07-11-16

het einde van een tijdperk (november 2016)

IMG_0623.JPGhet is een historisch moment. dit is de allerlaatste dag van mijn allerlaatste zwangerschapsverlof. nooit of te nimmer zal ik nog in zwangerschapsverlof zijn, nooit of te nimmer zal ik nog vrolijk en vrij van de arbeid ontslagen worden terwijl ik in dienst ben van een werkgever. bij ziekteverlof word je verondersteld ziek in je bed te liggen (of toch in elk geval op de zetel) en ben je meestal niet echt helemaal in je goede doen. wettelijk verlof is meestal voorbij vooraleer je het beseft. onbetaald verlof is onbetaald. zwangerschapsverlof dus. ook al wordt het iets te rooskleurig voorgesteld omdat er uitgegaan wordt van een baby die slaapt, kakt en eet op de momenten dat jij het wil en zich voor de rest koest houdt. toch blijft het een onwaarschijnlijk voorrecht om de eerste maanden full-time bij de mini te zijn. in mijn geval: bij mijn laatstgeborene; mijn zoon astor. het was een intense zoektocht naar elkaar, maar ook naar het nieuwe evenwicht in ons gezin. door de vlotte bevalling zonder al te veel bloedverlies ben ik erin geslaagd om maanden lang borstvoeding te geven want natuurlijk alleen het allerbeste is goed genoeg voor hem. maar dat maakte dat ik ook maanden lang bijna enkel gefocust was op astor zijn eetpatroon en er veel op de schouders van dominique terechtkwam. het maakte me rustiger toen ik opnieuw voelde hoe het voor de komst van astor was want - hoe je het ook draait of keert - een baby vraagt heel veel aandacht. en ik miste heel erg de momenten met gloria en pablo. ik herinner me nog een avond toen ik één van de eerste keren alleen thuis was met hen alle drie. astor sliep in zijn bedje boven en ik zat met pablo en gloria aan de tafel buiten op onze koer. het was een warme avond. we hadden verse ijsthee gemaakt en iedereen was goed gezind. we speelden een spelletje en IMG_0698.JPGIMG_0793.JPGIMG_0820.JPGwe discussieerden over de spelregels. pablo was natuurlijk weer aan het herzakken en gloria deed alsof ze het niet merkte. we aten nog een koekje en de vogels maakten zich op voor hun avondlied. een grote last viel van mijn schouders want er was even niet meer de zorg voor astor en ik kon weer even moeder zijn voor mijn twee oudsten. ik werd er spontaan emotioneel van. tot de babymossel weer wakker schrok en ik opnieuw begon te huilen. 'waarom ben je verdrietig?', vroeg gloria. 'ik ben niet verdrietig, liefje, ik ben eigenlijk heel blij maar toch huil ik niet alleen van contentement.' ik beschrijf het nu iets te zwart-wit maar het allesoverheersende van dat moederschap voor mijn hulpeloos wezentje vond ik toch wel pittig met momenten. heeft natuurlijk ook te maken met mijn controlefreakheid. door astor verloor ik soms de controle over pablo en gloria, gingen ze al eens met ongekamde haren de straat op of hadden ze een kleurcombinatie aan die ze beter niet hadden gecombineerd. loslaten dus. gelukkig zijn kleurcombinaties te belachelijk om me druk over te maken en is astor ondertussen zo geëvolueerd dat hij bijna overtuigend kan zitten, bijna kan kruipen, twee scherpe tanden heeft, zich bewust wordt van zijn eigen handen, beseft dat het mannetje in de spiegel hijzelf is en hij met veel smaak alles opeet wat hem wordt voorgeschoteld. wat wel is, is dat een derde kind je nog meer in vraag doet stellen. nee, ik weet niet of het komt door mijn derde kind of door de situatie tout court. ik merk dat ik de afgelopen maanden veel heb nagedacht, gepeinsd, getwijfeld, gemijmerd .... ik heb mezelf heel erg in vraag gesteld omdat ik meer wil zijn dan de moeder van mijn kinderen. terwijl ik heel blij ben met die rol, die tegelijkertijd ook heel erg confronterend is. want hun leven begint (voor de helft) bij mij. zal ik hen genoeg kunnen gidsen? ben ik niet te streng? hoe gaan ze later terugkijken op hun jeugd? hoe reageer ik wanneer gloria zegt dat ik altijd met astor bezig ben? en hoe gaan ze later reageren als ik hen vertel dat astor het beste sliep wanneer hij gloria en pablo op de achtergrond hoorde kibbelen? en dat hij altijd lachte als hij hen zag?
ik moet in elk geval vertrouwen op de talenten van mijn kinderen en de talenten van ons als gezin. nv schelfort hebben we het enkele weken geleden gedoopt: 'investeren in de toekomst'. gelukkig worden we er allemaal rijker van, hoe intens en intensief het ook is. zowel fysiek als psychisch. ik prijs mezelf gelukkig met al mijn prijsbeesten, klein en groot. hopelijk zijn de nachtelijke strapatsen van de kleinste van den hoop stilletjes aan achter de rug. met zijn dikke zeven maanden en dikke 8,5 kilo wordt het tijd dat hij eens een pozeke van langer dan een uur of drie doet. het is moeilijk om niet te smelten wanneer hij om twee uur 's nachts zijn mooiste glimlach tevoorschijn haalt, maar de ratio haalt het de laatste weken van het gevoel. ik wil gewoon sla-pen. dominique heeft zijn lesje al geleerd en zoekt regelmatig andere bedden op (in hetzelfde huis welteverstaan) zodat er tenminste één van ons kan IMG_0831.JPGdoorslapen. en dan rekenen we daar natuurlijk nog niet de nachtelijke buikgriepjes, slechte dromen of natgeplaste matrassen bij. blijven lachen dus. als je op zo'n moment geen onderdeel bent van een geoliede machine, vergeet het dan maar.
zeven maanden dus: kind gekregen, kind gevoed, veel bezoek ontvangen, fijne gesprekken met fijne mensen, koffie gedronken, geluncht, lunch gemaakt, eten op het terras, samen koken met de vrienden, veeeeeeel gewandeld met de kinderwagen (de meest efficiënte plek voor astor zijn dutjes), draagdoek opnieuw ontdekt, veeeeeeeeeeel onderweg geweest met het kerngezin (lees: juli en augustus bijna ononderbroken op reis of uitstap), af en toe eens naar een huis gaan kijken met de bedoeling over te gaan tot een nieuwe aankoop, genoten van de relatieve rust op vrijdagavond wanneer gloria en pablo al eens bij opa en oma bleven slapen, verslaafd zijn aan de knuffels van een babymens, broeder- en zusterliefde en het schateren der lachen van de kleinste, alle dagen, avonden en uren in het boelaerpark (met dank aan de boelaer zomerbar), het park omwille van de schoonheid van de bomen en het licht dat er al eens tussen valt maar vooral omwille van de schoonheid van de mensen die het bevolken. heerlijk is het om je daar te laten leiden door de kracht van de toevallige ontmoeting (al dan niet gecombineerd met een prettige picknick of een glaasje of twee, drie, vier ...). ik heb uren gepraat met oude vrienden die ik al lang ken en vaak zie, met oude vrienden die ik al lang ken maar niet zo vaak zie, met nieuwe vrienden die ik nog niet zo lang ken en met mensen die gaandeweg vrienden zijn geworden. toch vreemd hoe het leven loopt wanneer je veel tijd hebt. maar eigenlijk komt het vaak op hetzelfde neer. soms euforie en allesoverheersende rust. soms chaos en paniek om niks. één ding dat ik meer dan ooit geleerd heb is om mijn kracht vanuit mezelf te halen en beslissingen te durven nemen. ik dank iedereen die er de afgelopen maanden geweest is, om er te zijn. mijn kerngezin gecombineerd met de mensen die mij omringen, maken mij het allergelukkigst. op naar het echte leven nu!

16:54 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hey Cien,
Ik lees telkens je blog en en je verhalen emotioneren me :). Andres en ik hebben zelf nog geen kids, en na het lezen van je deze laatste tekst, raak ik er nog minder wijs uit :). Waarschijnlijk mag i er gewoon niet te veel over nadenken. Anyway, hoop dat je blijft schrijven, ook na je zwangerschapsverloven ;)!
Veel liefs!
Xxx Anouk (Muylle, dochter van Vivi ;))

Gepost door: Anouk | 08-11-16

De commentaren zijn gesloten.