08-10-16

over het kindeke astor

IMG_9691.JPGin alle drukte zou ik nog vergeten om een apart item te wijden aan mijn laatstgeborene. stel je voor dat astor binnen een aantal decennia mijn schrijfsels in handen krijgt en merkt dat ik na gloria's geboorte eerst dagelijks, daarna wekelijks en daarna maandelijks schreef. en dat ik na zijn geboorte amper twee keer heb geblogd. laat me duidelijk zijn, lieve astor, dat heeft niets met jou te maken, eerder met de omstandigheden.

dus, lieveling astor:
je bent ondertussen een half jaar  en één week. vorige week vierden we dus je zesde vermaanddag. dat doen we consequent elke maand. tot je binnen vijf maanden en drie weken één jaar oud zal worden. vanaf dan krijg je elk jaar een feest. een groot feest want verjaardagsfeesten zijn de fijnste feesten van de hele wereld. zoveel liefde, plezier en levensvreugde verpakt in één moment. ik weet nog dat ik me vroeger een beetje ergerde aan mijn eigen moeder die tijdens elk verjaardagsfeest begon te mijmeren over mijn geboortedag: '27 jaar geleden was het een stikhete zomer ... en toen dit ... en toen dat ...., of '35 jaar geleden was het echt een hele warme zomer ... zo warm dat ge niet kon buiten komen ... zo warm'. maar nu merk ik dat ik datzelfde fenomeen heb als de geboortedag van mijn kinderen dichterbij komt. en dat gaat ook gebeuren wanneer 29 maart nadert. en die datum nadert met rasse schreden. onwaarschijnlijk hoe snel die eerste maanden zijn voorbij gevlogen. mijn zwangerschapsverlof is zwaar over de helft. nee, beter om te zeggen is dat er nog zo'n 5 weken over zijn. 7 november zit het erop. mijn plan qua verdeling (eerste drie maanden volledig in functie van astor, twee lange zomermaanden in functie van het gezin en de laatste twee maanden in functie van astor én mezelf) is nog niet helemaal rond, maar feit is dat jij geen platte baby meer bent. je hebt nu echt wel je structuur. ochtendflesje, beetje spelen, wandeling, dutje, patatten, spelen, dutje, fruitpap, spelen, avondflesje en bed in. alleen is het woord 'dutje' sneller uit te spreken dan uit te voeren. als je onderweg bent, allemaal geen probleem. dan slaap je in je kinderwagen (waar je al meer dan een maand rechtop in zit - dat bakske is echt voor baby's joeng) of in de auto. maar o wee als er iemand probeert om je in bed te leggen. dan krijs je moord en brand en hou je niet op. overdag zie je het niet zitten om in je bed te slapen, 's avonds ook niet. niets kan je troosten, tenzij mijn tiet. dat is je favoriete tut want tutten vind je ook voor baby's. ik heb ze in alle maten en kleuren (die tutten, niet de baby's): halve kersentutjes, volle kersentutjes, latex tutten die ze ook in de neonatologie gebruiken en 'naturstutten', helemaal in latex ook de houder en het ringetje. die laatste tut lijkt het allermeeste op een tepel en vond ik in een speciaalzaak voor ecologische en dat soort spullen, maar jij sluit weerbarstig je lippen. er komt geen tut in. op zich niet zo'n probleem, maar het zou met momenten wel handig zijn. op de twee momenten dat ik de afgelopen zes maanden alleen op stap ben gegaan, bijvoorbeeld. één concert in het openluchttheater (vertrek om 19u30 - terugkeer om 21u20) en één feestje in de roma (vertrek om 21u10 - terugkeer om 22u30) werden verstoord omdat little mister a. zo van zijn oren aan het maken was en door niets getroost kon/wou worden dan door zijn moesje. er is dus nog werk aan de winkel. maar je doet het voor de rest prima hoor. je zit ook al behoorlijk recht in je kinderstoel, dat geeft je een groter gevoel van vrijheid en het is goddelijk om te zien hoe je het overzicht over de tafel probeert te bewaren. je brabbelt de hele tijd door, zeveren ook natuurlijk en je oog-handcoördinatie staat nu al helemaal op punt, lijkt me. je bent het liefst in de buurt van je broer en je zus en je doet niets liever dan naar hun theater- en dansshows kijken. je bent een echte mini-piedfort. iedereen zegt dat je op je broer lijkt, maar voor mij ben je een mini-gloria. je hebt nog steeds erg veel kracht en je draait op een bijzondere manier met je polsen. danser in spé? schrijnwerker? kok? pianist? we mogen echt niet klagen met jou als baby, we zijn nog geen enkele keer naar de dokter gemoeten, er is nog nooit niets onoverkomelijks gebeurd, maar het blijft natuurlijk wel erg druk. en vooral als jij het moeilijk hebt, loopt alles (of toch veel) mis. als jij huilt of het lastig hebt, dan valt pablo gegarandeerd over een stoel en zeurt gloria gegarandeerd over haar eten. ik geef toe dat ik blij ben dat je 's avonds in bed ligt (al is het maar voor even). omdat je overdag zoveel aandacht opeist. en ik dan even aandacht kan geven aan gloria en pablo. want die hebben dat ook nodig. heel erg zelfs. maar het zal altijd schipperen blijven: beetje aandacht hier, beetje aandacht daar, beetje aandacht ginder. maar daar worden jullie groot van, om af en toe jullie plan te trekken. jouw broer en zus gaan in elk geval door het vuur voor jou.
IMG_9628.JPGIMG_9635.JPGIMG_9653.JPGIMG_9588.JPG

 

21:50 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Geniet van deze laatste weken met jullie tweetjes, volop. Het is zo'n mooie tijd waar je later met een glimlach aan terug denkt.

Gepost door: Karin | 10-10-16

De commentaren zijn gesloten.