27-12-17

op het einde van een pittig jaar (december 2017)

IMG_1857.JPGIMG_1824.JPGIMG_1601.JPGik ga een opname maken die ik op repeat kan zetten: 'pablo, doe je kleren aan. gloria, doe je sokken aan. pablo, niet vergeten tanden te poetsen. nee, pablo je moet nog iets onder die t-shirt aandoen want het is bijna winter nu. nee, pablo ik weet niet waar je schaar ligt. nee, gloria, ik weet niet waar je muziekboek ligt. nee, gloria, ik weet niet waar je helm ligt. pablo, kan je misschien eerst kijken vooraleer je iets vraagt: je schaar ligt voor je neus. gloria, kan je nu je sokken aandoen. pablo, kan je de deur achter de toe doen als je van boven komt. gloria, kan je je tanden poetsen. nee, pablo, je kan geen televisie kijken als je naar school moet vertrekken. nee, pablo, je moet daar niet boos om zijn.' niet dat ik niets op astor moet zeggen, maar die opmerkingen situeren zich nog in een andere zone: 'niet op de kast klimmen, astor. in je stoel blijven zitten, astor. nee, astor, geen melk uitkappen boven je bord. wil je dat boek niet scheuren, astor? niet op de televisie duwen, astor. geen magneetjes opeten, astor. astor, wil je in je stoel blijven zitten? niet op tafel klimmen. even stilliggen astor, dan kan ik je pamper aandoen. niet met je vingers in je vuile pamper, astor. nee, astor, je kan je eigen kak niet opeten.'
niet dat ik de hele tijd wil commanderen of opmerkingen wil geven, maar blijkbaar zitten de basisafspraken nog niet echt vast in het systeem, lees: het onderbewustzijn. ik heb nu gezegd dat ik een lijst ga maken met alle to do's voor 's ochtends en dat ze zelf hun plan moeten trekken. benieuwd wat dat gaat geven. astor moet zichzelf gelukkig nog niet aankleden en moet nog niet denken aan het poetsen van zijn tanden. dat doen wij nog wel voor hem. of gloria. de laatste maanden is ze echt geëvolueerd naar een zorgende mini-moeder. dat was ze altijd al wel wat, maar nu neemt ze echt alles over. 'ik maak wel een flesje voor astor.' 'zal ik hem in bed steken?' 'ik voel wel of het water niet te warm is.' ze meent echt alles wat ze doet. ze is heel lief en zacht voor hem. vaak sta ik stil bij het effect dat gloria zal meedragen als oudste meisje van de hoop.
maar het is de laatste tijd vooral druk. en dan bedoel ik niet echt druk in de zin van: 'er is veel te doen' - wat soms ook wel het geval is, maar vooral druk in de zin dat er weinig rust is thuis. er wordt altijd wel over iets gezeurd, er is altijd wel iets dat in orde gebracht moet worden, er is altijd wel nood aan eten kopen of eten maken, er is altijd wel een wasmand die moet gesorteerd worden, er is altijd wel iemand die zijn handschoenen kwijt is - o horror, die winter met àl die sjaals, àl die mutsen en àl die handschoenen, er is altijd wel iemand die neten heeft, er is altijd wel iemand die niet doorslaapt. dat laatste kunnen we makkelijk toewijzen aan mijn kleinste vriend. gezien zijn prille leeftijd van ondertussen 21 maanden is dat niet altijd onbegrijpelijk, maar het wreet serieus aan mijn/ons systeem. het is een schat van een ventje. hij is zo aanhankelijk als een baby-aapje en wanneer hij naast me ligt op zijn linkerzij wringt hij zijn linkerarm tussen mijn schouder en mijn hoofd en zijn rechterarm eindigt aan mijn linkerwang - want ik lig op mijn rechterzij -, dan voel ik hem ademen en word ik instant gelukkig, maar het is tegelijkertijd ook niet ok dat hij nog altijd wakker wordt en 's nachts naar aandacht hengelt. toegegeven, omwille van de beperkte slaapruimten boven is het niet aangewezen astor 's nachts te laten krijsen dus troosten we hem op een andere manier. dus toch onze schuld dat hij zo slecht slaapt. tja. als we een avond niet naar boven zijn gemoeten, zijn we allang blij. en als hij dan tussen ons slaapt - maar echt slaapt - zijn we ook allang blij. maar het wreet wel aan ons systeem. astor is meer bepalend dan een tijdje geleden. toen kon je nog met hem op restaurant (lees: naar den indiër want daar kennen ze ons en vraag ik na afloop altijd een borstel waarmee ik de rijstravage onder onze tafel op te kuisen) want als je astor eten geeft, is hij rustig. maar nu wil hij constant rondcrossen, klimmen, rechtstaan ... bewegen dus. en ook al eet hij nog altijd graag, zijn spanningsbogen zitten rond de 0,01 seconde. dat maakt het vermoeiend. dat constant schakelen. want toegegeven, ik vind het nog altijd fijn om samen een puzzel te maken, een gezelschapsspel te spelen of te knutselen. ik doe dat oprecht graag. maar astor zit in de fase dat hij te hevig en te ongeduldig is dat hij alles dwarsboomt. puzzelstukjes opeten, pionnen op het spelbord verplaatsen, lijm smeren op plekken die geen lijm nodig hebben ... waar hij vroeger in de bibliotheek een half uur zoet kon zijn met in boekjes te lezen, laadt hij nu alle bakken met boeken uit maar niet terug in. waar hij vroeger op het bijzetkrukje een beetje kon prullen met zijn mandarijnen schuift hij dat bijzetkrukje nu tegen het kookvuur en roert hij in kokende soep. waar hij zich vroeger in de gang kon bezighouden door op en af de eerste drie treden van de trap te klimmen, keilt hij nu de voordeur open en loopt hij de straat op. geen minuut rust want achter elke hoek schuilt gevaar. (enkele weken geleden nog in een overvol HETSTEEN. ik was er tijdens de dag van de wetenschap alleen met mijn drie oempaloempa's. die twee groten trekken hun plan en leven op als ze kunnen deelnemen aan 'workshops'. seconde 1 is astor aan het spelen met een houten tractor. seconde 2 is hij dat niet meer. ik zie hem niet meer, ren als een zot richting uitgang - voor de kenners: het kleine binnenkoertje bovenaan de 'talud', mijn hart staat stil, ik zie astor niet. ik ren naar buiten, sta aan de bovenkant van de helling die naar de schelde leidt en begin als een zot te roepen: kindje van 1,5 jaar, hij kan nog niet praten en is helemaal in het rood. voor mijn ogen doemen tig scenario's op, maar toch ren ik opnieuw naar binnen. in die massa probeer ik wat deelgenoten te zoeken om astor mee te gaan zoeken, mensen die het huis kennen ... tot ik hem in een andere hoek van de foyer zie spelen met zijn houten tractor.) en dat is het waarschijnlijk wat het zo druk maakt. dat je altijd alert moet zijn. en dat is wat mij zo rusteloos maakt. 

IMG_1820.JPGIMG_1725.JPG

- ('s avonds) pablo, waarom heb je geen onderbroek aan?
- dat is niet goed voor het milieu.
- hoe bedoel je?
- ja, met die stofjes die dan in de lucht vliegen enzo ...
- welke stofjes?
- die stofjes van die onderbroek. die vliegen dan in de lucht en die gaan dan naar de hemel en dat is niet goed voor het milieu.
(er bestaat ook een variatie met sokken.)

-  ('s avonds) pablo, heb jij in je broek gedaan?
- nee hoor, ik ben deze ochtend gevallen in de sneeuw en toen waren er kleine waterdruppeltjes en daarom is die vlek daar.
- maar dan zou je broek toch al droog moeten zijn?
- maar ik ben echt heel hard gevallen hé mama. dat zijn hele special harde druppels die er niet meer uitgaan.

in dezelfde lijn.
vraagt pablo: 'mama, waar is eigenlijk het nestje van baby jezus.' (smelt smelt)
zeg ik na het zien van een regenboog:'ik zal jullie straks eens een mooi liedje laten horen over een regenboog. dat komt van de tovenaar van oz.' waarop pablo zegt: 'is dat van galaxy park?'
pablo praat al-tijd, echt al-tijd. en hij praat met woorden als 'nochtans' en 'trouwens'. hij speelt nog altijd vals, maar hij beweert natuurlijk het tegendeel. stel je voor: een spelletje waarbij je een band op je hoofd krijgt waarin een kaartje past met een voorwerp, ding of dier op en waarvan je moet raden wat het is. pablo heeft een schaap op zijn voorhoofd staan. hij mag beginnen raden. eerste vraag: 'ben ik een dier'. ja. tweede vraag:'gebruiken ze mijn wol soms voor truien.' ja. derde vraag: 'ben ik een schaap.' 'wow, pablo. dat is straf. van de eerste keer. knap.' 'ja, ik zag dat zo plots in mijn hoofd verschijnen. echt straf.' de enige die hem de mond kan snoeren, is hiske, zijn liefje. afgelopen weken betrapte ik hen weer al kussend in de gang. als hij bij haar is verdwijnt al zijn stoendoenerij en is stelt hij zich volledig ten dienste van zijn vriendinnetje. hiske is nogal een felle soms. en ze heeft niet altijd zin in wat pablo voorstelt. in plaats van boos te worden (wat hij normaal doet), zegt hij dan heel liefdevol: 'geen probleem, hiske. dan doen we het wel op jouw manier.'

IMG_1930.JPGgloria praat meer en meer als een bijna-tiener. ze is enorm matuur geworden en erg bewust bezig met de wereld rondom haar. ze is heel alert, wil niets missen en merkt veel op. als we in een theatervoorstelling zitten voor 8+ en er komt iemand met een baby binnen.'mama, die voorstelling was toch voor 8+?dat komt niet goed hé. als die dan begint te huilen en zo. ik hoop dat iemand er iets van gaat zeggen. misschien moet ik er iets van gaan zeggen?' 'nee, gloria, dat hoeft niet. er zal wel iemand zijn die hen aanspreekt. geniet nu maar van de voorstelling.' maar ik merk dat haar blik de vrouw met de baby niet loslaat. gelukkig dimt daarna het licht en begint de voorstelling. 'mama, wie was dat daarnet aan de deur.' 'iemand die stiften verkocht voor kinderen in een weeshuis.' 'hebben die dan geen mama of papa?' 'nee, of soms hebben ze die wel maar kunnen ze niet voor hun kinderen zorgen.' 'hoe kan het nu dat je niet voor je kinderen kan zorgen?' 'soms gebeurt dat gloria. soms ben je ziek of voel je je niet sterk genoeg om voor je kinderen te zorgen en zijn er ook geen familieleden die voor hen kunnen zorgen.' 'dat lijkt me echt vreselijk, mama. ik zou me dat niet kunnen voorstellen, dat ik niet bij jullie zou wonen.' en zo kunnen we nog wel even doorgaan over de meest uiteenlopende onderwerpen. gloria praat en filosofeert graag. ze is nog altijd overal graag bij en zou nog altijd het liefst elke avond én muziekles én dansles én zangles combineren. maar diep vanbinnen is ze wel rustiger geworden. bewuster van zichzelf. bewuster van de wereld die haar omringt. en dat maakt haar nog mooier dan ze al is. nu die eigen kamer nog. (ik vrees dat ze binnen dit en een jaar weigert om nog met pablo in een stapelbed te slapen.)

het was een pittig jaar: een jaar van rouwen om een job (en een identiteit) die wegvalt en de manier waarop dat gebeurd is, hoe confronterend dat voor mezelf en mijn naasten is geweest, hoe allesoverheersend ook, hoe moeilijk het was om opnieuw wat grond onder mijn voeten te krijgen omdat de zorg voor mijn gezin alles doorkruiste en nooit stopte - ook al neemt dominique een aanzienlijk aandeel van die zorg op hem. ik, de cien met de duizend ideeën, interesses en ik-weet-voor-alles-een-oplossing stond een tijdje aan de grond genageld. die onzekerheid speelt me nog altijd parten, maar ik sta wel een serieus aantal stappen verder. en ik sta recht in mijn schoenen, want mijn verhaal klopt. ik heb me op geen enkel moment voorgelogen om iets gedaan te krijgen. en dat sterkt me. mijn aandeel in het verhaal van de Theatergarage heeft me vaak gelukkig gemaakt, de lijfelijkheid en alertheid van mijn kinderen, de vrienden die al zo lang meegaan en die maar een half woord nodig hebben om te weten wat ik bedoel of nodig heb, de zoektocht met dominique naar het beste evenwicht in een gezin van vijf. ik heb nu een aantal tijdelijke jobs die ik combineer en werk ook als zelfstandige in bijberoep. ik beslis dus voor een deel voor welke projecten ik mee aan boord ga. dat geeft me energie. ik wil vooral blijven bijleren en blijven verbinden. zowel letterlijk met en tussen mensen als in mijn hoofd. merci aan iedereen die er was voor mij en die de tijd nam om echt samen te zijn.

23:00 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |