24-02-17

2017, jaar van verandering

IMG_0191.JPGIMG_0193.JPGIMG_0134.JPGastor kruipt alsof zijn leven ervan afhangt, helemaal zoals het moet. ergonomisch en elegant. hij trekt zich recht aan elke tafel of stoel die hij tegenkomt en wandelt zo op zijn gemak de living rond terwijl hij zich vasthoudt aan tafelpoten, stoelpoten, kasten en bureaus. hij knabbelt gezellig met zijn zes tanden alles tot moes en houdt zich niet aan de regels van kind en gezin wat betreft voeding. hij likt lekker mee van een frambozensorbet, hij durft al eens een stukje pannenkoek binnen te spelen en hij slurpt van tomatensoep met balletjes. als hij eten ziet, wil hij mee-eten. anders begint hij een soort van klaagzang die je liever niet aanhoort.  hij geeft zonder problemen een voorwerp van zijn ene hand door naar zijn andere hand. hij kijkt je aan wanneer je tegen hem praat. hij heeft een charmante glimlach en pientere oogjes. so far so good. spijtig genoeg bleit hij wanneer iemand anders dan ikzelf, dominique, gloria, pablo, opa of ingrid-van-de-crèche hem vastpakt. vanop een afstand is het prima. dan doet hij menig vrouwenhart sneller kloppen, maar o wee als je te dichtbij komt. ook zijn nachtelijke slaaphygiëne zou beter kunnen. er zijn avonden waarop we alleen maar bezig zijn met hem: bed uit, bed in, bed uit, armen in, bed in, bed uit, armen in ... als hij alsnog snel inslaapt, kan ik het enigszins aan. maar helaas pindakaas vindt hij het 's nachts ook best lollig om een stapke in de wereld te zetten. echt crimineel. ik word daar vreselijk ambetant van (maar hou me natuurlijk in). ik wil al mijn tijd en energie in mij kind(eren) steken, maar vanaf 20u 's avonds is er een time-out. hij krijgt nog tot aan zijn eerste verjaardag! nog vijf weken dus.
astor zorgt voor extra animo (en er is al zoveel animo!). hij beweegt met zijn hoofd wanneer je hem vraagt om te dansen. hij zegt je gedag met zijn minihanden en hij zevert je onder wanneer je vraagt om een kus. af en toe verkleden pablo en gloria hem. dat lijkt hem niet te deren. hij wordt van hier naar daar gesleurd waarbij zijn benen onder de gekruiste armen van pablo en gloria bengelen. dat lijkt hem niet te deren. er wordt tegen hem gepraat alsof hij achterlijk is. dat lijkt astor niet te deren. er wordt luid en veel tegen hem gepraat. ook geen probleem. een gemakkelijk kind dus zou je zeggen. weet ik niet. soms wel, soms niet. maar dat is overal natuurlijk. alles valt of staat met een gevoel, een gewaarwording, een aanvoelen tussen ieder van ons. alhoewel ik sterk het gevoel heb dat astor zich de laatste weken echt beter in zijn vel voelt. hij slaagt erin om langere tijd te spelen en hij geniet ook veel langer van de shows van g. en p. er is echt wel evolutie want we zijn zelfs opnieuw in staat om met zijn allen te fietsen. wat een vrijheid! wat een voorrecht: gloria supercool op haar koersfiets. we wilden niet opzettelijk hip doen, maar het was een erfstuk uit de familie en het moet gezegd: het staat haar beeldig. pablo maakt nu ook de boelaerbuurt onveilig met zijn gepimpte oranje-groene fiets (met dank aan michiel). hij en zijn fiets gaan supersnel. ik moet echt niet express trager fietsen. we houden ongeveer hetzelfde tempo aan. en astor voelt zich prima in het fietsstoeltje. met zijn vijven een heuse karavaan vormen, dat zijn de momenten van klein geluk.

alles valt of staat met structuur: kleren op voorhand klaarleggen, schoenen op voorhand poetsen (gelukkig niet elke dag), prioritaire dingen op de prioriteitenlijst zetten. klinkt wat burgerlijk, maar dat helpt. samen met natuurlijk een man die überproper en opgeruimd (in de zin van: alles moet opgeruimd zijn - ook in de zin van: opgewekt, maar dat bedoel ik hier niet) is. hij sleurt vakkundig volle vuile wasmanden naar beneden en volle propere naar boven. als hij erg opgeruimd is, wordt de inhoud van die wasmanden dan ook nog eens gesorteerd per lid van onze familie en per onderdeel van de garderobe. er durft al eens een onderbroek van mij in de lade van gloria terechtkomen - onze poepen verschillen natuurlijk niet zo veel - en er zit al eens een broek van pablo bij astor, maar gemiddeld gezien komen we er goed uit. enkel wanneer de man vindt dat een bepaalde lade (waar een bepaald kledingstuk hoort) te vol zit, steekt hij het in een andere lade waardoor het kledingstuk niet meer matcht met zijn soortgenoten. en ik helemaal flip omdat ik die bepaalde kousenbroek niet meer vind. of ik gloria's jeansshort al weken kwijt ben. die lag uitendelijk in de lade van de t-shirts met korte mouwen. tja, dat is niet het seizoen natuurlijk. in die lade kom ik alleen maar als de lentezon al wat warmte begint te geven.


IMG_0125.JPG
maar over naar de zaken in het leven die er echt toe doen: het vinden van een nieuwe job bijvoorbeeld. dat valt toch tegen. niet dat ik ooit had gedacht dat het makkelijk zou zijn om na zeventien jaar HETPALEIS meteen iets anders te vinden waar ik me helemaal in zou kunnen verliezen. maar toch. mijn oude job zit sowieso nog heel erg onder mijn vel, maar het is meer dan dat. wanneer je geen werk hebt, valt je hele identificatie ermee ook weg. want er is niets meer om je mee te identificeren. er is enkel nog je gezin. en jezelf natuurlijk. en dat is confronterend. heel confronterend. ik probeer heel eerlijk te zijn tegenover mezelf. ik probeer mijn kinderen en partner te behandelen zoals ik zelf graag behandeld wil worden. maar de realiteit gooit al eens roet in het eten. omdat ik een koppige ezel ben die weinig of geen hulp of goede raad verdraagt. omdat ik al eens durf om alle zwaarte van de wereld op mijn schouders te torsen en mijzelf doe geloven dat ik de enige op de wereld ben die al die zwaarte moet dragen. werk aan de winkel dus. letterlijk en figuurlijk.
om dit bericht met een knipoog te laten eindigen, vertel ik nog graag even een avondlijke conversatie na van enkele dagen geleden.
- mama, waarom ziet de wc-pot helemaal rood.
- oh, gloria, dat is ....euh .... in je buik zitten er een aantal eitjes die ervoor zorgen dat je baby's kan krijgen. en daardoor krijg je één keer per maand bloed.
- bweuh, (zegt pablo), ik moet daar echt bijna van overgeven.
IMG_0089.JPG- eitjes? (zegt gloria)
- eitjes voor in de pan? (zegt pablo)
- nee, niet om op te eten. dat is iets dat in je buik zit en waardoor er een baby groeit in je buik. (en toen gaf ik iets te veel informatie ....) meisjes hebben eitjes en jongens hebben zaadjes en als het zaadje in het eitje komt, dan groeit er een baby.
(waarop pablo ontroostbaar begint te huilen): ik wil geen zaadjes. ik wil ook eitjes!
(waarop ik zeg): ja maar pablo, dat kunnen we niet veranderen. jongens hebben nu eenmaal zaadjes.
(waarop hij nog luider brult): Ik wil ook eitjes.
(waarop gloria zegt - die ondertussen weet dat haar IMG_0084.JPGbroer om pietluttige redenen hysterisch kan worden en niet stopt vooraleer hij zijn goesting krijgt): je mag wel een eitje van mij hebben hoor, pablo.
ok. 
opgelost.
- mama
- ja, gloria
- maar komt dat zaadje en dat eitje dan samen?
- dat moet je aan papa vragen.
- waarom?
- papa is heel slim.

21:54 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Niet meer zo veel 'commentaar' van mij, maar ik blijf je verhaal volgen. En dan denk ik: je voelt maar de zorgen van de moment zelf. Gelukkig. Ik wens je alleszins veel succes in het zoeken van een job, kwaliteiten heb je zat!
En ondertussen, zorg dat je niet vergeet te genieten van de tijd die je nu krijgt met je gezin ❤

Gepost door: Karin | 08-03-17

De commentaren zijn gesloten.