12-10-17

de zomer van 2017

IMG_0763.JPGastor is helemaal gek van dieren, zowel in het echt als op papier als in plastiek of in karton. het maakt niet uit of ze groot, klein of amper te zien zijn, hij heeft een soort van derde oog voor dat soort zaken. zelfs als je voorbij een lege wei komt, stoot hij een oerkreet uit waardoor je weet:"hier zit iets verborgen." en dan scheelt het amper enkele minuten voor er een paard, koe, ezel, pauw, kalkoen, kip of geit komt aangelopen. hij geeft ook alle dieren graag te eten, of ze nu echt, van plastiek of van karton zijn. als we ons buiten bevinden, beperkt het eten zich tot grasjes en bloemen, maar eens binnen worden zijn dieren gevoed IMG_0824.JPGmet echte soep of valt er al eens een snuit van een stokstaartje in de spaghetti. 'wat doet de koe, astor?' 'moeeeee'. 'goed, zo'. 'wat doet het paard, astor?' mooeeee'. 'nee liefje, een paard doet hihihihi.' 'wat doet het paardje?' 'moooooeee'. 'ok, er zullen vast wel paarden zijn die mooeee doen.'

naast kindervriend is astor ook een lijfjesvriend. hij houdt van fysiek contact en doet niets liever dan met zijn kleine handjes frotten aan je lichaamshaar, zoals daar is: hoofdhaar, snorhaar, baardhaar, oorhaar en neushaar. die fijne motoriek komt ook goed van pas bij zijn andere favoriete bezigheid: eten. ik verzeker je: als je astor een IMG_0809.JPGpiepkleine erwt zonder vallen in zijn mond ziet IMG_0882.JPGsteken, smelt je ter plekke. die perfecte pengreep. jiehaa! het doet hem goed wat groter te zijn. je voelt dat hij zich beter in zijn vel voelt nu hij kan stappen en veel meer kan dan enkele maanden geleden. gelukkig is hij ook minder eigen en is hij zelfs best sociaal. als hij lacht, lijkt hij op een kruising tussen een chinees en een konijn. 

ik ga op vakantie en ik neem mee: een regelnicht, een driftige kleuter en een hevige peuter. binnen de 15 minuten na aankomst op onze charmante camping in de vogezen, hebben gloria en pablo twee vriendinnen waarmee ze de hele tijd optrekken. eigenlijk is het: heeft gloria twee vriendinnen waarmee ook pablo de hele tijd optrekt. want eigen vriendjes maken op vakantie, dat zit er niet in. dan mist hij kostbare ogenblikken met zijn zus. maar die zus wil natuurlijk niet altijd achtervolgd worden door een kleine broer. dus komt pablito regelmatig aanrennen met tranen in zijn ogen of een verbeten blik: 'gloria zegt dat ik te klein ben om mee te spelen. gloria heeft mij gepitst. gloria heeft mij geduwd.' terwijl gloria haar verhaal natuurlijk net andersom is: 'pablo heeft mij gepitst. pablo valt mij lastig. pablo zit aan het uiteinde van de glijbaan en wil daar niet weg. pablo wil altijd meespelen en we doen nu echt iets waar hij te klein voor is.' dan proberen we de potten te lijmen en zeggen we dat ze terug vrienden moeten worden want dat broers en zussen voor elkaar door het vuur gaan. maar het is wel zo dat gloria (op onze vraag) regelmatig toegeeft omdat niemand zin heeft in pablo zijn gepiep. ('pablo, we spelen een gezelschapspel. let op het woord. het is de bedoeling DAT HET GEZEL-LIG IS.) we spreken met pablo af dat hij mag piepen als hij pijn heeft of als hij verdrietig is. maar niet: omdat hij moet gaan slapen, omdat zijn croissant in twee gesneden is, omdat hij zijn tekening niet mooi vindt, omdat hij denkt dat hij minder krijgt dan gloria, omdat hij zijn zelfgemaakt lied - dat hij net met veel overtuiging luidkeels verkondigde - dan toch plots niet meer goed genoeg vindt. met (letterlijke) vallen en opstaan proberen we de rust zoveel mogelijk te bewaren en te genieten van IMG_0964.JPGIMG_1071.JPGhet buitenleven. eigenlijk heb je ook op vakantie een soort van structuur. en het vreemde is dat die structuur ook wel rust geeft. astor rond 6u30 wakker. ik vertrek met hem voor een wandeling naar de bakker die om 6u opent. onderweg zien we koeien, honden, paarden, kippen, kalkoenen, pony's, pauwen en boskabouters. elke ochtend passeren we langs dezelfde weg en elke ochtend stoot astor op dezelfde plek een keelklank uit. elke ochtend zeggen de paarden en de koeien hem goeiedag en elke ochtend geeft hij hen wat grasjes te eten. op zonnige ochtenden vind ik niets heerlijk dan vroeg op stap te gaan met mijne jongste. op bewolkte en regenachtige ochtenden vraag ik mij af wat ik daar doe. maar soit. rond den achten zijn we terug en staat de koffie klaar. we ontbijten onder de grote boom terwijl een half slapende pablo mee aan tafel schuift. gloria trekt het vaak tot 9 uur. 9 uur, wat zou het een zaligheid zijn om elke dag te kunnen slapen tot 9u en vooral ononderbroken te kunnen slapen. dat is ons helaas nog niet gegund. 

het meer van de camping doet dienst als zwem-, vaar- en hangplek. het strandje erbij is piepklein, maar volstaat prima voor wanneer de zon erdoor komt. het is niet echt slecht weer, maar ook niet echt hoogzomer. dat heeft beide voor- en nadelen. je moet je kindekes niet de hele tijd uit de zon houden uit angst voor zonnebrand, maar het koelt ook snel af dus je kan niet echt buiten hangen wanneer het donker wordt en - laten we eerlijk zijn - de binnenkant van een gehuurde caravan is niet echt inspirerend. de sfeer is gemoedelijk en familiaal. gloria en pablo kennen iedereen op de camping. en iedereen kent pablo en gloria. wanneer de ochtendknutselclub wegens ziekte van de begeleidster niet doorgaat, nemen gloria en haar vriendinnen dat over. ze zetten op het krijtbord een streep door de 'vandaag geen' van 'vandaag geen knutselclub' en veranderen het in 'toch'. ze verzamelen materiaal en verwelkomen elk kind alsof het hun dagelijkse bezigheid is. 'wil jij mee komen knutselen? fijn zo. neem alvast een schaar en een stukje papier ...' zo vervliegen de ochtenden in herpelmont. terwijl de groten hun knutselclub runnen, dobberen dominique, astor en ik wat rond in een kano en gaan op zoek naar de bevers. astor vindt het allemaal prima zolang hij zijn plastieken glijbaan en zijn modderbadje heeft. het is een ondernemend ventje. veel zegt hij nog niet, maar hij maakt zich ook zonder woorden zeer duidelijk en hij begrijpt alles. zijn blik hangt ergens tussen deugnieterij en opmerkzaamheid. dat blijft wonderschoon aan zo'n minimenske en dat vervaagt niet - ook al is het je derde in de rij. ik blijf zelf ook kinderlijk enthousiast wanneer astor duidelijk maakt dat hij een duif heeft gezien. of wanneer hij een vliegtuig hoort overliegen. of wanneer hij 's ochtends vroeg gloria en pablo begroet met de meest mooie glimlach die je je kan indenken. 

IMG_0974.JPGals astor 's middags slaapt, profiteer ik daarvan om met een boekje naar het meer te trekken en mij even te verdiepen in taal en zinnen in plaats van te cateren en te zorgen. soms glipt pablo met me mee en zet hij zich naast mij neer met zijn tekenboek. het klinkt misschien een beetje raar - gezien zijn naam - maar hij heeft echt talent. hij tekent situaties die getuigen van veel fantasie en van veel inzicht in verhoudingen op grafisch vlak. het is ook onwaarschijnlijk mooi om te zien hoe geconcentreerd hij kan werken aan een tekening. dat is veruit het enige moment dat hij kan stilzitten. de resterende tijd blijft hij zich gedragen als een duracellkonijn dat een botsbal heeft ingeslikt. en gloria wordt maar langer en langer. plots merk ik dat ze bijna tot aan mijn kin komt. ze heeft een prachtig lijfje, alhoewel ze nu al vindt dat haar billen te dik zijn. 'mama, bij pablo is dat allemaal zo recht en ik heb precies te veel vel aan mijn billen. da's echt niet mooi.' terwijl het kind zo rank en slank is als je je maar kan inbeelden. hopelijk wordt dat later geen issue. naast mooi is gloria vooral ook heldhaftig. in épinal gingen we naar een klim- en klauterpark waarbij ze zich zelf moest zekeren. het eerste parcours viel relatief mee, het tweede ook. maar vanaf het derde parcours bengelde ze tientallen meters boven de grond. dominique kon het natuurlijk niet meer aanzien en ging wat achter astor aanhollen. ik kreeg het stilletjes aan toch ook wat benauwd en begon te vaak hetzelfde te roepen: 'gloria, goed zekeren hé. gloria, zeker zorgen dat je twee clipskes vast hangen hé. gloria, eerst zekeren en dan pas klimmen hé. gloria, pas op hé want dat is een moeilijk stuk hé.' mijn hart ging tekeer toen ze op één van die 'tyroliennes' in het midden bleef steken omdat ze omwille van haar laag gewicht niet de kracht had om naar het platform toe te kruipen. ze hing vast en er kon niets gebeuren, maar ze hing daar ook wel heel alleen in het midden van niets op twintig meter te bengelen. en de begeleidster bleek dan uiteindelijk zelf toch niet zo ervaren om dit op te lossen. de b.a. van dienst klom toen naar boven om gloria op te pikken en samen naar het andere parcours te klimmen. toen ze een uur laten fris en goedgemutst aan het eindpunt van dat parcours stond en duidelijk kontent en fier was, ben ik beginnen huilen omdat ik zo blij was haar terug te zien. tja. gloria stond er bij en keek naar mij alsof ik een soort van halve gare was. 
IMG_1025.JPGen zo gingen de dagen in de vogezen voorbij: een marktje hier, een dorpke daar, een bergske hier, een meertje daar. rekening houden met iedereens gevoeligheden en toch wel altijd zoeken naar de beste verhoudingen binnen een bepaalde situatie. maar vooral dankbaar om samen te zijn.

14:16 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Post een commentaar