet zich natuurlijk concentreren op de weg. wanneer ik vraag of ik even moet rijden, wordt er vriendelijk doch dwingend geantwoord: 'nee hoor, geen probleem'. lap, daar zit ik dan voor de rest van de tijd, geprankt tussen hem en haar.) maar dan verschijnt de haven van den helder voor ons, kunnen we de boot inrijden, uit de auto stappen en even verpozen in de buik van de boot. pablo krijgt zijn crisis wanneer hij per se een chocoladetaart met slagroom wil kiezen in het self-servicerestaurant én een ijsje én een warme chocolademelk. maar gelukkig duurt de overtocht naar texel amper 30 minuten en stond er erg veel volk te wachten om zich te bedienen van al die heerlijke lekkernijen. dus 'sorry, lieve schat, nu is er geen tijd meer om nog iets te kiezen.' oef. we rijden de texelse wegen op. meteen valt de uitgestrektheid en de volle lucht op. volle lucht vol vitamines, zonder uitlaatgassen. boerderij de vrije vogel wordt onze uitvalsplek voor een week. we krijgen een zestal eigen kippen toegewezen, hebben een eigen 'plas- en washokje' en het mooiste uitzicht van het hele eiland: uitgestrekte velden waar af een toe een suskewiet landt, een koe herkauwt of een reiger neerstrijkt. het is fris, maar mits goed aangekleed lukt het ons bijna de hele week om alle maaltijden buiten te eten. we leven op het ritme van de natuur. vroeg op, vroeg naar bed. elk koppel kinderen en volwassenen in een aparte bedstee, maar vlak naast elkaar met alleen een gyproc muurke ertussen. dat schept een band, maar soit: we zijn het gewoon om samen te slapen. we bewegen ons door de texelse natuur alsof het onze eigen natuur is. voor openingstijd staan we paraat om ecomare te bezoeken. en natuurlijk zijn we bezorgd om de bruinvissen en de zeehonden, maar het meest indrukwekkend is toch om de duinenwandeling te doen die achter de bassins begint. de kinderen hollen alsof hun leven ervan afhangt, ze dollen met dwarrelende veertjes en kruipen achter elkaar door het stugge gras. ze spelen natuurlijk weer 'klasje'. want ze spelen altijd klasje: zij als juf, hij als leerling. of andersom. maar meestal niet. in de gunstigste omstandigheden laat hij zich lekker leiden en zorgt dat voor urenlang speelplezier. allemaal in de kring, kindje van de dag kiezen, weerman spelen, juiste kaartjes bij de juiste tekeningen hangen, naar de turnles, boterhammen eten, knippen en plakken, naar de slaapzaal, wakker worden van de haan, opnieuw naar de klas, luisteren naar het verhaaltje van de juf, nog een spelletje spelen, even buiten spelen, fruitje eten, nog even kleuren en dan wachten op de papa's en de mama's. tja, zo'n schooldag is zware corvee. maar het maakt hen blij. pablo kijkt met smachtende ogen naar zijn zus. hij hangt aan haar lippen. onder de stralende zon van die zondag die doet verrijzen, creëren we onze eigen paaseibubbel.
andere toppers van de week: ijsboerderij met ijs van de verse melk van de koeien achter de hoek, fietstocht met de ouder-kindtandem, op de wenteltrap van de o-zo-karakteristieke vuurtoren, ochtendlijke wandeling door natuurgebied de slurfter waar je je (met een goeie scheut verbeelding) in de laagvlakten van argentinië waant, varen met de vissersboot waar de versgevangen garnalen meteen gekookt worden (en gloria die ze gretig verorbert), vermoeide snoetjes die 's avonds als een blok in slaap vallen.
er zijn nog momenten waarop pablo een crisis ambieert of uitlokt, maar het is iets meer te organiseren. soms geef ik ook één keer toe waardoor hij voelt dat ik meega in zijn verhaal. maar dan is het daarna absoluut gedaan met rond de pot te draaien.
ik denk dat hij vooral zelf beter bepaalde denkkronkels aan elkaar kan koppelen waardoor hij beter beseft wat hij uitsteekt en wat de gevolgen daarvan zijn. het blijven twee zeer aanwezige kinderen, maar de uren dat ze samen hebben gespeeld op texel, zijn niet op twee handen te tellen. ik val in herhaling: gloria's leven zou er totaal anders uitgezien hebben zonder pablo. ze leeft echt voor hem. ze kan vanuit het diepste van haar binnenste 's avonds in bed zeggen: 'ooo mama, mag ik alsjeblief bij pablo gaan liggen. ik mis hem zo.' en dan de gesprekken. hilarisch, maar ook zo herkenbaar.
- pablo, als wij later oud zijn, gaan we naar de hemel.
- naar waar?
- naar de hemel, dat is de woonplaats voor oude mensen.
- ah ja, de hemel.
- eerst gaan papa en mama naar de hemel want die zijn al een beetje oud. dus dat gaat niet meer zo lang duren.
- ik wil niet naar de hemel.
- maar bij ons duurt dat nog zeker duizend jaar.
- ik wil niet naar de hemel.
- je moet daar niet bang voor zijn. het is daar heel tof.

- pablo, je moet eens nadenken over je feestje voor je verjaardag. waar wil je je feestje vieren?
- ik wil naar het sprookjesbos.
- wil je naar de efteling?
- ja, naar het sprookjesbos.
- ik weet niet of dat gaat. ik zal eens vragen aan mama. mama, pablo wil zijn verjaardag vieren in het sprookjesbos. kan dat?
- (mama): dat is misschien een beetje moeilijk, maar we gaan zeker in de winter nog eens naar het sprookjesbos.
- pablo, het gaat niet hoor. je moet iets anders kiezen. ik zal een kaart maken met allemaal vakjes op en dan kunnen we voor elk vakje een spelletje verzinnen en als de kindjes dan hun hele kaart vol hebben, dan mogen ze een kadootje kiezen. vind je dat goed?
- ja
- welke spelletjes wil je dan?
- met een koekje aan een touwtje dat je moet happen met je mond.
- ah, koekhappen bedoel je?
- ja, koekhappen.
- ok, dan schrijf ik dat al op.
.....

een constante in al hun conversaties is dat gloria bijna altijd (of toch vaak) tegen hem praat alsof hij gestoord is. net iets te luid, net iets teveel herhalen, net iets te truttig. maar pablo vindt het meestal wel ok. hij loopt haar vaak achterna als een hondje en laat hem haar georganiseer maar al te graag overvallen. soms moet ik tegen gloria zeggen: 'ik ben hier de mama, schat. jij kan moederen over je poppen of over je knuffels.' maar schattig is het wel.

als pablo zich niet bezighoudt met de kapsones van zijn zus, heeft hij het druk met zijn imaginaire vriendjes. gloria heeft dat ooit ook gehad. ik moet eens opzoeken rond welke leeftijd dat was. ik weet dat ik in die tijd borden en glazen moest bijzetten op tafel 'voor haar vriendjes'. en dat ze in de auto een extra koek vroeg 'voor haar vriendje' die ze dan natuurlijk zelf opfrette. zo ver zijn we nu nog niet, maar de imaginaire vriendjes zijn toch aanwezig. met dat verschil dat het imaginaire bekende vriendjes zijn. ons gezin wordt de laatste tijd altijd uitgebreid met zeger, andreas, stanny en olav. allemaal jongens. terwijl hij van nature uit toch neigt naar vrouwelijke accesoires en verwijfde arm- en handbewegingen. als je hem vraagt of hij naar de balletles wil of naar de voetballes, kiest hij resoluut voor de balletles.

00:23 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.