08-04-16

29 maart 2016: welkom astor ben johannes piedfort!

vrijdag 25 maart werk ik mijn laatste dag in HETPALEIS. het is een emotionele dag. naast de emoties die een nakende geboorte met zich meebrengt komt er deze keer nog bij dat barbara, mijn directeur sinds 16 jaar, eind juni met pensioen gaat. vermits ik plan tot begin november met zwangerschapsverlof te gaan, is de realiteit dus dat we nooit meer zullen samenwerken. en dat zorgt voor een terugblik op vele jaren die niet altijd eenvoudig zijn geweest, maar waarin ik altijd met hart en ziel heb gewerkt voor datgene wat mij bezighoudt: het kindertheater en het recht op cultuur voor elk kind in elke familie. alle voorstellingen, alle producties, alle projecten, alle collega's, feestjes .... het zijn er teveel om op te noemen. maar ik ken ze nog allemaal stuk voor stuk uit mijn hoofd. een levend archief ben ik. privéleven en professioneel leven heeft al die jaren door elkaar gelopen. collega's worden vrienden, verdwijnen als collega's maar blijven vrienden. 
er is nog zoveel te doen. ik heb mij de afgelopen weken zotgewerkt in het maken van lijstjes en het voorbereiden van alles wat er nog te wachten staat, maar ik slaag er niet in om alles helemaal af te ronden. het is gewoon te veel. om 19u trek ik de deur achter mij dicht en fiets ik voor een (voorlopig) laatste keer naar huis. dominique heeft gekookt. ik ga lang in bad en we kijken samen naar d'ardennen. 
IMG_8361.JPGzaterdagochtend halen we de kinderen op bij oma en opa en rijden we verder richting nieuwvliet, onze tweede thuis. nog even genieten van de strandpaviljoenen, de zorgboerderij, de zee, de speelboerderij en de verse lucht daar. we maken een bakkerstoog van zand en vullen die met de beste zandtaartjes van de wereld, ik eet een salade met extra veel garnalen, we filosoferen over hoe het zal zijn wanneer onze baby er zal zijn. ik hoop dat ik nog een paar dagen krijg voor de geboorte. het meeste is geregeld maar het zou fijn zijn om nog even alles op een rijtje te kunnen zetten en nog een paar dagen met mijn geboren kinderen door te brengen. ik voel dat ze nu al op zoek zijn naar hun nieuwe plek in het gezin. ik voel me nog altijd relatief fit, ben ondertussen zo'n 10 kilo bijgekomen denk ik en ik kan nog altijd een duin op- en afrennen. ervan afrollen gaat iets moeilijkers. niets om mij zorgen over te maken. gloria en pablo zijn superflink. dat is de afgelopen weken met momenten anders geweest: veel onderlinge spanningen tussen hen, veel ruzies, veel discussies. gloria die té veel moet toegeven tegenover haar broer. pablo die flipt op details en daardoor een megascène creëert. maar hij blijft ook nog maar 3 jaar. terwijl je denkt dat hij dubbel zo oud is wanneer je hem hoort praten en redeneren.IMG_8417.JPG

IMG_8401.JPG

IMG_8364.JPG

IMG_8369.JPG

het is dus peis en vree in zeeuws-vlaanderen en dat geeft een nieuwe adem. op paaszondag nemen we uitgebreid de tijd om te ontbijten en passeren we langs onze favoriete adresjes. zondagavond richting huis krijg ik wat krampen, maar ik kan niet onderscheiden of het beginnende weeën zijn of een gevolg van een overdaad aan eten (lees: vader en moeder eten alle overgebleven restjes op van de kinderen (hun eten)). een stukje regenboog verschijnt aan de rand van de autostrade. enkele regendruppels plensen op de ramen. iets verder verschijnt een volledige regenboog van de ene kant van de weg naar de andere kant. ik word er zowaar emotioneel van. ondertussen priemt de zon door de voorruit. alsof de elementen buiten ons ons iets willen zeggen. ik kan niet echt goed inschatten hoe de mini-weeën gaan evolueren. maar dominique wil het zekere voor het onzekere nemen. we zetten de kinders af bij oma en opa, vuil en vies maar moe en gelukkig, en rijden zelf even door naar het ziekenhuis. pitstop thuis om mijn modderbottinnen te verruilen voor een eenvoudige, doch elegante, schoen. je weet maar nooit. stel dat ik moet blijven, dan heb ik tenminste propere schoenen aan.

het is loos alarm. er is wel degelijk 'beweging', maar te weinig om te blijven logeren in hotel vincentius. zondagavond ga ik opnieuw in bad en blijf ik nog uren in de weer om prullen in orde te krijgen: bloemzakjes sorteren, koffer checken, dagboek bijhouden, batterij van het fototoestel checken, kleren sorteren, wasmachine laten draaien .... zou ik dan toch iets aanvoelen?
maandag 28 maart is zoals paasmaandag hoort te zijn: eieren in alle kleuren van de regenboog, hard en zacht, koud en warm. ik loop om de haverklap naar de wc. ik heb de hele tijd het gevoel dat ik het niet ben die hier rondloop. alsof mijn geest ergens anders is. we ronden de dag af met een paar uurtjes spel en sport op de lilse bergen. het wordt friskes. tijd om naar huis te gaan. we flansen snel een avondmaal in elkaar met restjes uit de ijskast en de diepvries. af en toe moet ik even stilstaan om wat dieper te kunnen ademen. ik ga met mijn kinderen absoluut echt wel op. in het bad leg ik aan gloria uit wat een 'wee' is: zoals een golf, gloria, het begint zachtjes, wordt heviger en heviger, en wordt dan terug minder sterk. enkele seconden later krijg ik er één. ademen ademen ademen. 'gaat het mama,', vraagt ze op de bezorgde manier die haar zo eigen is. 'moet ik papa roepen?' 'nee, lukt wel'. ik krijg ze nog net uit bad en afgedroogd. dominique steekt pablo in bed. ik zit met gloria in de zetel en we prullen wat op de computer. ik installeer een weeën-app (oh my god!) op mijn telefoon. om klokslag 20u30 begin ik te timen: start wee - stop wee, start wee- stop wee, start wee- stop wee ... een uurtje later (om 21u30) zie ik toch een duidelijke 'continuïteit'. om de 7 à 8 minuten heb ik weeën, niet altijd even pijnlijk en goed onder controle te houden, maar ze zijn wel degelijk aanwezig. 'gaat het mama', vraagt gloria opnieuw op de bezorgde manier die haar zo eigen is. 'ja hoor, lukt wel'. dominique stelt voor om oma en opa te bellen zodat we opnieuw naar het ziekenhuis kunnen. IMG_8404.JPGmaar ik wil dat liever nog uitstellen. het is begonnen, ja dat is waar. maar wie weet, hoe lang duurt het nog? en dan liever thuis rustig op adem komen dan in een steriele ziekenhuiskamer. maar ik krijg d. niet op andere gedachten. 'ofwel bel ik nu naar opa en oma, ofwel ga je alleen naar het ziekenhuis.' opa en oma arriveren om iets voor 22u. gloria ligt ondertussen bij haar broer in bed maar slaapt nog niet. ik ga hun kamer binnen voor propere sokken. stel dat ik moet blijven, dan heb ik tenminste propere sokken aan. ze zit rechtop in bed. 'papa en ik gaan even naar het ziekenhuis, schat.' 'ga je bevallen?' 'nee, ik denk het niet. maar we moeten even checken of alles ok is met de baby'. 
om 22u10 hang ik aan de monitor. om 22u40 zegt de vroedvrouw dat ik moet blijven. om 23u heb ik 4 centimeter opening. om 23u30 heb ik er al 5. de stagiaire vertelt me dat ik niet in bad mag bevallen omwille van een eerdere keizersnede. dat is blijkbaar een nieuwe regel sinds enkele maanden. en dat ik de hele tijd moet gemonitord worden. ook omwille van die eerdere keizersnede. ook een nieuwe regel sinds enkele maanden. en ik ben blijkbaar positief getest op streptokokken waardoor ik preventief antibiotica moet krijgen omwille van de gezondheid van mijn ongeboren kind. en waardoor ik dus ook niet in bad kan bevallen. veel tijd om na te denken over alternatieve bevallingswijzen is er niet, want het gaat hard. de weeën volgen elkaar in ijltempo op. rond middernacht zegt de vroedvrouw dat het snel kan gaan. of ik een verdoving wens? moeilijk onderwerp. ik ben van het idee: 'hoe natuurlijker, hoe beter' en wil (na pablo) opnieuw gaan voor een bevalling zonder verdoving. maar in mijn hoofd zou zich dat opnieuw in bad afspelen. en dat mag/kan nu niet. en ik weet dat dominique een verdoving verkiest (voor mij). hij heeft al twee horrorbevallingen meegemaakt, hij wil nu niet dat ik meer moet afzien dan nodig. terwijl de ene wee na de andere wegpuf en ik bijna 7 centimeter opening heb, arriveert de anesthist in de verloskamer. hij lijkt zo weggelopen zijn uit de abdij van averbode, beetje rare man die mij berispend toespreekt: 'mevrouw moet zich wel ontspannen hé, anders gaat het niet lukken'. makkelijker gezegd dan gedaan wanneer je al zittend met je rug voorover gebogen een wee probeert te ontwijken terwijl er iemand een prik geeft in je ruggenmerg. ik knijp dominiques hand tot moes en heb het ijskoud. maar daarna begint het feest. in plaats van een bevalling lijkt het tafereel in verloskamer één eerder op een gezellige theevisite. de verdoving werkt. ik voel mijn weeën nog, maar de 'top van de golf' is eraf. en ik babbel honderduit met de vroedvrouw over gloria en pablo en alles wat er zich aandient om over te babbelen. dominique houdt ondertussen de monitor in het oog. 'weer een wee', zegt hij terwijl de computer piekt naar 140. en dan breekt mijn water en zegt de stagiaire dat ze alles gaat klaarmaken voor 'sebiet'. 'hoe bedoel je?', vraag ik. want ik mijn hoofd zou ik hier de hele nacht liggen. 'ik denk dat we niet moeten treuzelen'. om 1u30 zegt de vroedvrouw dat ze de gynaecoloog gaat bellen. om 1u45 zegt ze dat we het ook wel zonder hem kunnen doen als hij niet op tijd is. om 1u53 komt de gynaecoloog van wacht binnen (het is nog steeds paasweekend waardoor mijn eigen gynaecoloog niet van wacht is.) hij zegt me onmiddellijk om te persen. dat zegt hij 3 minuten later nog eens. om klokslag 2u wordt hij geboren: astor ben johannes piedfort - 3kg070 en 50,5 cm. helemaal perfect. helemaal af. helemaal prima zoals hij is.
astor wordt op mijn borst gelegd en is blijkbaar zelf ook nog onder de indruk van zijn snelle uittocht. hij huilt en jammert en vindt zijn plekje niet meteen. ik probeer hem te sussen en zing de liedjes die ik ook voor zijn broer en zus heb gezongen: omdat ik van je hou(d)/omdat ik van je hou(d)/krijg ik het zo ontzettend kou(d)/als jij niet bij me bent. of: o je bent de mooiste/de allermooiste/je bent de beste/de bovenste beste/o je bent de mooiste/de allermooiste/kijk eens je neus krult ervan. dominique wrijft over zijn hoofdje en vertelt aan astor wie er nog allemaal deel uitmaakt van ons gezin. hij beschrijft gloria en pablo zoals ze echt zijn. ik blijf sussen en zingen en hoop dat hij stilletjes aan kan genieten van zijn eerste huid-op-huidcontact. na een uurtje wordt hij gemeten en gewogen en zijn we klaar voor 'de koninginnentocht' naar onze kamer op de tweede verdieping. vroedvrouw marijke en de stagiaire begeleiden ons mee naar den 212. en dan is deze nieuwe start al afgerond. 3u40: tussen nacht en bijna-ochtend. een klein nieuw diertje dat naar koekjes ruikt en wiens huid zo zacht is als de allerzachtste abrikoos. mijn kleine, lieve astor. nooit gedacht dat jij in mijn armen zou liggen. nooit gedacht dat ik jou zou kunnen kussen en overladen met liedjes. welkom kleine held. welkom. 

IMG_8420zonder tepel.jpg

21:00 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Mooi, Cien.

Gepost door: katelijne verheyen | 08-04-16

Ik blijf steeds genieten de gloriapiedfort-blog.

Gepost door: Tante Magda | 08-04-16

Zo snel allemaal, ik was nog je vorige blog aan het lezen, die van commentaren al gesloten was en plots verscheen op fb: welkom astor! Hoe? Nu al? Even was ik ongerust, alles toch ok? Maar dan las ik dat jullie konden genieten van een fantastische zoon, oef!
En ondertussen is het kaartje hier in de bus gevallen!
Cien, geniet ervan, samen met je gezinnetje, ik blijf alvast van jullie verhalen genieten! X

Gepost door: Karin | 08-04-16

Proficiat met de kleine spruit Astor Ben Johannes Pidfort

Gepost door: Jef Michielsen | 09-04-16

tranen van vreugde rollen hier over mijn wangen....hoe mooi is dit toch! het ga je goed lieve Astor, samen met heel je warme thuis!

Gepost door: Rita Bredael | 10-04-16

De commentaren zijn gesloten.