17-08-15

zon, zee, zomer zoals dat hoort

IMG_6912.JPGIMG_6920.JPGIMG_6953.JPGmeteen na de laatste schooldag op dinsdag 30 juni pik ik gloria en pablo op en vertrekken we richting zeeland voor een minivakantie zonder dominique, die helaas nog even vastzit aan de werkorde van de dag. het blijkt de beste beslissing ever te zijn want de hele antwerpse binnenstad wordt geteisterd door een onoverkomelijke hittegolf. zoals het een goede kampeermoeder betaamt, heb ik alles zorgvuldig voorbereid zodat we ter plekke aangekomen meteen aan de slag kunnen, lees: de tent rechtzetten. gloria is sterk, maar toch niet sterk genoeg om de twee middelste stokken tegen te houden die de basis vormen voor de (relatief ruime) tent. en voor de rest is er geen levende ziel te bespeuren op camping 'international'. toegegeven, er zijn gezelligere boerencampings in zeeuws-vlaanderen maar de kinderen mochten kiezen en kozen voor de camping over het huisje van san en koen in nieuwvliet omdat ze daar vaak komen spelen als we in het huisje van san en koen logeren. in camping international is namelijk een speelboerderij en die (ja, u leest het goed) omvat een grote buitenspeeltuin met een skelterparcours (hoort u mijn nederlandse tongval alreeds?), een klimparcours binnen en (het neusje van de zalm!) een techniekzolder. dolle pret verzekerd dus. en indien gast op de camping, natuurlijk de hele dag gratis toegankelijk. nu gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik zelf ook erg graag op de techniekzolder vertoef. dus onder het mom van 'hij is nog een beetje klein, ik zal mijn zoon wel wat helpen', boor en vijs en schaaf en zaag ik maar al te graag. iedereen kontent dus. gloria spreekt de eerste levende passant aan voor wat hulp. 'ja hoor, geen probleem. ben je zonder man hier?' 'ja, mijn partner moest nog werken.' 'ach wijffie, is toch gewoon veel relaxer, zo zonder man. doe je gewoon lekker je zin. deed ik vroeger ook hoor. elk jaar, even alleen met de kinderen. dat lucht op.' soit. het zweet drupt ondertussen van mijn voorhoofd. misschien toch niet echt een goed idee om bij 40 graden een tent op te zetten. maar het lukt vrij aardig. gloria wil ondertussen naar het zwembad met haar broer, maar ondanks het feit dat zij kan zwemmen, dat pablo hele goeie bandjes heeft en dat het zwembad ondiep is krijg ik toch altijd dat dilemma van wat ik hen nu wél en wat ik hen niet alleen kan laten doen. gloria heeft zeer veel verantwoordelijkheidsgevoel dus ik ben er zeker van dat ze voor haar broer zou zorgen. maar als pablo niet wil luisteren, wil hij niet luisteren. dus misschien loopt hij wel weg en kan zij daar ook niets aan doen. dan maar een tandje bij. nog twee luchtmatrassen opblazen, een grondzeil vastspijkeren, een keuken ineentimmeren, kaarsjes op de tafel. en klaar. snel naar het zwembad. samen welteverstaan. ik voel me wat onwennig tussen de iets te talrijke en enthousiaste andere ouders die graag willen praten over de kinderen en over zonnecrème. ik praat graag met andere mensen, maar liefst niet alleen over kinderen en zonnecrème. ik verstop me dan maar veilig achter mijn boek. prima evolutie trouwens. sinds enkele maanden slaag ik erin om boeken uit te lezen. met de nadruk op 'uit'. en dat voorrecht wil ik graag nog enige tijd vasthouden. 
de avond valt, maar de warmte blijft FullSizeRender.jpgbroeierig heet. vermits we helemaal alleen op het campinggrasveld staan, hebben we een privétuin die helemaal wordt ingepalmd met petanqueballen, rackets en springzakken. er daalt een vreemd soort van rust over mij neer terwijl ik het water afgiet van de gevulde tortellini's. hoe mooi is dit: de zon die ondergaat, mijn kinders die halfnaakt cowboy en indiaan spelen en ik die de kerstomaatjes probeer te fruiten in olijfolie die daar niet geschikt voor is. 
de nachten zijn doenbaar (ver)fris(send). onze tent heeft drie slaapcompartimenten, één voor elk van ons dus, maar het klein grut verkiest om opeengepakt bijeen te liggen. 'is veel gezelliger, moekie.' 'moekie?', schatert pablo. 'dat is toch niet moekie? dat is mama.', zegt hij resoluut. 'ik zeg nu moekie, pablo, omdat ik dat wil.' en zo vallen ze in slaap. hij met zijn vier of vijf tutjes: ééntje in de mond, de rest als talisman voor de nacht. zij met haar gaston, haar steun- en toeverlaat sinds haar geboorte. en ik aan de zijkant. al chance dat moekie zo'n goeie slaper is en overal haar nachtrust vindt.
beetje zee, beetje water, beetje blitzbezoek van papa, beetje restaurantje, beetje bezoek van katelijne en vriendinnetje juliette, beetje krentenbollen van de bakker, beetje puzzelen, beetje trampolinespringen, beetje watermeloen, beetje beetje. niet teveel willen is vaak de allerbeste remedie tegen onrust en onenigheid. in de praktijk is het minder evident maar veel oefenen, helpt. dat staat vast.

 

 

na de buitenlandse-dicht-bij-huisvakantie is het tijd voor de grote trip richting auvergne. 'slechts' 800 km, maar we nemen het zekere voor het onzekere en doen het in twee dagen. we maken de grote fout om op een vrijdag te vertrekken en rond 14u te arriveren op de parijse ring. resultaat: meer dan 2,5 uur vast op de beroemde phériphérique, een overspannen dominique en een zoon die én moet pissen én moet kakken. het plasprobleem is makkelijk te verhelpen: onderbroek naar beneden, piemel in lege fles en plassen maar .... (en een alerte gloria die enigszins geamuseerd verkondigt dat we 'straks moeten oppassen dat we de waterfles met pablo's pis in, niet opdrinken. hihi'). voor de grote boodschap ligt het iets gevoeliger, alhoewel ik de chance heb dat mijn zoon over een consistente ontlasting beschikt. ik kan het drolletje dus relatief gemakkelijk opvangen in een vochtig doekje. en dat allemaal terwijl we stilstaan in één van de tunnels. echt hel. maar het allerlastigste is dat je niet meer weet waar te keren of te draaien omdat de gps flipt: rechts aanhouden, rechts afslaan, rechts aanhouden op het linkerrijvak ... allemaal geen probleem in een kleinere stad, maar het is voor iedereen bloedheet. we weten op een bepaald moment eigenlijk niet meer welke kant we op moeten. hebben we een uitrit gemist? ik denk van niet, maar als we af de ring moeten en er 500 meter verder langs de andere kant opnieuw op moeten en dan nog 20 kilometer in de file staat, lijkt het mij dat er iets is misgelopen. op dat moment staat het vast: nooit meer die parijse ring.

gelukkig is de gastvrouw van onze eerste overnachtingsstop uiterst sympathiek en soigneert ze ons met kaas en salami. allemaal murw van die 7 uur in de auto is het snel bedjestijd en dromen van een volgende etappe zonder file en gedoe. die droom komt gelukkig uit. amper 4 uur later rijden we de oprit van 'les 3 etangs' op, een kleinschalig vakantiedomein in het hart van de auvergne, zo'n 50 kilometer van clermont-ferrand. twee jaar geleden streken hier vijf nederlanders neer in de hoop hun droom waar te maken. wat er nu staat is een caravan, ingericht als chalet, met groot terras en buitenkeuken, 2 gites en 7 plekken om te kamperen. kleinschalig dus maar voldoende ambiance om contacten te leggen. gloria en pablo hebben binnen het half uur hun vriendjes en ik ga helemaal los in mijn buitenkeuken. wat is er heerlijker dan comfortabel te koken met zicht op de natuur. soit. ik kan nog uren doorgaan. wat in de gedachten en de harten overblijft zijn de twee kleine lijfjes, nat in het zweet van het vele rennen naar de zwemvijver beneden en opnieuw naar boven. de smachtende blik van gloria wanneer ze 5 minuten na het ontwaken vraagt: 'mag ik nu eindelijk naar mij vriendinnen?'. de triomf in haar ogen wanneer ze haar zoveelste sjotterbakwedstrijd wint: 'tja, ik ben daar nu eenmaal goed in.' pablo en gloria die samenzweerderig in hun bed liggen maar absoluut niet slapen en de hele tijd de slappe lach hebben. het zwemmen: elke dag, op elk moment en altijd met evenveel plezier. gloria die nu echt wel behoorlijk zwemt en niets liever doet dan 'bommetje' en haar 'dolfijnduik'. af en toe is ze iets te overmoedig en wanneer ze geen grond onder haar voeten voelt, durft ze al eens te panikeren. maar ze is een waterrat in hart en ziel. pablito doet zijn zus graag na en speelt dus ook 'bommetje' met alles erop en eraan. wat een energie, wat een kracht. ik probeer hen vooral ook te laten doen. gloria trekt haar plan op de - laten we het voor de gemakkelijkheid een camping noemen. ze spreekt af met haar vriendinnen, schuift aan andermans tafels aan en organiseert een free podium. pablo hangt er wat achteraan maar laat zich niet doen. integendeel: hij deinst er niet voor terug om zich voor een publiek van zeven 6-jarige dames van zijn beste (lees: meest naakte) kant te laten zien. shake that body baby. 
buiten leven, maar vooral samen leven. proberen overeen te komen. niet focussen op verschillen maar op wat ons het meeste bindt: onze bloedbanden en de liefde voor elkaar. die is eindeloos. dat gaat nooit over.

IMG_7085.JPGIMG_7127.JPGIMG_7161.JPGIMG_7296.JPGIMG_7245.JPGIMG_7134.JPG

IMG_7237.JPGIMG_7073.JPG

23:41 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

vind ik wel dapper, zo alleen met twee kids gaan kamperen. Klinkt allemaal als deugddoende, ontspannen vakantiemomenten (buiten het filemoment

Gepost door: Karin van den Broeck | 18-08-15

De commentaren zijn gesloten.