01-04-18

brief aan mijn tweejarige zoon (29 maart 2018)

liefste astor,

 

IMG_2349.JPG

ik ken niemand die het woord knuffelen zo au sérieux neemt als jij. jij knuffelt alsof je hele leven ervan afhangt. met je kleine, sterke armen maak je een lasso waaruit niemand ooit nog kan ontqnappen. je hebt duidelijk nog altijd veel huidhonger. wanneer je 's nachts wakker wordt, ben je vaak ontroostbaar. het enige wat helpt is je dicht tegen je aan houden. dan 'vang' je ons om niet meer los te laten en val je met een gelukzalige glimlach in slaap alsof je denkt: 'dat heb ik weer goed voor mekaar'. slim ben je wel. dat was al heel snel duidelijk. praten deed je tot voor een maand of twee amper, maar je begreep alles. daarom dat we ons ook geen zorgen maakten. ook al stonden ze er bij 'kind en gezin' op dat we je zouden laten hercontroleren omdat elk kind in principe twee volwaardige woorden 'moet' kunnen zeggen op zijn 18 maanden. niet bij jou dus. maar nu vloeien er elke dag meer woorden uit je mond. alsof het niets is: uil, schaap, deur, jas, bad, bal, ballon, duif, ijs, (van) mij, aap, opa, oma en natuuurlijk: paard. je favoriete dier en één van je eerste woorden, zij het dat het toen eerder als 'pa' klonk. en zij het dat je pablo ook 'pa' noemt en dat opa ook 'pa' is. maar als je goed luistert is de pa van pablo anders dan de pa van opa. de pa van paard is ondertussen 'paard' zelf geworden, dus dat probleem is van de baan. momenteel klink je af en toe nog als een oost-europees met woorden als 'doif' ,'thois', 'kaasch' en 'jasch' en verkies je 'wawa' voor een eend en 'pieppiep' voor een muis, maar hé iedereen begrijpt je hoor.

je bent enorm geëvolueerd het afgelopen jaar: van een introvert, met momenten bang en heel eigen kereltje, naar een extraverte hartenbreker. je voelt je goed in de crèche en je begroet iedereen met je hartelijkste lach en 'dag dag'. tot minuten nadat we een winkelbezoek hebben afgerond. misschien ben je zo vriendelijk omdat je dan weet dat je iets te eten krijgt? dat is niet veranderd het afgelopen jaar: je blijft een fijnproever/freetzak. je eet vaak meer dan gloria en pablo samen. en dan heb je - op de dagen dat je op de crèche zit - 's middags ook al warm gegeten. jij bent altijd blij als ik eten serveer, ook al is het iets waar je broer en zus op voorhand hun neus al voor ophalen: 'o mama, wanneer maak jij nog eens normaal eten?' maar jij niet; gretig om nieuwe smaken te ontdekken. iets in mij zegt dat gloria en pablo ook in die fases hebben gezeten  en dat die spijtig genoeg van overgaande aard zijn. maar je weet nooit. je houdt er van om in je speelkeuken schoteltjes klaar te maken en je staat het liefst naast mij als ik aan het koken ben. je kan al mixen, persen en koffie maken. je bent mijn perfecte helper, want ik de keuken zeg je altijd 'ja'. en ik verzeker je, mijn lieve vriend, niemand zegt zo mooi 'ja' als jij. zowel qua timing als qua timbre. jouw 'ja' impliceert natuurlijk dat je akkoord gaat of dat je tevreden bent, maar het komt zo eerlijk uit je mond dat ik daardoor soms sidder van geluk. 

je bent aanwezig. soms hou je jezelf bezig; playmobilmannetjes kunnen al eens scoren, een bal en sinds enkele weken een poppenbedje met inhoud. maar je hangt het liefste bij je broer en zus. vermits jij uren voor hen wakker bent - even dacht ik dat we door het zomeruur de 6u50 zouden blijven halen, maar helaas pindakaas ben je opnieuw elke ochtend wakker voor 6u - moet je 's ochtends wel zelf alle dieren van je boerderij tellen en hen eten geven. spijtig genoeg vind je dat prima en overweeg je niet om langer te slapen. ik moet eerlijk toegeven dat ik met momenten stikkapot ben. en dat heeft zeker ook te maken met die onderbroken nachten en vroege ochtenden. je papa en ik hebben een beurtrol 's ochtends, dus diegene die niet van corvee is mag tot iets na zeven blijven liggen, maar dan nog pikt het elke keer als ik in het donker de living binnen kom. heel af en toe lukt het om je na je ochtendfles nog even onder de dekens in de zetel te krijgen, maar echte rustmomenten zijn dat ook niet echt. want dan begin je in mijn oor te blazen of aan mijn haar te frunniken of op mij te kruipen en probeer je een paard na te doen. gelukkig vind je dat zelf erg grappig. hoogtepunt van de vroege ochtend is het moment waarop ik zeg dat je gloria en pablo mag gaan wakker maken. hup hup, deur open, schuifel naar boven de trap op en in een mum van tijd sta je aan hun bed. je springt er mee in en probeert hen wakker te krijgen. vooral bij gloria gaat dat soms moeilijk. maar wat een glimlach wanneer je merkt dat het is gelukt. dat is momenteel je sterkste wapen: je open blik in combinatie met je zachte ogen en grappige uitstraling. je hebt een eigen willetje en erg sterk karakter, maar je bent vooral een lieverik. je hebt geen zittend gat en lijdt aan het bekende peuterautisme waardoor je hardop kan krijsen omdat je boterham niet op het juiste bord ligt of omdat je ei in twee gesneden is. en geduld is uiteraard ook niet je sterkste eigenschap. behalve wanneer je voor, achter of naast dieren staat. dan lijkt het of al je tijdsbesef verdwijnt. minutenlang kijk je naar schapen en pluk je 'grasjes' om hen te voeden. uren kan je kijken hoe de okapi het ene blaadje na het andere verorbert. en je loopt je een ongeluk achter je eenden in het park. 

zoveel energie, zoveel lieve mensen die je omringen. pablo is sinds enkele maanden aan een toenaderingsactie bezig. waar hij vroeger toch wat hulpeloos en bang leek naar zijn kleine broer toe, is hij nu helemaal opengebloeid en neemt hij ook zijn verantwoordelijkheid. hij voelt natuurlijk ook dat je tot meer in staat bent dus jullie groeien stilletjes aan veel meer naar elkaar toe. af en toe praat pablo nog wel tegen jou alsof je halfdoof en/of imbeciel bent, maar jij hebt daar blijkbaar niet te veel last van. of dan is er ook nog altijd gloria die zegt: 'pablo, astor is niet achterlijk hoor.' wat zou jouw leven zijn zonder gloria? ze doet alles voor jou. ze verzorgt je, smeert boterhammen en zorgt ervoor dat je niet op straat loopt als ik nog in de gang sta. je voelt je dan ook helemaal thuis bij haar, bij je eigen kleine grote zus. 

lieve astor, je hoort volledig bij ons. iedereen doet zijn uiterste best om er voor jou te zijn en jou met de beste en liefste zorgen te omarmen. dat verdien je, want je bent een kleine held.

geniet van je nieuwe jaar. benieuwd hoe graag je naar school zal gaan en hoe snel je 'tweewoordenzinnen' zal zeggen. ik hoop dat je de hele lente en zomer kan hollen achter je bal en je eenden. en dat je onder een laaghangende zon mieren en pieren kan vangen en kilo's zandijsjes kan maken. 
proficiat, stoere avonturier. 
dikke kus voor je tweede verjaardag.

ik hou van je,

xmama

 

 

22:58 Gepost door cien schelkens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.