29-10-15

aan het begin van het nieuwe schooljaar

IMG_7613.JPGbeetje onwennig schuifelt ze de grote speelplaats op. maar we kunnen haar nog omarmen tot aan de klas, want de eerste week is de 'overdrachtplek' aan de deur van de klas in plaats van aan de schoolpoort. kwestie van de overgang niet té bruusk te maken. ik voel gloria's hart bonzen tot in mijn borstkas, maar ze laat niets merken van haar nervositeit. ze zegt luidop haar naam, krijgt een etiketje met haar naam opgeplakt en wandelt zo goed als loodrecht naar haar bank (waar hetzelfde stickertje opplakt). vier banken staan in een soort van eiland. haar andere eilandbewoners zijn wiktoria en iori van haar vroegere klas en oemeyma, een nieuw meisje. gloria opent haar plastieken pennendoosje en inspecteert de inhoud ervan. met opgeheven hoofd zwaait ze ons gedag. bye bye kleuterschool. gloria is een scholier geworden .... ik probeer rustig de speelplaats over te steken en verbijt mijn tranen. bijna letterlijk: verbijten. ik bijt op mijn tanden. de wereld rond mijn heen wordt wazig van de emoties. die gloria toch: huppelend door het leven, deinst voor niets terug. zit nu aan haar schoolbank in de eerste klas.
pablo aan de andere kant van de speelplaats start op zijn eigen botsbal-manier aan zijn eerste dag van zijn eerste kleuterklasje. hij vliegt de klas bijna binnen, gaat als een speer naar de doos waaruit hij zijn foto moet halen, en zwaait naar ons alsof zijn leven ervan afhangt. tijdens het zwaaien valt hij bijna over een tafel.
little miss g. en boris botsbel overleven hun eerste schooldagen zonder problemen. ze vertellen niet veel, maar aan hun lichaamstaal zie ik dat ze het naar hun zin hebben. pablo is 's ochtends een echte IMG_7615.JPGzeurkeus-met-ochtendhumeur: niet willen eten, geen kleren willen aandoen, niet aan tafel willen komen - maar eens op de fiets lacht zijn vrolijke gezicht je toe. gloria doet haar uiterste best, maar ze stelt met momenten cruciale vragen als: 'moet ik nu echt elke dag van mijn leven naar school vanaf nu?' 'mag ik dan nooit meer alleen spelen?' 'ik wil niet de hele dag stilzitten. ik wil buiten spelen.' dat wringt toch een beetje bij mij als moeder dan. maar ze heeft gelijk. amper zes jaar geleden kwam ze als een onbeholpen wezen uit mijn buik en nu is ze verplicht om elke dag aan haar schoolbank te zitten. natuurlijk is het geweldig dat zij de mogelijkheid krijgt om naar school te mogen gaan maar ik begrijp dat de draagwijdte van haar hele schoolcarrière nu nog iets te ontastbaar is. 'er is nog altijd veel tijd om te spelen hoor, gloria. er zijn nu gewoon iets meer regels.' ondanks het feit dat ze supergemotiveerd is en dat haar juf-allures ook nu nog duidelijk naar voor komen, moeten we haar wel aanmanen om te lezen. ik probeer haar mijn fascinatie voor letters en taal door te geven en overenthousiast te vertellen over de boeken die ik ooit allemaal heb gelezen. ik denk dat gloria hoopte dat het allemaal veel sneller zou gaan, dat ze - bij wijze van spreken - na één week zou kunnen lezen. maar het is bloed, zweet en tranen. wanneer ze zich achter haar leesboekje zet en met haar leespijl haar te lezen woorden aanduidt, hoor je haar concentratie en zie je haar wangen kleuren. wat een ontlading wanneer ze haar eerste zinnen zonder fouten uitspreekt. de tweeklanken zijn niet gemakkelijk, het verschil tussen de 'd' en de 'b': ook niet simpel ... gelukkig blijft het huiswerk beperkt tot lezen en af en toe een invulblaadje. probleem van dienst is pablo botsbal: op het moment dat gloria wil beginnen lezen, begint hij luidkeels te zingen of onozel te doen. gloria zit dan gevangen tussen de twee moeilijke keuzes: zich concentreren en verder lezen of lachen om haar gekke broer. want hoe je het ook draait of keert, als gloria zou mogen kiezen, zou ze kiezen om te spelen in plaats van te lezen. al spelend lezen, dat zou een oplossing zijn.

FullSizeRender9.jpg

 

FullSizeRender 2.jpggelukkig blijft er nog veel tijd over om te spelen. of om verjaardagsfeestjes te organiseren. de eerste week van het nieuwe schooljaar deelt gloria uitnodigingskaartje uit voor haar feestje. ik schrijf er zo'n 25-tal voor met alle gegevens, gloria vult de naam van de genodigde en haar eigen naam aan. we steken er 12 in een enveloppe. de rest is overschot en kan ze gebruiken om winkeltje mee te spelen. tot ik plots 23 bevestigingen krijg van kinderen die allemaal naar haar feestje komen. 'gloria, heb jij suleyman ook uitgenodigd?' 'ja' 'en zaineb?' 'ja' 'en noah?' 'ja' 'en helder?' 'ja' 'en felix' 'ja' ... 'maar liefje, die kaartjes hadden we toch niet in een enveloppe gestoken?' 'nee, maar ik heb die kaartjes gewoon van de kast genomen.' ok dan. 25 kinders op gloria's 6de verjaardagsfeestje. gelukkig was het niet in onze living en waren er genoeg volwassenen om dat kleine grut te temmen. met dank aan de geweldig pinata van peter michiel. het werd een heerlijke middag, met een voorstelling in HETPALEIS, live schmink van ex-verzorgster-van-pablo janne, verse appeltaart, vanillewafeltjes en veeeeeel kadootjes. gloria blonk van trots en kontement. boris botsbal (aka pablo) hadden we voor de gelegenheid in bewaring gegeven bij zijn meter zodat gloria, dominique en ik konden genieten van een papa-mama-dag. met als afsluiting een etentje bij de lokale indiër. yeah! mijn dochter die zonder verpozen een 'vegetarische thali' bestelt. want ja, sinds enkele weken is ze vegetariër. als het haar uitkomt. want hotdogs en preparé eet ze nog wel. maar ze wil geen vlees meer tussen haar boterham (groot gelijk) en geen grote stukken vlees. en als ze kan kiezen tussen lasagne mét of zonder vlees, kiest ze voor de veggie versie. en daar heb ik helemaal niets mee te maken. ze ziet natuurlijk dat ik geen vlees eet en we eten thuis ook vaak vegetarisch maar ik heb haar nooit op één of andere manier verplicht om mee in mijn eetpatroon te stappen. toegegeven, ik vind het natuurlijk wel erg aandoenlijk, haar nieuwe overtuiging. terwijl gloria veggie balletjes naar binnen slokt, roept - met de nadruk op het vorige werkwoord - pablo: 'ik eet wel nog vlees hoor. zoals een tijger. ham.' waarna ze allebei in de lach schieten. eigenlijk typeert deze kleine anekdote heel gloria's en pablo's relatie. allebei wat gekjes, maar gloria bewust van de wereld rondom haar en pablo een ongeleid projectiel. dit weekend gaan we hem leren fietsen, liefst zonder wieltjes. met zijn loopfiets steekt hij iedereen voorbij, maar kracht zetten op de trappers ... nee, daar doet hij niet aan mee. waarom moeilijk als het makkelijk ook kan?

gelukkig fietst hiske, zijn lief, wel al zonder wieltjes. en dat fascineert hem wel. misschien hadden ze het daarover toen dominique hen al kussend opmerkte onder de klimboom? galant is pablo wel, dat moet je hem nageven. toen zijn lief een middagje kwam spelen, stond hij zonder zeuren zijn keukenkrukje af zodat ze de appelen beter in de kom met kaneel kon doen en maakte hij voor haar boven een 'liefdesbed' met witte lakens en neprozen. tja. gloria is er nog niet helemaal uit. ze was lang verliefd op twee jongens, maar nu lijkt er een derde kaper op de kust te zijn. en toen ik gisteren opmerkte dat h. uit haar klas haar wel heel enthousiast begroette, antwoordde ze na enige overpeinzing: 'ja, misschien ben ik ook wel verliefd op hém'.FullSizeRender11.jpgFullSizeRender8.jpg

FullSizeRender7.jpg

22:25 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

beautiful little souls
prachtkinders!

no wonder with such awesome & loving parents...

Gepost door: mus | 10-11-15

De commentaren zijn gesloten.