31-08-16

brief aan mijn zevenjarige dochter (31 augustus 2016)

lieve gloria,

IMG_9571.JPGIMG_9572.JPGIMG_9573.JPGIMG_9525.JPGIMG_9301.JPGwat ben je een onwaarschijnlijk bijzondere meid (geworden). toegegeven, het afgelopen jaar is niet het meest makkelijke geweest. zo enthousiast je was om aan het eerste leerjaar te beginnen, zo moeilijk was het voor jou om te aarden in die nieuwe structuur. 'er is nog zo weinig tijd om te spelen, mama', of 'iedereen is zo streng op school.' het viel je best zwaar in je nieuwe, grote school. je kloeg over het lawaai op de speelplaats en het lawaai in de klas. je voelde je niet lekker in je vel. maar wat er juist scheelde, was niet altijd duidelijk. want volgens de juffen was je een vrolijke, sympathieke en sociale leerling. en op je rapporten stonden vaak heel nobele omschrijvingen over jou neergepend, maar telkens je thuis kwam, volgde het ene moeilijke verhaal op het andere. het maakte je onzeker en ons ook. je hele kleuterloopbaan was je een echte bloem die door de school fladderde en die iedereen op handen droeg. plots sloeg alles om en droeg je een soort van tristesse in je die met momenten moeilijk te verklaren was. begrijp me niet verkeerd, gloria, ik wil zeker niet gaan dramatiseren maar afgelopen jaar was duidelijk een schakeljaar in je tot hiertoe jonge leventje. lezen ging trager dan je had gedacht. tegen de krokusvakantie voelde je de klik en kwamen de zinnen vlotter uit je mond. af en toe waagde je je aan een voorleesverhaaltje voor je broer, maar ik kan niet zeggen dat je gebeten bent door het leesvirus. ik moet je vaak aansporen om een boekje vast te nemen maar de laatste maanden ben je wel veel alerter voor de woorden en de zinnen die rondom jou leven. het rekenverhaal is een ander paar mouwen. dat ging van in het begin niet echt makkelijk en is nog altijd een pijnlijke angel. laten we hopen dat je daar de volgende maanden een systeem voor vindt. het hele schoolverhaal zorgde voor een grote onzekerheid bij jou, beetje faalangst zelfs. ik kocht een speciale steen om je kracht te geven voor je moeilijke schoolmomenten. volgens je juf werkte dat prima. zo prima dat je helemaal in paniek was toen we op een zondagavond niet meer wisten waar die steen was. 'nu gaan mijn sommen morgen niet meer lukken', zei je. en het kostte me best wat moeite om je tot bedaren te brengen. dan werd je plots weer zo'n minimensje van enkele jaren geleden; zo'n mensje dat nog niet zoveel kan maar wel heel veel in zich heeft zitten. dan probeer ik je te troosten, streel ik over je neusbeentje en haal ik mijn vingers door je haren in de hoop dat je rustig wordt. los van het moeilijkere schoolverhaal ben je natuurlijk nog altijd een heel aanwezige, sociale, meelevende en (soms op het randje van een) dominante meid. met je broer heb je vaker ruzie. jij wil je gelijk halen en hij wordt ook mondiger en doortastender. de wet van de sterkste lijkt hier een dagelijkse strijd. we noemen jullie vaak 'kibbelingen', naar de kibbelingen die jullie allebei graag lusten maar ook naar jullie gekibbel. als er ooit een trofee voor moet uitgereikt worden, winnen jullie met glans. pablo wordt groter en laat niet meer over zich heenlopen. en jij hebt de doortastendheid van een vrouw met pit. terwijl je met momenten ook echt wel beseft dat jij groter bent, en dus meer weet en beter situaties kan inschatten. dan lijk je plots een moederke wanneer je tegen mij zegt: 'pablo mag nu even kiezen hoor mama. ik heb nog alle tijd.' dat gebeurt wel vaker, dat je ouder lijkt dan je bent omdat je soms zo wijs uit de hoek kan komen of althans toch wijs uit je ogen kan kijken. het meest wereldschokkende voorbeeld is natuurlijk de geboorte van je kleinste broer astor. ik zal nooit vergeten hoe je naar mij keek toen ik in barensnood verkeerde en mij zei: 'komt wel goed hoor mama, gewoon blijven ademen.' of toen je astor voor de eerste keer in je armen nam; je blik toonde een mix tussen fierheid, blijheid en bezorgdheid. heel grappig om die foto's te zien: jij zit daar als een klein moederke en pablo hangt de clown uit. je bent dus heel verantwoordelijk en weet heel goed wat er zich rondom jou afspeelt. maar je staat zelf ook heel graag in de belangstelling. zo graag dat je ons de oren van onze kop zeurt over het alles en nog wat en ons soms geen minuut rust gunt. maar je straalt als je weer één van je zoveelste shows in de living brengt en je kan zingen en dansen. (en je mag binnenkort ook meedoen in een kortfilm, daar ben je echt blij mee.) ondertussen ben je je ook veel meer bewust van je lichaam en hoe je eruit ziet want de helft van je kleerkast wil je niet aandoen. 'echt mama, dat doe ik niet aan hoor'. over bepaalde dingen kan ik dat begrijpen, maar zelfs echte mooie kleedjes die jij niet ziet zitten, wil je niet aan. zelfs niet wanneer ik aandring. zelfs niet wanneer ik boos word. en dat is het afgelopen jaar spijtig genoeg ook veel vaker gebeurd: onze discussies. dat belooft voor binnenkort. je papa zegt dat wij soms klinken als zussen. de ene houdt niet af, de andere ook niet. ik weet dat ik soms misschien te veel doordraaf maar ik wil gewoon dat jij je bewust bent van al het moois dat je omringt en van al de kansen die je krijgt.
een perfecte gastvrouw ben je al. je hebt het graag gezellig en lekker. en je houdt nog steeds van receptie-tjes. 'ja, mama, zo met allemaal potjes op de tafel en zo en dan maken we zelf houmous ...'. je vindt het nog steeds fijn om vriendjes uit te nodigen en appeltaart te bakken. 'met slagroom hé mama'. en je zou ons huis het liefste inrichten als een soort van permanente camping. 'is toch gezellig, mama, als er dan nog andere kindjes komen slapen ...". als beroep zou je volgens mij het liefst professionele schattentochtmaakster worden. werkelijk op elke plek zie je mogelijkheden tot een schattentocht. meestal zeg ik tegen jou om die zelf ineen te steken, maar als ik er dan toch één voor jou (en je vriendjes) maak, ben je de hemel te rijk. en zooooo enthousiast dat je vrienden je een beetje raar bekijken. van opwinding struikel je dan bijna over je woorden en val je over je voeten. want je wil toch zo graag dat iedereen meedoet met 'jouw' schattentocht. je hebt nog steeds een open blik, die valt nog altijd op. jouw guitige ogen openen éénieders hart.
lieve gloria, het is me een jaar geweest: een nieuwe school, een nieuwe baby, nieuwe verhoudingen binnen hetzelfde gezin. we zijn nu een kroostrijk gezin, gloria. je hebt een kleine broer en een nog kleinere broer. jij bent hun grote zus, de zus die hen altijd zal sturen en zal liefhebben. want dat is het allermooiste aan jou, je empathie. en die gaat volgens mij nooit weg. 
ik hoop dat je je weg kan vervolgen met levensvreugde, nieuwsgierigheid en fantasie.
je bent niet altijd een makkelijke maar ik zou je voor geen geld van de wereld willen ruilen. je bent mij miesje, mijn meisje, mijn miesjemeisje. veel te groot voor een 7-jarige, veel te emotioneel slim ook. hopelijk kunnen we nog lang soezen en graag zien.

slaapwel, lieve koningszus
xmama

 

23:08 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.