27-02-16

aan de vooravond van een groot gezin ... (februari 2016)

IMG_8160.JPGhet is niet meer ver. het duurt niet meer lang. binnen iets minder dan 6 (?) weken wordt de kleinste (en laatste) mini-piedfort geboren. onwaarschijnlijk hallucinant vind ik dat. hoe snel zo'n embryo evolueert tot 'affe' baby. zelfs nu, op bijna 34 weken, heeft dit creatuur alle overlevingskansen: 2,2 kg en 42 cm. binnen vier dagen zijn de longen ook 'rijp'. en dan te beseffen dat dat eigenlijk vanzelf gaat. toegegeven, ik heb het echt wel gehad met die slapeloze nachten omwille van mijn spierspasmen en harde buiken. en ik zou graag iets gezwinder de helling over de vijver van het stadspark willen oprijden. én mijn hormonen af en toe wat beter onder controle hebben (o, zoveel tranen tijdens 'neverland' en o, zo boos wanneer pablo voor het schoolgaan als een raket over de zetel danst weigert te eten en zijn kleren aan te doen) maar voor de rest mag ik absoluut niet klagen. probleem - als je dat een probleem kunt noemen - is dat ik mij tijdens elke zwangerschap eigenlijk heel hard op mijn gemak voel. alsof de projecten die ik vaak buitenshuis zoek omwille van het noodzakelijke gevoel nodig te zijn, zich nu in mijn lijf afspelen. ik ben dus - compleet zou overdreven zijn - maar toch relatief zen. ik slaag erin om 's avonds een boek te lezen of om gewoon in de zetel te zitten en wat te schrijven. waar ik niet zen over ben ik dat ik momenteel te dicht op mijn kinderen zit. ik denk aan de aandacht die de mini binnen enkele weken gaat opeisen. en daarom wil ik dat gloria en pablo hun leven zo efficiënt mogelijk organiseren. lees: jas meteen uit en meteen aan de kapstok, schoenen meteen uit en meteen in het juiste schoenenvak, ijskastdeur dicht wanneer er iets uitgenomen wordt en het uitgenomen ding meteen terug in de ijskast, kleurtjes die niet meer gebruikt worden meteen terug in de kleurdoos, kleren die niet meer aangedaan worden meteen terug naar boven ... tja. nobele ideeën, maar voorlopig is het enige resultaat dat ik ongelukkig word omwille van het effect 'ene oor in, andere uit'.
IMG_8210.JPGik voel dat ik het rustiger aan ga moeten doen dan de vorige twee zwangerschappen. de harde buiken worden aanweziger en de krampen veelvuldiger. blijkbaar ook wat bekkeninstabiliteit. maar mini zelf doet het prima. helemaal klaar al voor de grote uittocht: hoofd naar beneden, benen lekker in een knoop over het hoofd en de navelstreng tussen de benen. gloria weet perfect hoe lang het nog zal duren. 'nog 6 weken hé mama? ooooo, ik ga zo zenuwachtig zijn om de baby voor de eerste keer te zien en ik hoop dat je niet lang in het ziekenhuis moet blijven en dat je lekker eten krijgt.' 'ja, en als die teveel huilt, dan verkopen we de baby', voegt pablo toe. 'maar nee pablo, de baby blijft bij ons.' 'maar als die huilt, niet. dan brengen we die naar oma en opa.', pablo says. het gaat hem vooral een pakske varen, lijkt me. gloria ziet zichzelf al helemaal in de (vernieuwde) rol van grote zus. pablo weet natuurlijk niet wat hem te wachten staat. en wij eigenlijk ook niet. de ene zegt dat je er een derde gewoon bijneemt alsof er niets aan de hand is. de andere geeft toe dat het toch wel zwaar is. ik zou graag nog wat fitter worden tegen 'de werpdatum'. maar de nachten zijn toch weer wisselvallig. door mijn slapeloosheid hou ik ook dominique wakker, waardoor hij al eens van bed verandert. gloria op haar beurt heeft meer dan eens last van ene zekere 'karbonkel' die ook voorkomt in 'ik, mik, loreland', een educatieve reeks over letters die dateert van begin jaren '90 (?) en waar ze met de klas wekelijks naar kijken. en waar ze bang van is. of haar teen doet pijn. of haar rechtermondhoek. pablo komt regelmatig uit zijn bed om te gaan plassen: prinsessenjurk naar boven, mini-piemel naar voren en plassen maar (liefst in de pot), beetje schudden met de poep om de laatste druppels goed te laten terechtkomen, jurk naar beneden en hopla, bed in. dat van hemzelf. of dat van ons. of dat van gloria ... ja, er wordt al eens een scheet afgelachen tijdens die beddendans, slik. en binnenkort kan er nog harder gelachen worden ... of geblèt. dat hangt van het kind af. maar niet getreurd: tegen begin april heeft elk lid van ons gezin zijn of haar slaaphygiëne volledig onder de knie.
IMG_8252.JPGwe hebben dus nog enkele weken om pablo ook nog wat basisregels der opvoeding bij te brengen. het is een absolute lieverd, maar hij is erg vermoeiend. we hebben - laten we een kat een kat noemen -  twee aanwezige kinderen, maar pablo spant op dit moment de kroon. hij doet vooral gewoon zijn goesting. op zich siert het hem dat hij weet wat hij wil, maar indien dat overhelt naar de andere kant van de weegschaal wordt dat gewoon vermoeiend. op bepaalde ogenblikken is alles een strijd: aankleden, ontbijten, jas aandoen, eten, tanden poetsen, gaan slapen ... op school steelt hij alle harten en is hij zijn liefdevolle zelve. voelt hij aan dat er grote dingen gaan veranderen? is hij nu al bezig met zijn bedreigde positie van kleinste uk? en natuurlijk is hij mondig en schattig en bijdehand. en gaat hij een hele dag alleen met zijn toekomstige schoonouders en hun dochter naar de winterefteling en krijgen we na afloop te horen: 'totaal geen last mee gehad, echt een voorbeeldkind ...' en ik koester hem met heel mijn hart. maar die constante strijd over onbenulligheden valt me zwaar(der) dan een tijd geleden. het zou zo fijn zijn mochten ze (want dit stukje gaat ook over gloria) 's avonds eens gewoon gezwind naar boven trekken richting slaapkamer zonder: 'oooo, ik wou echt zo graag nog een tasje thee', 'o, ik heb een splinter in mijn voet.' 'o, ik denk dat er een wolf in de badkamer zit, ik kan echt niet naar boven. dat is supergevaarlijk.' 'o, ik denk dat ik tegen morgen nog iets moest lezen'. dat is dan alleen nog maar de sectie: 'trappenlopen'. fase 2 speelt zich af in bed. 'ik wil nog een tutje. mijn kersenpitje is niet warm genoeg. ik heb zo'n dorst. ik wil nog een verhaaltje. waarvan worden vluchtelingen gemaakt? gelooft iedereen in god? kan je met een raket naar de maan?'
IMG_8227.JPGhet ontwerp voor het geboortekaartje is klaar. de stickers zijn geprint. de kleren gesorteerd per maat, per onderwerp en per mouwlengte. de lakens voor de kinderwagen, het kinderbed en de box zijn gewassen, de eenzame babyweessokken zijn herenigd met hun afstammelingen, de geboortekadootjes zijn bijna ingepakt. soit. het kind is sinds enkele dagen ook officieel erkend door dominique ('eerste kindje', vroeg de sympathieke russische tatyana aan ons toen we daar voor haar zaten in het districtshuis ... 'nee', zei d. stoer - half glimlachend, half aarzelend - 'het is ons derde kind'.) slik. dankuwel. daarvoor.

IMG_8154.JPGIMG_8151.JPG

22:12 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

O nee, is karbonkel nu nog aanwezig op school? Die griezel( en dat is hij echt) bezorgde Kaatje ( nu al zo'n 16 j. geleden dat ze in het 1ste leerjaar zat) ook vele enge dromen. Met schrik naar school vertrekken om dan achter de rug van de stoerste jongen van de klas te mogen schuilen voor karbonkel. Wel,wel,toch, hoog tijd dat er iemand 'kindvriendelijkere' taallessen op de scholen brengt ;) Het allerfijnst om te lezen is natuurlijk dat alles prima is met jullie 3de spruit!

Gepost door: heidi | 03-03-16

De commentaren zijn gesloten.