14-06-16

voor de derde keer de eerste keer (april 2016)

IMG_9986.JPGmet astor is alles opnieuw de eerste keer. de eerste keer met de kinderwagen op stap, de eerste keer opnieuw de draagdoek omwikkelen, de eerste keer een pasgeborene in bad steken, de eerste keer op bezoek bij oma en opa, de eerste keer naar de bibliotheek, naar de (super)markt, met de tram naar de dierentuin ... het lijkt allemaal vertrouwd maar het is toch even wennen wanneer je dat kleine wezen voor jou ziet. astor is 'ne smalle': hij zit nog steeds onder de curve, maar hij komt bij dus op zich is er niets aan de hand. ik blijf duchtig volharden dat mijn borsten hem voldoende voeding geven- wat ook is, anders zou hij afvallen - maar het is wel een pittige klus. vooral wanneer hij beslist om niet te stoppen met eten (lees: brullen wanneer ik hem van de borst haal). ik troost me met de gedachte dat hij nog zo klein is en hij binnen de kortste keren zelf van een flesje drinkt. laten we dan nu nog maar even vieren dat astor helemaal afhankelijk is van mij. dat klinkt misschien vreemd, maar op een bepaalde manier vind ik dat ook wel fijn, die afhankelijkheid. dat ik, en alleen ik, hem van voedsel kan voorzien. vreemd dat ik daarvan rustig word. ik las net dat één van de triggers voor een burn-out 'multitasking' is. te veel dingen tegelijkertijd willen doen. het antwoord hierop is om je te focussen op één ding. dat ben ik nu aan het doen wanneer ik me over astor ontferm. omdat ik dat graag doe, omdat ik weet dat het de laatste keer is dat ik een pasgeboren hummeltje dag en nacht aan mijn zij zal hebben, omdat het de enige momenten in mijn leven zijn dat ik totaal geen nood heb om mij te bewijzen. ik volg het ritme van mijn jongste zoon en koester mijn andere twee kinderen. die zijn al groter en trekken hun plan voor een groot deel, maar elk op hun manier trekken en vragen ze aandacht.

IMG_9951.JPG

na één dag uit het ziekenhuis, waag ik het erop om met mijn drie koters via het boelaerpark naar het boekenbergpark te trekken. 'peanuts', zal je denken, maar ik vond dat best al spannend. net aan het einde van de straat is pablo al 3 keer van zijn step gevallen. op het moment dat astor moet eten, moet pablo kakken en valt gloria van de glijbaan. first things first. wie heeft mij het meeste nodig? of zoals die eerste avond alleen met al mijn kinders: gloria is helemaal over haar toeren omdat ze 'die' bepaalde tekening niet meer vindt, pablo maakt een soort van driedubbele koprol in bad en verzuipt bijna en astor kotst de halve koer onder. wie heeft mij het meeste nodig? het zal altijd zoeken zijn naar het juiste evenwicht. misschien nog meer wanneer ze ouder zijn. waarschijnlijk tot het einde van mijn dagen.
met mensen die beweren dat je er een derde gewoon bijneemt ga ik niet akkoord. ik geef toe dat ik de constructie van drie kinders wel heel erg ontroerend en boeiend vind. pablo begint zich stilaan meer en meer grote broer te voelen. hij laat zich met momenten gelden, maar houdt zich nog altijd eerder op de achtergrond wat astor betreft. gloria manifesteert zich natuurlijk als echt moederke en overlaadt haar kleinste broer met tonnen liefde, maar vraagt langs de andere kant wel de meeste aandacht. door haar vreemd gedrag op bepaalde situaties of door haar gigantische mood swings valt het op dat ze met een aantal dingen worstelt. twee volwassenen voor drie kinderen (lees: twee kinders en een mini) vind ik ideaal; dominique ontfermt zich dan vooral over onze twee eerstgeborenen, ik focus op astor. en dan zijn de momenten dat alles peis en vree is echt heerlijk. 
dat nest toch, amehoela, ik heb nu een echt nest. dat had ik ervoor ook al, maar nu is het compleet. wat ben ik benieuwd naar de toekomst. hoe groeien ze alle drie op? zal pablo het ook lastig hebben in het eerste leerjaar? gaat astor ook graag naar school gaan? wordt gloria de juf die ze altijd al wilde zijn? of gaat ze toch voor een leidinggevende functie in de verpleging? hoe gaat mijn relatie met dominique evolueren? hoe sterk zal onze band zijn/blijven? 
IMG_0479.JPGveel vragen. mijn grootste schrik is om in november opnieuw aan het werk te gaan. let wel: ik wil altijd blijven werken, ik zie me nooit fulltime huismoeder zijn, maar het evenwicht met drie zal geen sinecure worden. want ik heb natuurlijk nog veel plannen, ideeën, wensen en goestingskes. maar nu even terug over naar de orde van de dag: het eten des kindeken. derde keer, goede keer: zeggen ze altijd. de borstvoeding lukt bij astor dus wel behoorlijk. pijnloos en gemakkelijk, maar veel o zo veel. soms lijkt het of hij de hele dag aan mijn tiet hangt. 's nachts heb ik daar weinig last van. dan tuttert hij een paar minuten, valt in slaap en knor ik ook lekker verder. 's morgens weet ik bijgot niet meer hoeveel en wanneer hij gedronken heeft. overdag valt dat natuurlijk wel te monitoren. elke dag is anders. er is nog steeds totaal geen ritme in te vinden. wat overblijft is: veel en lang. en hij lijkt nooit voldaan. dat begint op den duur wel te spelen. vooral tussen 17u en 22u, wanneer gloria en pablo ook hun aandacht willen. ik kan veel terwijl ik borstvoeding geef (voorlezen, spelletjes spelen, nagels lakken ..) maar ik bevind me natuurlijk niet in een supermobiele positie. en dat voelen ze wel. dus stellen ze me de meest idiote vragen waar je net supermobiel voor moet zijn. maar ik wil ook niet altijd zeggen: 'sorry, het gaat nu even niet, ik ben astor aan het voeden ...'. dilemma .... maar voor de rest geen klagen over onze jongste. hij begint na 9 weken goed te reageren. hij lacht en kijkt en schatert het uit wanneer je hem liedjes voorzingt. hij probeert af en toe zelf al eens te praten. dan komt er een heus lachje-met-geluid uit. smelt smelt. zo'ne goeie hebben wij nog niet gehad. danku godje of wie er ook over ons waakt om van astor nu al een topkerel te maken.

IMG_0127.JPG

22:04 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.