31-03-17

brief aan mijn 1-jarige zoon (29 maart 2017)

lieve astor,

IMG_0265.JPGtradities zijn er om voortgezet te worden. elk van mijn kinderen krijgt op zijn of haar verjaardag een brief. jij dus ook, want jij bent mijn laatstgeboren zoon. en jij bent vandaag jarig. ik herinner me mijn moeder die elke keer op mijn eigen verjaardag haar bevallingsverhaal doet. vroeger dacht ik: ja, het is al goed. nu begrijp ik hoe diep die mijlpaal in haar leven geworteld zit. zoals ook mijn bevallingen als een rode draad in mijn leven zitten. en jij maakt daar natuurlijk onmiskenbaar deel van uit, want jij was het onderwerp van bevalling nummer drie. 'één uit de boekskes', zoals ze zeggen. de bevalling welteverstaan. helemaal vlot zonder knipjes of extra bloedverlies. om 2u 's nachts ben je geboren, om 3u30 lagen we samen op onze kamer te soezen, om 8u30 nam ik een douche terwijl jij in je doorschijnend hokje lag te slapen en om 9u dacht ik: 'ok, kunnen we dan nu naar huis vertrekken?'

deze ochtend lagen we opnieuw verstrengeld, bijna op dezelfde manier als een jaar geleden. toen was je een pasgeboren baby. nu ben je behoorlijk geëvolueerd, maar op gebied van slapen lijk je met momenten nog maar net op de wereld. je wordt nog steeds heel vaak wakker, slaapt dus langs geen kanten door. dat is vooral 's nachts behoorlijk lastig, maar ook overdag gun je ons niet echt veel rust. jouw dutjes duren dan gemiddeld 31 minuten. tja. en daarna kan je er weer een paar uur tegen. of je moet in de kinderwagen in slaap vallen. dan kan het al eens gebeuren dat je een dut doet die de naam dut waardig is. maar o wee als ik je kinderwagen dan ergens binnenrijd. nee, je wil rondgereden worden in de buitenlucht. soms lukt het om je - eens thuis aangekomen - buiten op het terras te zetten zonder dat je wakker wordt. maar dat gebeurt niet zo vaak. het zal wel een familietrek zijn. je broer en zus waren ook slechte slapers. maar ik merk dat het me nu zwaarder valt omdat ik natuurlijk ook wat ouder ben. ik heb het afgelopen jaar dus vooral al wandelend doorgebracht. laat het nu een chance zijn dat wandelen zeer gezond is voor lijf en geest. en dat we in een groene buurt wonen. ik ken ondertussen elke kromming van elke tak van elke boom op elk klein en groter paadje van het boelaerpark en het boekenbergpark. ik weet welke namen er op de brievenbussen staan in de straten die ik dagelijks bewandel. het lijkt alsof ik vrienden ben geworden met deze mensen, maar ik ken hen niet. enkel in mijn fantasie picknicken we samen aan de magnolia die nu prachtig in bloei staat en wisselen we ideeën en tips uit over het leven.

IMG_0233.JPGen dat we dankbaar zijn voor jouw leven, dat staat vast. ook al is het best wel zwaar om alle ballen in de lucht te houden en iedereen aandacht te geven. jij bent de kleinste en hebt nog de meeste zorg nodig. je bent geen moeilijk kindje - we zijn het afgelopen jaar amper twee keer naar de dokter moeten gaan -, maar ook geen echt heel makkelijk. je bent vooral heel erg eigen en het liefst bij ons. dat is fijn, maar soms ook heel bepalend waardoor er weinig extra opvangmogelijkheden zijn buiten oma en opa, 't is te zeggen: opa, want oma zie je ook liever enkel vanop afstand. al die lieve mensen rondom jou mogen je niet pakken of knuffelen. binnen de kortste keren wring je je met je kleine lijfje uit hun knuffelgreep. gloria en pablo zijn wel je allerbeste vrienden. als je hen 's morgens ziet, verschijnt er onmiddellijk een glimlach op je gezicht. soms lijkt het dat je hen mist wanneer ze er niet zijn. dan kreun en zeur je om niks en kruip je naar alle hoeken van de kamer om hen te zoeken. ze sleuren de hele tijd rond met jou, proberen je op je nieuwe houten speelauto te zetten, geven je eten - soms ook uit hun eigen bord wat ze zelf niet willen, wassen je, troosten je wanneer je verdrietig bent en brengen je aan het lachen. jullie zien elkaar oprecht graag, ook al klaagt gloria dat 'het altijd over astor gaat', 'dat hij altijd alle aandacht krijgt'. pablo heeft het vooral moeilijk met je directe aanpak: dat je altijd aan zijn haren trekt, dat je zijn puzzels door elkaar haalt en dat je zijn net gemaakte kermisoptocht kapot maakt. maar jouw liefde voor hen is onvoorwaardelijk.


IMG_0225.JPGIMG_0205.JPGop je geboortekaartje hadden we geschreven 'zonder jou geen wij'. en dat grijpt de hele essentie van jouw eerste twaalf maanden. onwaarschijnlijk hoe snel je onvervangbaar bent. hoe fragiel je was als pasgeboren baby - wel al heel sterk van in het begin; de vroedman slaagde er bijna niet in om je eerste bloedprik uit te voeren omdat je zoveel weerwerk bood. hoe aanwezig je nu bent. met je eigen willen en grillen. hoe snel je groot ben geworden. je stapt al alleen achter je karretje en bijna aan één hand, je zegt nog geen woorden maar je stoot keelklanken uit als de beste. je vreet jezelf een indigestie aan alles wat in je handbereik ligt. niets is veilig voor je. alles verdwijnt in je mond. we moeten je de hele tijd in het oog houden. er is geen enkele plek waar je veilig bent. je box is al weg - tja astor, je bent de laatste van ons gezin en ik ben er nu volledig klaar mee dus ik wil zo snel mogelijk van alle babyspullen af - en ik kan je niet alleen laten omdat je dan waarschijnlijk ergens op kruipt of af valt. als we alleen thuis zijn en ik moet naar de wc, neem ik je dus mee. de kans dat je dan met je hand in de pot zit, is groot. want je denkt dat er werkelijk in elk gat iets te beleven valt.

lieve vriend van mij, ik denk nu al met veel weemoed terug aan onze eerste maanden samen. wat hou ik toch van platte baby's. jij was het mooiste babydiertje van de hele wereld. met je pientere kraaloogjes en je perfecte mond sliep je uren in de draagdoek. hoe hard hebben wij wel niet genoten van vorig voorjaar en zomer! die zon bleef maar schijnen, dat gras bleef maar groeien. eindeloze dagen in het park en jouw mooie snoet.

vanop afstand lach je al je zeven tanden bloot en zwaai je alsof je leven ervan afhangt. je doet mensen lachen. ook al lijk je dan een beetje op een kleine chinees. maar dat is niet erg.
het is goed dat je mensen aan het lachen brengt, kleine held.

ik hou van je.

proficiat met je eerste verjaardag.

xmama

 

22:05 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Astor

ook van ons een dikke zoen....dus geen knuffel...want dan ben je weer weg.....samen met je broer en zus je verjaardag vieren....en dan nog met zo'n super mama en papa...dat wordt onvergetelijk! later zal je al die briefjes van je mama vele malen herlezen...en hierbij een mooie lach op je gezichtje toveren!!

zoen....ritje...

Gepost door: rita bredael | 31-03-17

Lieve Astor, je bent zo lief, een kleine hartedief. Je houd niet van een knuffel of een zoen, toch ga ik het hierbij doen. Smakkerdesmak knuffeldeknuf.
Tanteke

Gepost door: Tanteke | 01-04-17

cienemien, want ben je toch een heerlijke madam, een warme mama. ik ben zo blij dat ik je ken. echt.

Gepost door: Veerle | 01-04-17

De commentaren zijn gesloten.