21-08-16

op stap met familie sterke voet (juli 2016)

op vakantie met drie kinderen (en een man): dolle pret! of nee: topsport! ik zeg het u: topsport. er is altijd wel iemand met honger, dorst, pijn of een ander wereldschokkend probleem. toen de prijzen voor rustige, ingetogen en stabiele kinderen werden uitgereikt, stonden we blijkbaar niet vooraan. soms lijkt het hier wel een deurenkomedie. kind 1 heeft honger en moet aan de borst, kind 2 zit op de wc - hoorbaar - te kakken en luidkeels te roepen dat iemand zijn poep moet komen afvegen. ondertussen merkt kind 3 dat er bloed op haar voet zit. kind 2 - met afgekuiste poep - merkt dat zijn poep toch nog een beetje pikt en roept luidkeels: 'mijn poep pikt'. en dit maal tien. kind 1 laat een vloeibaar boertje. kind 3 wil toch liever 1 vlecht in plaats van 2 ('is echt niet mooi, mama, zo'n 2 vlechten). kind 2 heeft nog altijd een pikkepoep. kind 1 is ondertussen helemaal verschoond en heeft nog honger. ondertussen vliegen kind 2 en kind 3 in elkaars haren omwille van bijzaken die voor hen hoofdzaken zijn en spelen ze het 'wellens-nietes' spelletje. kind 1 heeft last van gas in de darmen. kind 3 is boos maar weet niet waarom of wil het niet zeggen. kind 2 valt over zijn eigen voeten en trapt in een glasscherf. soms voel ik mij een jongleur in een circus die al zijn ballen in de lucht wil houden. (wat natuurlijk niet altijd lukt). ik blijf er wel jong van en aan beweging ook geen gebrek.

IMG_8952.JPGIMG_8961.JPGIMG_8978.JPGIMG_8984.JPGIMG_9003.JPGen op vakantie, wanneer je vierentwintig op vierentwintig samen bent, werkt dat niet ietsje meer door. op het terras van een strandpaviljoen op het strand van texel (het ibiza van de toekomst volgens de t-shirts die de diensters dragen) liggen we heerlijk languit in de zetels. astor slaapt. we besluiten om er te blijven eten. net op het moment dat het eten geserveerd wordt, schiet astor natuurlijk in een huilbui waar hij niet uit geraakt. ik probeer hem aan de borst te leggen, maar dat lukt niet. ik ga naar binnen, zet me aan een tafeltje daar en probeer opnieuw mijn krijsende baby stil te krijgen. hij hapt en drinkt. ondertussen ben ik serieus aan het zweten en ziet mijn hoofd helemaal rood van de stress (en het wijntje dat ik mij enkele uren daarvoor had gegund). dominique brengt mijn bord met halfkoud eten. ik eet met één hand. na enkele seconden komt pablo binnen. hij moet - zoals altijd wanneer hij net aan het eten is - naar het toilet. na zijn toiletbezoek gilt hij luidkeels door het restaurant: "mama, mama, mama, ik heb slecht nieuws. mama, mama, mama, ik heb slecht nieuws, wil je het het horen?"(één van pablo's eigenschappen is dat hij altijd roept én meestal ook alles drie of vier keer zegt). 'nee, pablo, ik ben nog even bezig met astor'. 'ik ga het toch zeggen, mama. ik had keiharde diarree. slecht nieuws hé. maar echt keihard hé.' wanneer hij zijn rug naar mij omdraait, denk ik nog wat resten te zien.

of gloria die op een moment dat het verkeer wat drukker is dan normaal met de meest onmogelijke vragen afkomt. 'waarom gaat sinterklaas nooit dood?' 'kom ik uit uw buik of uit uw spleetje?' 'maar wat is die hemel dan, hoe geraak je daar als je dood bent?' gloria denkt nogal veel na over het leven. ze is de laatste tijd wat piekerig en worstelt af en toe met zichzelf en daardoor ook met de mensen rond haar. nu al discussiëren wij. dat belooft voor later. mamezel doet aan wat ze zelf wil, is boos als ze op vakantie merkt dat er alleen maar 'lelijke kleedjes' in de koffer zitten. 'dat doe ik niet aan, hoor...'. en ze weet het altijd beter. maar dat kan ik haar niet kwalijk nemen, dat heeft ze namelijk niet van vreemden. 

maar het ging over vakantie. we deden de tour van 'olland': eerst een weekje zeeland, dan een week friesland en om af te sluiten een week texel. ging eigenlijk helemaal prima. babymossel astor zorgde voor andere spanningsbogen, maar gedroeg zich zoals het een kind van dikke 3 maanden betaamt: veel lachen, veel kijken, veel fronsen, af en toe blèren, kotsen, kakken en niet goed slapen. hij is graag bij zijn broer en zus, dat gevoel is fel geëvolueerd. en zeker ook bij zijn pappie. als gloria over astor zijn neusbeentje streelt en voor hem zingt, is hij helemaal blij. pablo overlaadt hem met kussen die zo hard zijn dat astor er een halve whiplash aan over houdt. we hielden natuurlijk wel rekening met astor, achteraf meer dan dat je op dat moment beseft. maar door met twee volwassenen te zorgen voor drie kinderen, krijg je wel een systeem. het grootste deel van de zorg voor astor komt bij mij terecht, niet helemaal onlogisch als je weet dat mijn kleine makreel nog aan de borst drinkt. niet full-time, want dan zou ik de hele dag aan mijn stoel gekluisterd zijn, hij krijgt flesjes bij. maar we hebben er beiden deugd van, dus waarom niet? vooral 's morgens, 's avonds en 's nachts drinkt hij 'borstenmelk' ('maar hoe komt die melk er dan in, mama?' 'dat komt automatisch door mijn lichaam, pablo. als er een baby in je buik zit, krijg je automatisch melk'; 'o, ik moet daar bijna van overgeven, mama. ik vind dat echt supervies.'). vooral 's nachts heeft vooral astor deugd van zijn eten, want ik vrees dat hij de halve nacht aan mijn tiet hangt. vermits ik een goeie slaper ben, merk ik daar dus bitter weinig van. maar de realiteit is dat astor praktisch naast mij ligt (in plaats van in zijn cosleeperke) en rustig slaapt doordat hij mij ruikt en hoort ademen. voorlopig ben ik ook de enige die hem kan troosten als hij echt groot verdriet heeft (lees: troost staat gelijk aan tepeltut). werk aan de winkel dus om het kindeke tegen begin november crècheklaar te maken. maar dat zijn zorgen voor later.

IMG_9036.JPGIMG_9044.JPGIMG_9060.JPGIMG_9070.JPGIMG_9088.JPGIMG_9108.JPGIMG_9121.JPGIMG_9133.JPGIMG_9172.JPGIMG_9181.JPGIMG_9198.JPGIMG_9215.JPGIMG_9361.JPGzeeland kennen we ondertussen. het blijft fijn om daar thuis te komen tussen de kreekjes en schorren en slibben en de mooie duinen. friesland was een echte meevaller. overal natuurlijk water om te zwemmen, te pootjebaden, te varen en we hadden de chance dat het extreem warm was voor de tijd van het jaar. op de camping waren er vele vriendjes dus dat maakte het voor ons net iets gemakkelijker. kon je na het ontbijt toch even op het gemak opruimen of wakker worden en 's avonds een poging doen om een boek te lezen. we hadden een ingerichte tent op een werkende boerderij (lees: lawaai, koeien en mest), maar het uitzicht op het slootje waarlangs de boten als het ware voorbij 'schreden' maakte alles goed. buiten leven, dat is vakantie. van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. laatste stop was in texel, het eerste en grootste waddeneiland. ook een meevaller: door de kleine oppervlakte ben je natuurlijk overal zo bij. veel kindvriendelijke doch niet-commerciële activiteiten die ook door ouders gesmaakt kunnen worden (het zeehondenasiel natuurlijk waar we meteen ook een zeehond hebben geadopteerd, zelfpluktuin waar je betaalt voor aardbeien, frambozen en bessen de kilo, een belevingsboerderij waar ze kaarsen, zeepjes, brood en papier kunnen maken ...) en mooie, uitgestrekte, rustige stranden. vooral paal 12 is geweldig. beetje hip chic, vintage strandpaviljoen met biodrankjes, hoeveijs en groenten van de boer. heerlijke golven en zacht water. we waanden ons op het toppunt van een zon-dag in ibiza. moet kunnen, niet? 

als alles goed gaat, dan zijn pablo en gloria dikke vrienden, is astor rustig (aan het slapen) en hebben dominique en ik geen discussie over bijzaken. als het wat minder gaat, zitten pablo en gloria duchtig op elkaars kap (veel meer dan enkele maanden geleden of vorige zomer. het verschil is dat pablo nu veel meer van zich afbijt en dat is natuurlijk niet helemaal naar de zin van zijn zus), heeft astor het wat lastiger en ben ik kort van stof. omdat iedereen aan mijn en dominiques hoofd zeurt, omdat de kinderen zooooooveel aandacht willen, eisen (en ook wel krijgen), omdat er geen seconde rust is, omdat gloria tegenspreekt, omdat ze allebei zeuren omdat ze twee kilometer moeten wandelen in een prachtig natuurgebied. maar alles valt opnieuw in zijn plooi als die pasgewassen kinderlijfjes door elkaar kronkelen vlak voor het slapengaan en ze verdrinken in elkaars armen. als er later ooit iemand van mijn kinderen durft zeggen dat wij geen tijd hadden voor hen, doe ik hen iets.

22:55 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

prachtige mensjes, met karakter weliswaar, maar dat is nodig in deze wereld, maar wel vermoeiend voor papa en mama :)
en als ik de foto's zie, mag ik gelukkige mensjes zien met stralende oogjes en een warme glimlach!
x

Gepost door: Karin Van den Broeck | 27-08-16

De commentaren zijn gesloten.