17-06-15

brief aan mijn driejarige zoon

pablo jarig iedereen blij_bewerkt-1(1).jpglieve pablo,
vandaag is het jouw feest.
wekenlang heb je ernaar uitgekeken. 't is te zeggen: 'wekenlang heeft gloria jou gestimuleerd om ernaar uit te kijken'. maar nu het zover is, ben je wel helemaal mee. het feestvarken van de dag, maar dat ben je eigenlijk elke dag, een (feest)varken. vooral dan de gulzigheid ervan. rustig eten staat niet in je woordenboek. rustig in bad gaan ook niet. rustig stoepkrijten nog minder. alles gebeurt bij jou met een grote hevigheid. terwijl je eigenlijk een hele zachte kant hebt. je tooit je graag met handtassen, jurken en colliers. je houdt van zachte dekentjes. je speelt graag met poppen en je verzorgt graag. maar toch kan je als een ongeleid projectiel door de kamer sjezen zodat je met jezelf geen blijf weet en bijna letterlijk de muren oploopt. jouw crisissen zijn legendarisch. gelukkig dat de hoeveelheid ervan afneemt. de hevigheid weliswaar nog niet. je slaagt erin om een hele schoenenwinkel op zijn kop te zetten omdat jij absoluut die roze regenlaarzen met macaronnekes wil. en ik wil dat natuurlijk absoluut niet. ik vind het geen probleem dat je in je nachtjapon van 'hallo ketting' naar planckendael gaat, maar de aankoop van roze regenlaarzen met macaronnekes op, nee dat gaat te ver. in een andere situatie zou een kind na enkele minuten inzien dat het geen zin heeft om te blijven zeuren over die roze regenlaarzen met macaronnekes. maar jij blijft doorgaan. zonder scrupules, zonder remmen. er worden nog wat onderbroeken van maya de bij bijgesleurd en nog wat pyjama's van bumba (ook te koop in diezelfde schoenwinkel, eigenlijk was het dus geen schoenenwinkel want ze verkochten er ook niet-schoenen), maar je blijft krijsen. want die onderbroeken van maya of bumba krijg je natuurlijk ook niet. wanneer je dan een bepaalde maat hebt overschreden en je snikkend blijft nahikken van al die extreme emoties word je opnieuw een klein diertje dat wil verdwijnen in de warme schoot van papa of mama. je bent superlief, pablo, alleen dat temperament. woehoe. dat kan tellen voor een halve klas. terwijl je het in de klas erg goed doet. de hele dag door tater, knutsel, lees en speel je. je bent allemans vriend. volgens juf heidi ben je erg bezorgd om anderen en pendel je een beetje tussen de verschillende speelhoeken. je speelt graag met de andere kinderen, maar je speelt ook heel graag op jezelf. je bent enthousiast en hebt altijd wel iets te vertellen. je hebt een mysterieuze juf (juf hidi) die jouw heeft geleerd hoe je moet vechten met je poep en die altijd komt kijken als de kindjes kaka aan het doen zijn. juf hidi komt enkel op woensdag en vrijdag. 'bedoel je juf heidi, pablo?' 'nee, juf hidi' 'wanneer komt juf hidi dan terug?' 'juf hidi is dood nu.'

47-DSCN5631.JPG'welke dag is het vandaag, mama?'
'woensdag, pablo.'
'dan blijf ik vandaag lekker bij jou. kopen we een taartje bij de bakker en gaan we naar de dierentuin. en dan wil ik kiezen waar we ons taartje opeten.' (en dat allemaal in één adem)
en dan rijden we naar de dierentuin, passeren we langs 'die' bakker, en kiest pablo zijn plekje waar hij zijn frambozentaartje kan opeten. dat plekje is al maandenlang bij de kuikentjes. sinds hij er daar één heeft zien geboren worden is hij niet meer stoppen in die gang daar. hij nestelt zich dan tussen de kuikenneonatologie en de educatieve eierenmuur. één oog op zijn taart gericht, het andere oog op de couveuse op zoek naar een mogelijke barst die een nakende geboorte verraadt. het is echt wel gezellig als we samen zijn. en zeker de laatste maanden. we voeren gesprekken alsof je al veel langer dan 2 jaar praat. je onthoudt goed en je bent een plantrekker. je hebt een natuurlijke uitstraling die niemand onberoerd laat. jouw pistoletpoep is de mooiste van de hele wereld.

24-DSCN5597.JPG
maar jouw grootste liefde en zonneschijn is natuurlijk jouw grote zus. jullie steunen elkaar door dik en dun. verbonden door jullie bloedband staan jullie naast elkaar als een team dat nooit kapot gaat. zij leidt, jij volgt ... maar niet altijd. er zijn al eens discussies en ruzies. er is al eens onenigheid. maar de basis is onvoorwaardelijke liefde. gloria voelt zich erg verantwoordelijk voor jou, maar overlaadt je ook met bakken liefde en overgave. ze is oprecht blij wanneer je een goed schoolrapport hebt en oprecht verdrietig wanneer jullie door omstandigheden niet samen zijn. soms zelfs op een banale woensdagmiddag. dan zegt gloria dat ze niet naar de dansles wil omdat ze liever bij pablo wil zijn. al kan het zijn dat dàt ook met de dansles te maken heeft. 
liefste kleine man, blijf je eigen enthousiaste zelve, blijf tateren in van die mooie zinnen die mijn hart sneller doen slaan, blijf vooruit kijken met jouw pientere ogen, blijf proberen om in de lijven van papa en mijzelf te kruipen, blijf zeggen wat je denkt, blijf het leven omarmen.

ik hou van jou.

liefs, mama

22:01 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.