22-05-16

(het) nieuw(e) leven (maart 2016)

om klokslag 2u 's nachts is astor geboren. om klokslag 3u30 arriveren we in onze kamer. 30 minuten later vallen we samen in slaap. en blijven we verstrengeld liggen tot om klokslag 8u de verpleegster het ontbijt (lees: witte boterhammen met gele kaas in een plastiekske) de kamer binnenbrengt. meteen krijg ik de opdracht om mijn zoon wakker te maken, want 'anders slaapt hij de hele dag door'. ik dacht dat bij een pasgeboren baby hoorde, veel slapen. maar naar het schijnt worden ze toch niet vanzelf wakker van de honger. astor blijkt niet echt geïnteresseerd in mijn tepeltuin. wel om er zich lekker tegen aan te schurken, niet om zichzelf te voorzien van voedsel. maar alle begin is moeilijk. ik wil deze derde borstvoeding een eerlijke kans geven. het is een ander begin dan de vorige keren: geen keizersnede, geen liters bloedverlies ... dus wie weet.

om klokslag 11u volgt het tweede meest emotionele moment van de dag: gloria en pablo komen de kamer binnen. pablo lijkt plots jaren ouder, gloria kijkt met haar meest liefdevolle gezicht ooit. haar blik houdt het midden tussen blijdschap, bezorgdheid en fierheid. 'wat is hij mooi. mag ik hem vastpakken, mama?' pablo vraagt of hij televisie mag kijken. met enige overredingskracht krijgen we pablo toch in het ziekenhuisbed voor de obligate fotosessie van 'het nest'. gloria durft bijna niet te bougeren met haar kleinste broer. pablo hangt zoals altijd de clown uit. maar in zijn ogen zie ik toch een fierheid wanneer hij wordt aangesproken over zijn nieuwe rol. voor gloria is het haar tweede keer natuurlijk, maar nu is ze veel bewuster bezig met wat zo'n baby allemaal teweeg brengt. en gelukkig krijgen zij ook kadootjes. want: 'zijn al die kadootjes alleen maar voor astor, mama?', dat begrijpt pablo toch niet echt. het wordt een intense dag met enthousiast bezoek dat de moeite neemt om ons te komen feliciteren. de cava vloeit, de temperatuur stijgt, de baby drinkt ... astor is perfect. zijn lijfje helemaal in balans met zijn mooie armen en benen en een snoetje op om te fretten. hij ruikt naar koekjes en ademt als een pasgeboren diertje. stilaan dringt er tot mij door wat er zich de afgelopen uren heeft afgespeeld. ik blijf het onwaarschijnlijk vinden: het feit dat er een kind in mijn buik zit/zat dat er dan ook daadwerkelijk uit gekomen is. en dat ik mij - amper enkele uren later - helemaal fit genoeg voel om er opnieuw aan te beginnen. aan het grootbrengen van mijn derde, welteverstaan. niet om een nieuwe foetus in mijn buik te jagen. ik zou perfect naar huis kunnen gaan, deze eerste dag. maar omwille van het borstvoedingsverhaal lijkt het mij beter om mij toch even te laten assisteren door de vroedvrouwen van dienst tijdens de eerste cruciale dagen. en ja, het is natuurlijk paasvakantie dus iedereen in volle energie thuis. (ocharme dominique, hij pendelt van hier naar daar en terug). erg veel rust zou ik thuis niet krijgen. ik verkies dus nog twee nachten in hotel vincentius.

IMG_9564.JPG

woensdag 30 maart blijkt astor wat te veel afgevallen te zijn. het kolfmachien wenkt .... een nieuw model op wieltjes (computergestuurd!) duwt me een dag in de rol van melkkoe: eten geven, kolven langs de linkerborst, de rechterborst, opnieuw langs links en opnieuw langs rechts (28 minuten in totaal) en de kostbaar opgespaarde druppeltjes bewaren in een potje dat ik de volgende voeding met een plastieken lepeltje (?) aan mijn pasgeborene moet geven. 's nachts slapen astor en ik opnieuw ineengestrengeld in elkaar. ik besnuffel hem en wil dat dit altijd blijft duren.

donderdagochtend is astors gewicht stabiel. het kolven heeft geholpen. groen licht voor een afscheid van hotel vincentius. om 10u10 staan dominique, gloria en pablo in mijn kamer met de mededeling dat ze mij en astor komen halen. helemaal prima, maar ik had niet verwacht dat ze er zo vroeg zouden zijn. ik zit nog in mijne japon. ik dacht rond de middag te vertrekken ... maar daar is geen tijd meer voor want mijn huisgenoten staan te popelen om astor in de maxi-cosi te sjorren en huiswaarts te keren. de bloemen worden bijeengebonden, kadootjes in een zak gestoken, mijn toiletspullen in mijn koffer, het schilderij waarop astors geboortekaartje is gebaseerd, opnieuw ingepakt. binnen de 50 minuten staan we met zijn vijven op de gang mét volle kar. een paar minuten later krijgt mijne jongste zijn warme welkom in deze woeste wereld: de ondergrondse parkeergarage van hotel vincentius. maken dat we hier weg komen, maar dat is gerekend buiten het installeren van drie kinderen op de achterbank (de ruimte is het probleem niet maar probeer de veiligheidsgordels maar eens vast te krijgen als er drie zitjes ingenomen zijn), IMG_9596.JPGhet vullen van de koffer met heel ons hebben en houden en erover te waken dat het schilderij niet beschadigd raakt. 

de thuiskomst is iets minder romantisch dan toen ik pablo op de wereld heb gezet. toen was het een gewone schooldag, zat gloria op school, had dominique het ook minder druk (lees: geen andere kinderen te entertainen) en kwam ik binnen in een extreem proper en versierd huis met gevulde ijskast. nu is het een lichtjes aangepast scenario. het is paasvakantie dus full-time kinders in huis die moeten gevoed, gekleed en entertaind worden en geen tijd voor versiering of catering. maar het belangrijkste is dat astor gezond en wel in ons midden is. al de rest is van geen belang. waarmee ik niet wil zeggen dat dominique aan het slabakken is. integendeel: hij werkt zich de naad uit zijn lijf en heeft geen tijd om uit te blazen.

vrijdag rijden we naar het toonmoment van gloria die een paar dagen heeft doorgebracht in HETSTEEN. het is aandoenlijk om te zien hoe enthousiast ze op ons komt afgelopen, hoe fier ze pablo meetroont naar haar nieuwe vriendjes en hoe ze astor natuurlijk wil laten zien aan iedereen. we zijn nog wat vroeg, ik besluit een wandeling te maken over de wandelbrug richting zuiderterras. het is vrijdag 1 april, in de kinderwagen die ik de helling opduw ligt mijn jongste zoon te slapen. de zon doet haar best om warmte te geven. links van mij een jong, verliefd koppel, rechts een amateurfotograaf. het lijkt alsof ik zweef, alsof dit niet echt is. wIMG_9688.JPGie knijpt er IMG_9679.JPGin mijn arm?

IMG_9638.JPG

21:44 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

En ik mocht al mee genieten van dat mooie nieuwe leven: astor een uurtje in mijn armen, de warmte van zijn lijfje, de geur van 'baby', Cien die me verwelkomt met heerlijke thee en zelfgebakken appeltaart ( dat doe je toch tussendoor als je net bevallen thuis bent

Gepost door: Karin van den broeck | 23-05-16

De commentaren zijn gesloten.